cxxxviij De libro fecundo Dialogorum ſancti Gregorij Papæ. Cap. 30.&31. Vi deuota mente Deo adhæs rent, cùm rerum neceſſitas ex- poleit, exhibere figna modo vtroque folent, vt mira quæque aliquando ex prece faciant, aliquando ex potefta- te. Cùm enim loannes dicat: Quot- quot autem receperunt eum, dedit cis poteftatem filios Dei fieri: qui filij Dei ex poteftate funt, quid mi- rum fi figna facere ẹx poteftate vale- ant? Quia enim vtroque modo mi- racula exhibeant, teſtatur Petrut, qui Tabitham mortuam orando ſu- ſcitauit: Ananiam verò,& Saphiram mentientes morti increpando tradi- dit. Neque enim orafle in corum extinctione legitur, ſed ſolummodo culpam quam perpetrauerant, incre- paſſe. Conſtat ergo quòd aliquando hæc ex poteſtate, aliquando verò ex hibent ex poſtulatione, dum& iſtis vitam increpando abſtulir,& illi red- didit orando. Nam duo quoque fide- lis famuli Dei Benedicti facta nune replico, in quibus apert clareat, aliud hunc accepta diuinitus ex pote- ſtate, aliud ex oratione potuiſſe. Go⸗ thorum quidam Galla nomine per- fidi fuit Arianæ, qui Totilæ regis eorum tempọribus, cantra catholicæ Eccleſiæ religioſos viros, ardore im- maniſſimæ crudelitatis exarſit;̃ ita vt quifquis ej clericus, monachuſue ante faciem veniſſet, ab eius mani- busviuus nullo, modo exiret. Qua- dam verò die auaritiæ ſuæ æſtu ſuc⸗ cenſus, in tapinam rerum inhians, dum quemdam ruſticum tormentis crudelibus affligerer, eumque per ſupplicia diuerſa laniaxet: iĝus pæ- nis rufticus, fefe, refque fuas Benes di&o Dei famulo commendaffe pro- fellus eſt: vt dum hoc à torquente crederetur, fufpenfa interim crude- litate, ad vitam hora repàretur, Vnc idem Galla ceſſauit ruſti- cum tormentis affl gere, ſed eius brachia loris fortibus aſtringens, ante equum fuum cœpit impellere, vt quis eſſet Benedictus, qui cius res ſuſceperat, de-nonftrarer. Quem li- gatis brachiis rufticus antecedens, duxit ad ſancti viri monaſterium, eumque ante ingreſſum cellæ folum ſedentem reperit,& legentem. Ei- dem autem ſubſequenti,& fæuienei Gallæ tuſticus dixit: Ecce iſte eſt de quo dixeram tibi, Benedictus pa- ter. Quem dum feruido ſpirxitu, cùm peruerſæ mentis inſania fuiſſet in- tuitus, eo terrore quo confueuerat a- cturum ſe exiſtimans, magnis cœpit vocibus cłamare, dicens> Surge, furge,& res iftius ruſtici redde, quas accepifti. Ad cuius vocem vir Dei protinus oculos leuauit à lect ione, eumque intuitus, mox etiam ruſti- cum, qui ligatus tenebatur, attendit, Ad cuius brachia dum oculos de- flexiſſet, miro modo tanta fe celeri tate cœperunt illigara brachiis lora deuoluere, vt diflolui tam concitè nulla hominum feſtiuatione potuiſ- fent. Cùmque is qui ligatus venerat cœpiſlet ſubitò aſtare lolutus, ad tan- tæ poteſtatis vim tremefactus Galla ad terram corruit,& cetuicem crude- litatis rigidæ ad eius veſtigia incli- nans, fe orationibus ilius commen- dauit. Vir autem ſanctus à lectione minimè ſurrexit, ſed vocatis fratri- bus, cum introrlus tolli, Yt benedi- ctionem ponm ateipt! „je rdu&um, „i infana y ponit, Qi! reris perete quemvir Doni pefpiciendo folu ouoddixi: qu Deo familiarit pira facere tt! ii, me mira qia ex pote qodfecit. MENSE De libr Vma econ fuum Vade ergo ii ti: Recte ne irum tuum, Que telpon venifetal apprehend Giezivtan Dei: Dim eius inama celauita me Qug dixit lym Don diritibi:) ad Giezi; tolle bacul vade,$i oc falutes gum piam, non 1 baculum m Porro mate
zum Hauptmenü