Apy T E aae E -S ge nao A — AEA a e a a AA LESSUS FUNEBRIS BE ATIS MANIBUS SERENISSIMI PRINCIP1S ACDOMINI, DOMINI FRIÐFRICI, MARCHIONIS BADEN SIS ET HOCHBURGENSIS, LANDGRAFII SAUSENBERG. COMITIS IN SPONHEIM ET EBER- STEIN, DYNASTÆ IN ROETELN, BADENWEILER, LAHR ET MAHLBERG ETc. erc. CIRCULI SUEVICI GENERALIS PRÆFECTI VIGILIARUM ET TRIBUNI LEGIONARII, PRINCIPISHÆREDITARII, QUI ANNO SALUTIS HUMANÆ MD CC XXXII. D. XXVI. MARTII. PLACIDE er PIE IN CHRISTO OBIT, IN PERPETUT DESIDERII MONUMENTUM CALAMO TRISTI CONSCRIPTUS A SAMUELE BRODHAGIO, COLLEGA GYMN ASII ETREV. MINISTERII VICARIO. IN CAROLS- RUH, TYPIS ANDREÆ JACOBI T AEREN,, TYPOGR. AUL. A Ra f

OOPSSLLLLSSSSLLS o Phal. XL..7. Prædica omnem carnem eſſe gramen,& omnem benignitatem ejus ſimilem eſſe florl agri. Exareſcit gramen, decidit flos, quum Spiritus Jehovæ perflat ipſum. Mnes miramur, ür tam pernicibus alis Ad finem properent cün&à creata fuum?> „Naſcimur& morimur; morimur; dum vivimus ipſi; Continua eſt noſtræ vita catena necis Proh dolor! humanis nihil eft durabile rebus; Heu! nihil eft conſtans perpetuoque datum. Ut tener æſtiyo, quem læſit Sirius, æſtu Flos cadit,&; ſucco deficiente; perit; Sicut in immiti glacialis tempore brumæ Omnia triſtitiæ dant quaſi ſigna ſuæ; Scilicet intẽreunt formoſi getmina campi, Intereunt flores; intereuntque roſæ: Sic quoque mortali nosmet de femine nati Haud caſu, caſu labimur inde pari; Sic quoque vita fugit varlis obnoxia morbis Noſtra, nec eſt ullo firma tenaxque loco. Nam generale illud generali fulmine mortis Jus riget, æquali quo furit ipſa gradu; Quo nulli parcit, quo pro diſcrimine nullo Diſſimiles fimili conditione Vorat. Morte nihil tóto nobis incertius orbe: Morte nihil rurſus certius effe poteft, Certa mori cunctis lexſeſt; incerta ſed hora; Et virtus mottem frangere nulla valet. Flos velnt omnis homo, miro qui mane colore Frondiferum ſpirans implet odore nemus: Sie homòo jam floret miro decotatus honore; Cernit& erectus lumina bina poli: Sed modo ſpè citius arctois ſurgit ab oris Et Boreas flores, qui viguere, fugat; Vel Tibi meſſor iners curuata falcè fecidens Hoscè colorè ſuo p̃rivat odore ſuo. a Sic quoque nos miſeros fine conditioñe fübiüde, Dumque viremus adhuc, mors inopina rapit. Ut ſpeciem flotis flotem indè amittere cernis: Sie hominis ſpeciem mors violenta votat. Morts ruit in cunctos; atque omnia dentèe miuaci Demetit; hinc juvenes, mox rapit inde ſenes. Nec p̃rece nec pretio eſt ſuperanda nec artibus üllis: Tardius aut citius mors ſua quemque manet. Nec juvat aſtriferas pulſes licet æthetis arces Vettice, ſintque Tibi fulua metalla Midæ. Non decus, aut generis prohibet præſtantia, furtim y Injiciat rabidas quo minus illa manus. PRINCIPIs hoc noſtti teſtantur triſtia fata; Nullaque; quæ lethum reprimat, herba datur. Pen Y O A w La — z ＋ F wE, O42 BG

