![]()
Da Orrrc. Testr. In Deron. 19E niſi præſumptiua probatio, defertur iuramentum in ſupplementum. Farinacius.d. guefl. 70. numer. a85: vsý; 195.© 196. qui demuin umer: 205. ait, quod in omni caſu; iũ quo talis tatio, quia vici- nus vel coniunctus; eſi bona vicinitas vel con- iunctio; probanda ſit per duos teſtes, nec teſti deponenti ie talem credendum erit. De diti declaraticne. CàrYT XXIL tD A EsTss obfcure deponentes, êx of- AN ficio repeti à iudice pount.<cum elamor. de teſtibus,& ibi gloſo. in vere 60 conſase: Siergò à juckice, rectè e- tiam̃ ab ipſius commiſſario. Rulat. tracl. de commiſß. par. à. lib. 2. cap. 30. numer. 3. Ad hunc autem atum, pef quem ita repetendo vocantur, citatione opus non effe, omnes tra- dunt. Quia qui declarat, nihil novi ftatuit. l. he- red: pål§: fi quid poft. dë tefta. glofs:& Dd. in l. fin.C. derefibw. Vndepārtium quogüt citatione opus non eſtʒcum& adiũctus hoc caſu pertem præſen- tet. Rulant: d. lth: 236: 30:0. F. 6. 11. Porro fi teftes venire recufent, mandatis pæna- libus contra eos procedendum videtur; teftis e» nim poteſt cogi, vt dictum ſuum declaret. Rulãt. hic. nuin. 7: i Et licet verius fit; teftes de nouo iureiurando aſtringendos non eſſe. Quia tamen teftes fë äblo- lutos å iuramento putant, quamprimtim ipfis fi- lentium impoſitum; rectè faciet conimiſſarius, ſi teſtem ante declarationem moneat, vt ſub præ- ſtito prius iuramento ſtipulata manu, ſe ad inter- rogata reſponſurum promittat. Declarat onem autem An citatione opus fè An declara- turus iurare debeat? 