LIB. II. DE RE RVSTICA. 431 tus& pinguis, aquoſus pyris ac vitibus. Viuaciora, quibus lentior. Mori fuc- “t cum medicos quærere Plinius tradit. ù Et& marcor atque caries in veteribus l lignis, Græcis OU WCITHS ČÚAGV» Ital: Tar- laturam del ligno vocant. Vermes quiin carioſis lignis nafcuntur, Coffi Plinio vocãtur. Subeſt adipi caro, cui oſſa, ma- teriæ optimum, ſuccedit, nec omnibus carnes adipeſque largæ. Neutrum ha- bet buxus, cornus, olea, nec medullam, minimumq́; etiam ſanguinis, ſicut oſſa non habent ſorba, carnem ſambuci,& plurimam ambæ medullam. Arundines Ww maioriex parte carne carent. Inarbo- rum carnibus pulpæ, venæq́; reſident: diſcrimen earum facile. Venæ latiores candidiorẽſque: Pulpæ fiſſilibus inſunt, ideò fit, vt aure ad caput trabis, quamli- bet prælongæ admota, ictus ab altero capite ſentiatur, penetrante rectis mea- tibus ſono. Vnde deprehenditur, an torta ſit materia, nodiſq́; conciſa. Qui- buſdam ſunt tubera, ſicut in carne glan. dia. In iis nec vena nec pulpa, quodam callo carnis in ſe conuoluto. Hoc pre- eioſiſſimum in cedro,& acere. Quibuſ- dam Marcor. Cofi. Ofa arba- um. Caro. Veng, Pulpæ. Aure ad- mota tra- bi ictus ſentitur. Tortæ ma teriæ de prehẽ ſio, Tudbeta,
zum Hauptmenü