exl dit. Eàdem verò hora vir. Dei ab, agri opere iam cum fratribus reuer- tebature Quem mox yt orbatus ruſticus aſpexit, clamare cœpit: ” 13 Cs Redde filium- meum; redde filium meum. Ir autem Dei in hac voce fub- ſtitit, dicens: Numquid ego flium tuum tibi abſtuli? Cui ille relpondit: Mortuus eſt, veni, reſuſcita eum. Quod vt mox Dei famulus au- diuit, valde contriſtatus eſt, dicens: Recedite fratres, tecedite, hæc no- ftra non funt, led ſanctorum Apoſto- lorum. Quid nobisonera vultis im- ponere, quæ non poſſumus portare: At ille, quem nimius cogebat dolor, in ſua petitione pexſtitit, iutans quòod non recederet, mifi eius filium re- ſuſcitaret. Quem mox Dei famulus inquiſiuit, dicens: Vbi eſt? Cui ille refpondit: Ecce corpus eius ad ia- nuam monaſterij iacet. Vbi cùm vir Dei cum fratribus perueniſſet, flexit genu,& fuper çorpufculum infantis incubuit, ſeſeque erigens ad cælum palmas tetendit, dicens: Domine, non aſpicias peccata mea, fed fidem huius hominis, qui reſuſcitari filium ſuum rogat, Sc redde in hoc corpuſcu· lum animam, quam abſtuliſti. Vix in oratione verba compleuerat,& regrediente anima ita corpuſculum pueri omne contremuit, vt ſub ocu- lis omnium qui aderant, apparuerit concuffione mirifica tremendo. pal- pitaſſe. Cuius mox manum tenuit, & eum patri viuentem atque inco» lumem dedit. MENSE OCTOBRI, De Epiftola fecunda beati Pauli Apoftoli ad Corinthios, Cap. 1.4. 1. Igloriari oportet(non ex pedit 8 quidem:}veniam autem ad via fiones,& reuclationes Domini. Scio hominem in Chrifto ante annos quatuordecim,( fiue incorpore nee fcio: fiue extra corpus nefcio, Deus fcit:) raptum huiufmodi vfque ad tertium cælum. Et fcio huiufmodi hominem,(fiue incorpore fiue extra corpus, nefcio, Deus fcit:) quoniam raptus eft in paradifum:& audiuit arcana verba; quæ non licet homini lóqui.Pro huiufmodi gloriabor: pro me durem nihil gloriabor nifi in ine ſitmitatibus meis. Nam,& ſi voluero gloriari, non ero inſipiens: veritatem enim dicam: parco autem, ne quis me exiſtimet ſupra id quod videt in me, aut aliquid audit ex me. De libro ſecundo Dialogorum ſancti Gregorij Papæ. Cap.3 5. circa med. Vmque vir Dei Benedictut, quielcentibus adhuc fratribus, inſtans vigiliis, nocturnæ orationis tempora præueniſſet; ad feneſtram ſtans,& omnipotentem Deum des precans:fubitò intempeſta noctis hos ra reſpiciens, vidit fuſam lucem de- ſuper cunctas noctis tenebras effu⸗ gaſſe, tantõque ſplendore clareſcere, vt diem vinceret lux illa, quæ in tee nebris radiaſſet. Mira autem res valde in hac ſpeculatione ſecuta eſt: quia ſicut poſt ipſe narrauit, omnis etiam mundus velut ſub vno folis rae dio collectus, ante oculos eius addu ctus eſt. Qui venerabilis Pater dum intentam oculorum aciem- in hoc ſplendore coruſcæ lucis infigetet;vi⸗ dit Germani Capuani Epifcopi ani- mam in ſrhæra ignea ab Angelis in calum nfi| pe! pun kert legs a0 jm diaconun jus nomine, ryding, vocat infolio tanti' fii í Ackndit, relf iouam lrtergur obkupeltenn ſrollite q i rad Capuan pođe tranfm | mano, Epiicc nyg ine reuerendi Epifcopum iam defunt fubriliter, a fuiffe illius eius agnoui Humte quia an Angula ek i libet ieni risalperer creatum c intime n tümgice T1Or exiit lum rede dubiocer te potera nundum
zum Hauptmenü