90 Leroi k Cap: IV; delato officio iudicis: Nam iudex poteft ex officio compellere, iuramento delato, negare vel confite- ri. Quam concluſionem ampliat ac reſtringit Maſcard conciuf 356. v. Extenditur prædicta regula, vt confeſsio fa. cta in actu nullo ex deſectu proceſſus, vel ſenten- tiæ, etiam ob ordinem iuris non ſeruatum, aut ob lapſam inſtantiam, vel aliàs iudicium ſit nullum, tamen huiuſmodi cõfeſsio probet& valeat. Quod ampliat Mafc.concl.357. VI. Non minus probat confeſsio facta in con- tractu vel inſtrumento nullo vel inualido;& ſie änualiditas principalis contractus, non vitiat con- feſsionem in eo contentam. Maſc. concl. 358. vbi ampliat& diſtinguit. VII. Regulariter confeſsio procuratoris pro- bat contra Bominum,& pręiudicat ei, ſi Dominus non oftendit rem fe aliter habere Hec tamen cons clufio limitatur, vtlocum non habeat in cafibus allegatıs à Mafcardo conch, 369. Confefsio tamen procuratoris de iure in tribus ditfert à confeſsione principalis. Primum eſt, quod confefsio propria prætextu erroris iuris non reuocatur: ſecus verò in confeſsione procurato- ris. Secundum, quòd confeſsio propria impedit appellationem,& facit, guem pro iudicato haberi; fecus in confefsione procuratoris. Tertium, quod confefsio propria nocet in alia caufa, non fic procuratoris. Sed plerumque confefsio procus ratoris efficitur principalis& propria, vtpote fiis principalis mandatum habeat ad fic refponden- dum; veleius ratihabitionem, quæ intelligenda etiam de tacita, vtpote quod principalis ſciuiſſet& paſſus eſſet procuratorem ſic reſpondere. Veſtrius eap. I6. nu. 3 4. VIII. Confelsio creditoris dicentis fibi ſatis- factum& ſibi ſolutum fuiſle, quicquid ei promifit Kdeiuſlor pro debitore ſuo, probatlolutionem ſa- gam