Poſt ſua fata ſubit tertam; quem fama perennis Debuerat letho diripuiſſe truci. Hcu] cecidit mediæ FRIDERICs flore juventæ, Qui vitam Priami vivere dignus erat: Gerte; fi genius, vegetæquè in corpore vites, Si rarum ingenium, judiciumque catum; Si candor poſſet truculentæ obſiſtere morti: Non TUA puluereum conderet oſſa folum. OMors! 6 ſummum jus extremumque neceſſel Quo FKIDERICE cadis, ceù ſicilice ſeges. Vosque necatrices hetrices; triga ſororum Heu! nimis immiti ſtamina netis acu! Sed Patëæ nulli parcunt. Ideirco quieſcis; Guim TIBI fit füuperüm patta beata quies. O vis Parcatum] Patri quæ parcere neſcit; OPATRII pattiæ qdem petamavit amör. Hem! quid amor matfis? pars cordis; vitaque prolis; Cor matris. Pectus; Prole cadenté, cadit. BADENSES fletüs quid miret? prole cadente; = Gor MATRIS ċeciditi PATRIS awor cecidit. Quis planctus igitur vatios; graviumque dolorum Enumeret, quæſo; cointnemotetquè vices? Liquitur in mœſtos gemitus mihi pectoxis imum; Principis ut funus nuntia fama tulit. Noſtet eras TU, nosq̃ue TUl: nunc Tu nequèe noſtéf; Noſue TUl: Sic mors vincula juncta ſecat. Nunc fidum,; triſtes querulo dans gutturè voces; Ductorem deflet turba relicta ſuum. Ac merito] nam truncus erit; quisquis ERIDERIiCI Pumiceis oculis cernere fata poteſt. Huc gemitus lacrymasque omnes conferte Poëtæ, Exanimum ut liceat vento animatè animum. Scribere ſed prohibent lactymæ, quibus ora rigantük, Væ mihi] quas ſparſim lota papyrus habet. ?! wihi ſi liceat manes revocare dolendo; Aut lacrymis cineres vivificare Tuos: Nunquam(juro TIBII) querulas protrudete voces Deſinerem,; nunquam ſiccoculusque forem. Sed tanta eſt rigidi vis hæc adamantina fati; Quam gemitũ aut lacrymis frangere nemo poteſt. Quicquict id eſt, quamvis frangamus pectora luctu, Atque genas lacrymis: nil tamen omne juvat. Eice luctifugas ob mortem, Muſa, querelas; Inque Tuis lacrymis diſce tenete modum. Liber ab exuviis infitmi Corporis ivit; Qua decus& regnum vita ſalusquè tenent. Triſtibus hic curis& mundi labè ſolutus Sideribus ſplendet clarior ante D˖um. Exiit; haud obiit, qüi jam palatia cœli Viſit, nos ſequimur, nullus abeſſe cupit. Jam ſumus,& ſubito fuimus,(ſic vita caduca eſt,) Mox etimus, vitæ ſpes melioris adeſt. Scilicet in mundo fit, ſicut in æquore rubto, Tranſitus; ad portum quo properare juvat, Vivere, tranſirè eſt; fluxam deponere vitam Atque mori; portu eft ac Ratione capi: Nam

Nam mors eft portus vitæ, bene qui appulit illic; Non moritur moriens, vivere cœpit enim. Hunc quoniam tetigit FRIDERICUS, mittite lu&tus; Vivere dum cœpit, defit ille mori. Hunc demum fanéta fulgentem luce videmus, Angelico junéætum tempus in omne choro, Cum{uprema dies ilthic orietur,& unus Omnibus in nobis omnia Chriftus erit. Scilicet ut rigidæ finito tempore brumæ Cuncta renaſcuntur, cuncta renata vigent; Ut quaſi de tumulis herbæ floresque reſurgunt, Et redeunt campis germina læta ſuis: Sic FRIDER ICUS item Chrifto redeunte refurget; Ex tumulo dia vi revocatus erit. Hoc fruere æternum, cœleſti ſede recepte, Cumque Tuo Chrifto gaudia vera cape. Quando volet reliquos& quomodocunque Jehova, Exſpecta in patria lætus ovansque Dxo. Nos vetat humanis Tua mors confidere rebus, Fidendumque uni præcipit eſſe Deo. Nec quoque fortunæ tenor unus in orbe videtur, Aptanda eſt fatis quælibet hora ſuis. Si TIBI dixiflem totidem TUA fubfequa fata, Ante diem lacrymas mœſtaque verba dares. Sic imperveltigando ordine fata feruntur; Ut numeres omnes, fic latet una dies. Forſan erit, qui nos poſt lapſum defleat anni; Hæc etenim reſtat carnis eunda via. Hujus enim varia eſt& fallax alea vitæ; Humanum vivit ſpeque metuque genus. Hinc homo diſce mori, viridis nam floris ad inſtar. Sole oriente oreris, fole cadente cadis.* Pulcher Hyla, rofeo niminm ne crede colori: uicquid in orbe vides, omnia vana vides. Totius adverſæ ſortis pleniſſima mundi Machina, ſed cœlum gaudia ſacra fovet. Vere novo ſed enim redeunte, ubi cuncta vireſcunt: Graminaque& fruges parturit omne ſolum: Sic homo vere novo Chrifto redeunte vireſcet Et color atque calor patrida membra petete Hic ver perpetuum varios ſpirabit odores; Hic varios fructus carpere ſova dabit. Idcirco cœlum meditemur, gaudia cœli Sunt nova, ubi vivit, qui modo funus erat. Terra vale maledicta. Precor, novus ætheris hæres Sim bone Chrifle, Tuus flos& amænus!(Echo) Eris. Chrifte benigne veni tandem, ne Chrifte morare; San&e veni JEfa, Chrifte benigne veni! Sat vixit, Tibi qui vixit fatis, optime Chrifte; Vivere dulce mihi, Si Tibi vivo. Sat eft. Omen inet! metam tandem properabis ad iftam: Cum Chrifto fi vis vivere, diſce mori. * Pſ. CIV. 29. 30.