CAMHLION de E xordiis& Dignitate Vite Conjugalis y; i A criptum in Solennia Nuptiarum “ILLUSTRIS ET GENEROSISSIMI EQUITIS SILESII AC DOMINI, DOMINI JOH.BERNHAR DI DEPELCKE. Sereniflitte Principi Bada- Durlacenfi à Confiliis Aulicis, AnlegueAaEparSEE Magiftri ailih i cum EI ' GENEROSISSIMA VIRGO, “DOMINA DOROTHEA FRIDE- RICA LUCRETIA oe BERNHOLD, apud Sereniſſimam Principem Regentem ad- miſſionis interioris Adminiſtra primaria, in Conclavi Audientie Serenifimæe Principis Bada- Durlacenſis Vinculo conjugali d. XX. OGob. Anno MDCCXXXIII medios inter Belli Rumores jüngeretnr> SAMU ELE BRODH AGIO, Diaconoin Aula Carolspurgica& Ser. Princ. Heæred. Informatore. CROON EEEO In Caroli Heſycbèo, Typis Andree Jacobè MEE„Hypogr. Aul.

Uxcunque immenſi tenet ardua machina mundi, j}_ Condiderat verbo cunctipotente DEus.! Quæ poſtquam à primo rerùm perfecerat ævo, EPER Singula mox fedem jutt habere fuam. Servabat ſummum cœli ſeptemplicis orbis, Circumiens mundi mœnia vaſta, locum. Terrarumque globus mediis pendebat in auris, Undique quem vaſtus cinxerat Oceanus. Aureus in celſo Titan lucebat Olympo, Obfuſcans radiis aſtra minora ſuis. Et nova jam creſcens reparabat cornua Phœbe, Fulgebantque novo ſidera clara polo. Arbor operta comis, veftitaque gramine tellus, Induerat flores quælibet herba ſuos. Dulciſono volueres mulcebant æthera cantu, Ludebat campis luxuriando pecus, Solus deerat adhue, dominariin cœtera poſſet Qui ſimul,& cunctis præficeretur, homo. Mox DEI in effigiem primus formatur Adamus, Deque luto fragili membra caduca gerit. - Huic opifex rerum DEus omnia fubdit, eumque jà Horti Cultorem nobilis effe jubet. Primus homo{olus divino munere cun&as Pooſſidet immenſi totius orbis opes... At non effe bonum focia fine vivere tantis oo In rebus, fentit provida cura DEL Quin, ait Omnipotens, ſociam jungam G m qua fint illi gaudia grata magise Mox hominis feffos altus{opor irrigat artus, Et ftratus viridi gramine membra cubat, iamo.: At

At DRus exemta molli ſub peore coſta, Candida formoſæ Virginis ora facit. Corpore ſomnus Adæ defluxerat; ille puellam Ore parem, forma fed meliðre, videt. E Tum Deus hanc, inġuit, fociamTibi jungo laborum, Tecum jucundos exigat ipfa Dices. Ta: Humani generis fant hæc exordia prima, Cœperat auſpiclis his focialis amor. Et, qui primus Adæ conjunxit fæderele&i, Atque dedit primus, quæ foret uxor, Evam: Ignibus hic caſtis animos ſuccendit amantum, Et facibus ſacris corda calere facit. Nil puer hic Veneris, mollesque Cupidinis arcus, Pronuba nil Juno, nil Hymenæus agit. Dux in amore DEus, caſti DEus auctor amoris, Pectora qui curis ſauciat ica piis. Quin& ſupretni ſoboles æterna parentis Chriftus, cum vellet mitis adeſſe puer: Prodiit intactæ caſto de Virginis alvo, Sed quæ ſponſa tamen Virgo Maria fuit. Ac ubi ter quinos idem geminaverat annos, Et jam munus erat certus obire ſuum, Dignatur Canæ ſacris accumbere menſis, Muneribus ſponſum condecoratque ſuis. Exerit occultas divina potentia vires, Ac hauſtam in vinum nobile vertit aquam. Sed quid multa? ſatis probat hoc Hymeneia jura, Conjugiumque DBEl teſtificatur ops. Quod ſocialis amor puri eſt exemplar amoris, Cæœtum profequitur quo Deus usque fuum; Sæpius hinc ſponſi nomen fibi vendicat ipfe, ileckam ſponſam Chriſtiadasque vocat. Ille genus noſtrum tali vult ordine naſci, Ut ſobolem pariat Fœmina jun&a vifo; Impleat ut vaſtum numeroſo pignore mundum, Atque DEO& patriæ, non ſibi, vivat homo. Plurima ceu cultis producitur arbor in hortis, ` Et fürgit riguo plantula multa folo:? Sic ubi multiplicans patrium geñus auxerit hæres Accedet regno turba tenella DEI, Cui pater inftillat vitæ præcepta fub ævo Jam viridi,& monſtratrelligionis opus; Ut

