mÒ in jts i ù mif rty o alſo das es vff den acker buw mee daů vff den wuͤcher gelegt ſol werden. Dionyſius hůͤtet ſich alweg voꝛ der gſchick⸗ ten vnnd geleerten früntſchafft/ dann es were gwüß(ſpꝛach er) das der ſelben keinen iſt/ der nit lieber ſelbs herꝛ dañ knecht were. Als man zů Hoff den Goͤttern opferet( wie dañ der bꝛuch was) vnd der/ dem das zůſtůnd jmmerdar baͤttet/ vñ von Goͤttern begaͤrt/ ſy woͤltind gnaͤdigklich verhelffen/ damit dz Ko nigrych lange zyt vffraͤcht blibe. Spꝛach Dionyſius: weñ wilt du vffhoͤrẽ/ vns boͤſes vñ vnglück erbaͤtten e Vermeint einer ſoͤlte Gott meer vmb raͤcht ſiñ vñ gedancken/ dañ vñ̃ dz/ ſo zů des menſchẽ ſaͤligkeit nit nutz we⸗ re/ baͤtten/ vnd ſo ſich jemants ab diſer red des Tyrãnen verwunderẽ woͤlte/ der ſol wüſſen/ di Plato domals ſin zuchtmeiſter gwaͤſen ſy. Teſcha ein ſchweſter Dionyſij ward Po⸗ lyreno vermaͤchlet/ der vß foꝛcht ſines ſchwa⸗ gers entlouffen wz/ do fraget er ſin ſchweſter/ worum̃ ſy jres mans hinwaͤg fliehen nitt an⸗ zeigt het. Dem gab ſy züchtigklichẽ antwoꝛt: Obꝛů⸗
zum Hauptmenü