Psarmus XXXVIII ð Non licet ire ultrà, gquamfert tua fantla voluntas, MttucuntTari nec quid me denique fiat, Cras, Ah! viden ut tremulo cor palpitat eftu? Ah, viden’ ut denfis oculos nox atra tenebris Obruit lah viden ut fenfim vis difperitomnis? Heç ego dum patior, fõcii cum ſanguine juncti “De longe aſpiciunt, nec me dignantun amico Aloguio. AS hoftes coëunt in fædera furtim Utme conficiant,vel vi, vel fraude, dolog. Talia cennenti mihi, quem fenfum effe putati? Nec tamen extremi aufimmutire labellis, Defertamve fidemfugitiviprodere amici, Hoftilesve aufus fermone refellere docto. Ergo ,ubi fpes nonest in te fpes una recumbit, OD Eus, efi lidam jubet expetlare falutem. Nec fiura. Tuaenim funt propria taliadonas. Ate, nonqaovialio, bonus accipit omnis. Nunc hec una fedet pavidi mihi pectore CUYRE, Nefors deflituar, cum poflulat exitus ingens. Hei mihi guos plhinjis, quos turba inimica triphos Fingat fi voto cädérem,rebusý petitu!`(rendis i Duid lojuar? Ærumiù guam menatum efe fe- Ulque adeò femper cafùs cafum excipit alter! Neçqueror ifta mipi puvo fieri ing nocenti: Promerui fateor(i quin his graviora) libenter. Ahquid inexcelfo compoflos culmine hogornrs Af Divi- li Í Ni l uy
zum Hauptmenü