Ut fervire DEO teneris aſſueſcat ab annis, Utilis& patriæ civibus effe fuz, Pie E parvis cunis Tibi, Chrifte, Ecclefia furgit, Ft regnum amplificat facra marita fuum.. Quem non tanta movent ſocialis præmia lecti, Durius huic ſaxo pecus ineſſe reor. Quem non augendæ ſtirpis pia cura moratur, Non hic humano nomine digna facit. Pignora cui thalami fuerint inviſa feracis, Is neque vitali lumine dignus erit. RES Dæmonishoc proprium eft, divinas carpere leges, Ft culpare DEI fa&a ſtupenda Patris.$ Nugantur veluti vaniſſima fomnia ftulti, Ethnica gens, vera quæ pietate caret. 1113 Nam, quocunque loco verſatur Fœmina præſens, Hic mala concurrunt cuncta, Menander ait. Et Sophocles rurſus; Mulier res peſſima tetris, Qua neque pejor erit, deteriorve fuit. Extremumque malum focii connubia le&i Antiphanes plenus futilitate vocat. y 4 f quin etiam prohibet genus hoc laudabile vitæ Papa, caput ſcelerum nequitiæque Pater. Vos Monachi, gens pigra& inania pondera terræ, Quorum nullus erat, nullus& uſus erit: Cur facra legitimæ temerantes fœdera tædæ, Occulitis falſa virginitate ſcelus? Dicite, ſi pietas aboleret vincula lecti, i Unde genus veſtrum, dicite quæſo, foret? Cautibus haud duris, nec naſcimur arbore ſum̃a, Tollite conjugium, deſinet eſſe genus. At ſapiens cœli, terræ, rerumque repertor, Eſſe bonum tædis abſtinuiſſe negat. Ergo magis di æis ſuperum, vel dogmate Papæ, Aut movear Manis, vel, Taciane, Tuo? II Cape ſulphureas inferno carcere tædas, Undis Letheis& Styge digna cohors! Et quicunque fugis facri confortia leti, Accubet in thalamo ſponſa Megæra tuo. Non homini eſt oaia venus promifcua, bruti Nec licet ut cæco more vagetur amor. Uno fed thalamo bini jungantur,& unus Sit nuptæ conjux,- nupta fit una viro, E

Nec bene quis poterit vacuo dormire cubili, Circumſtant vacuum multa pericla thorum. Exitium in noſtrum vigilans Cocytius hoſtis, Sollicitat variis pectora noſtra modis. Expers& thalami male ſervat vita pudorem, Vix, quæ fola cubat, caſta puella cubat. Ac non eſt ea vis juveni, quæ pectoris æſtus Reprimat, aſtuti dæmonis atque dolos. Fallitur infelix, refugit qui Conjugis uſum, Fallitur&, vitam qui male caſtus agit. Aſt impura venus ſanctas accedere tædas Horret,&in catum non venit illa thorum. Attollit puras conjux cum Conjuge dextras, Et fundit caſto pectore votaDbE0. Talia dum ſecum generoſa mente volutat PELCKE, Ejus tangit pectus honeſtus amor» Cœlibis exoſus faſtidia longa cubilis, Dulcia conjugii vincla ſubire parat. Illuſtres inter Nymphas ſibi deligit unuanm, BERNHOLDA huic oculo diſpiciente placet. Nobilibus BERNHOLD prognata parentibus, ortum Que faciè ingenuum nobiliore refertt. Sed magis hanc ornant probitas, moresque pudici,- Cumque alacri conftans fedulitate fides. Gaude, Sponſe, Tibi talis quod contigit uxor, Qua potuit fatis non magis apta dari, Hanc folam cupidis ulnis amplectere, ſolam Dilige,& hanc ſolam ceu Tua membra fove, Sanguine nata viri, duro non fæmina fluxit Offe pedum, famulæ ne foret illa loco. Gaude, Sponfa, pio quod fis fociata marito, uoTibi non Conjux aptior ullus erate Quicquid honorato laudari in Conjuge dignum eft, Hoc lli tribuit dextra benigna Dri. Aſpice vernantem juvenili flore juventam, Aſpice quam lætæ gratia frontis adeſt. Suave decus morum, docti quoque pe&0oris artes Hunc aliis merito conciliare queant. Gaude, Sponfa, animoque Tuum comple&ere fponfüm, Et Vigili cura juſſa capeſſe Viri. Imperet llle Jibi, dominari namque maritam, Cui caput eſt conjux, numina ſancta vetant. CORE Sola-

Solamendue mali duris in cafibus uxor, Atque fit in quavis forte parata Comes. Vivite felices, quos ne&it copula facra, Et mens ſit vobis una, fitunusamor! Sintque procullites,& amaræ prœlia linguæ, Asc veſtrum turbet nulla querela thorum! - Ut gravidas vitis producit fertilis uvas,-—- Sic creféat mater prole fubinde nova;== 4 Et patriam cingant nati longo: agmine menfam Ramo ceu ſurgit pinguis oliva Syros Denique Nefloreos conjux feliciter annos, Llæor Cumææ lecula vatis Baath ì