¶ Epiſtole quedam 177 gionis tue cōclamabāt. Querulabat̉ apd̓ me de meipſo ſenſualitas ſtolida. me durū increpās. me culpabilē. inſuſurrans ꝙ parū fraternal̓r ⁊ pie olim te tractaſſem. et nūc velut vnū ex aduenis ⁊ extraneis a me procul abijcerē. Fuiſſet inqͥt neceſſaria ti bi ⁊ iocūda ſocietas eiꝰ. fuiſſet etiā ſibi cū ſalute aīme ſue. tecū minor aſperitas vite. Ita ꝑſtrepabat ī auribꝰ meis ſenſualitas improba. q̄ ceca eſt tm̄mō pn̄tia vix aſpiciēs. ⁊ de ſola corꝑis voluptate curā hn̄s. Ita felicitatē aliene ſortꝭ miſerā ſuadebat nō aduertēs ipſa. qͣꝫ miſera ⁊ miſerabilis ⁊ pauper ⁊ ceca ⁊ nuda ſors ꝓpria ¶ Faſſus ſum tn̄ ⁊ repeto ꝙ eiꝰ vocibꝰ grauiter īpellebar. ⁊ parū oberat quin in ſuā me tradu ceret ſententiā. Sꝫ obnitebat̉ ſicut deo ꝓ picio iugiter rō fide illuīata. Hec tibi tuo qꝫ ſtatui cōgratulabat̉ vehemēt̓. ⁊ de meo cōgemiſcit. nec fallit̉ Hec nō moleſtiā tui corꝑis/ nō abdicatōem ſordide voluptatꝭ nō ieiunioꝝ vigiliarūqꝫ extenuatiōeꝫ. nō frigus aūt eſtū conſiderat. vt talia in te de ploret/ defleret potiꝰ ſi ab his licēter ſepoſitꝰ atqꝫ liberatꝰ in ſeculo morbos viciorū ꝑnicioſiſſimos ⁊ crudeliſſima vulnera in trorſus incurreres. ſi religionē talibꝰ aduerſum peſtibꝰ refugiſſes. ſi relicto māna deſerti ⁊ via ꝓmiſſiōis; ad ollas aſpiraſſes egypti. ⁊ in deuiū dānatōis retro aſpiciēs corruiſſes. Prudent̓ ſane elōgaſti fugiēs vt ſaluꝰ fieres a puſillanimitate ſpūs ⁊ tēpeſtate. Nūqͥd tempeſtas in ſeculo eſt vbi peſſima contagioſiſſimaqꝫ ſordet vbiqꝫ ſo cietas. vbi iniqͥtas eſt ⁊ labor in medio eiꝰ ⁊ iniuſticia. ⁊ nō defecit de plateis eiꝰ vſura ⁊ dolus. ⁊ ſil̓ia monſtroꝝ crimīa cōuerſant̉. ¶ Quāobrē frater dilectiſſime cor dis mei. noli aīo cōtabeſcere ſi forte ꝑſenſeris irrepere in animā tuā molliciē illā ti bi inſidiantē. qͣlē de me nūc explicui Su ſpicor enī hoc tibi facil̓r euentuꝝ. qm̄ nō dormit qͥ tētat te. ſꝫ nō dormit etiā qͥ cuſto dit te. Exurge velocit̉ ergo ad eiꝰ auxiliuꝫ ⁊ dic cū gl̓oſo Martino in cuiꝰ ſolēnitate ꝓfeſſus es. Dn̄s mihi adiutor nō timebo qͥd faciat mihi hō Noli ſecuritatē a tentatōibꝰ tibi inaniter polliceri qͥnpotiꝰ audi ſapientē. Fili accedēs ad ẜuitutē dei; ſta ī timore ⁊ iuſticia ⁊ p̄para aīam tuā ad tentatōeꝫ Siue ergo iſta tentatio ſeu alie ml̓ tiformes inſurgāt aduerſum te. viril̓r age ⁊ cōfortet̉ cor tuū ⁊ ſuſtine dn̄ꝫ ¶ Deniqꝫ frater chariſſime noli in vanū grām acciꝑe q̄ data ē in te Noli obmurmurare. noli ingratꝰ eſſe. ſed dic cū ꝓpheta Miſericordi as dn̄i in eternū cātabo. Dic aīe tue. Bn̄dic aīa mea dn̄o ⁊ oīa q̄ intra me ſunt noī ſctō eiꝰ ⁊ cetera q̄ ſequūtur. Ille eī qͥ ſegregauit te abvtero mr̄is tue. ſegregauit nūc a ſeculo. ⁊ future hereditatꝭ pignꝰ dedit Il le qͥ a puero miſertꝰ eſt tibi. dās tibi cor pi um ⁊ timoratū ⁊ ſuꝑ afflictos ꝯpatiēs. ſuꝑ addidit miſericordiā vt te repellerꝫ a ſecu lo nequā. in qͦ iā demergēdꝰ pene fueras ir reuocabil̓r ſi licētiā aūt magiſteriū in artibꝰ adeptꝰ fuiſſes vt ꝓprias cōiecturas ex alijs recipe ¶ Porro magna ē mīa dei hec ꝙ neminē ēꝑntibꝰ vl̓ amicꝭ habuiſti. qͥ vo lēs(vt fitꝭ te aliquē magnū eē in ſecl̓o fuerit aduerſariꝰ ꝓpoſiti tui Mihi lōgeal̓r eſt ⁊ fuit aſſidue ⁊ ceterꝭ innūerꝭ/ in exꝑiētie li bro legētibꝰ. qm̄ īimici hoīs domeſtici eiꝰ vt eī ſuccurrāt liberꝭ. eos nūqͣꝫ liberos eſſe volūt. qͣꝫqͣꝫ mihi ml̓to minor fuerit īimica dilectō fuit tn̄ ¶ Deniqꝫ noli obliuiſci mi ſericordiā dei ī ꝓgenitoribꝰ nr̄is ⁊ germa nis ſororibꝰ. ī mr̄e p̄ſertī. q̄ ineffabilibꝰ vo tis. ec̄ an̄ tui ꝯceptū. te talē aliquē a dn̄o q̄ ſiuit. velut Anna alt̓a Samuelē. Deinde natū ⁊ adultū; iugibꝰ fere lachrimis. ī hoc te ſtatu(ſicut pie ſentio) ꝑgemuit Memīſti vt opinor lrāꝝ q̄ ſuꝑ hͦ pbēt iudiciū ⁊ q̄ alterā Aug. matrē repn̄tāt eā ergate. Red des ei vicē orationū tuaꝝ Et ī te vno nos oēs erga deū int̓ceſſorē hēbimꝰ Ita age fr̄ ⁊ vale in dn̄o felicit̓ Supplico recōmēda ri pr̄i nrō venerabili/ dn̄o priori domꝰ vr̄e ⁊ ſingul̓ fratribꝰ habitātibꝰ ī ea. ¶ Nōdū ſcripta hēo q̄ tibi mittere diſpoſui. tu inte rim ſtude ī vno voluminū Aug. ſuꝑ pſalte riū qd̓ apd̓ vos eē noui Eſt ei doctrīa hec xp̄iana. tibi tuisqꝫ ſil̓ibꝰ qͥ qͦtidie pſallitis ſupra modū vtil̓ ⁊ appropͥata. qͣtinꝰ ex fauo arido lr̄e pſalmoꝝ/ mel ſapidiſſimū in ternoꝝ ſenſuū cātādo noueritꝭ eliqͣre Iterū bn̄ vale cū tuis patribꝰ ⁊ fratribꝰ/ oremꝰ ꝓ inuicē. Scriptum quinta decembris bequitur alia epiſtola ab eodē edita de fratre ſuo nicolao Enerabil̓ pr̄ ⁊ dn̄e in xp̄o dilectiſſime. nō indignet̉ obſecro caritas vrā. ſi idip̄ꝫ qd̓ agitꝭ ⁊ hucuſqꝫ egi ſtis. p̄ſumo ꝯmonere de ⁊ ſuꝑ filio vrō. fra tre meo Nicolao Multū quippeſolicitor
zum Hauptmenü