tuis tibi extitit reuelatū. Nobis etiā claras et lucidas habētes anīas nō eſt opus ad ſacrificādū deo Amoni in montibꝰ proficiſci. Sed qꝛ nolo maieſtati tue penitꝰ obuiare dirigo Amoni deo tuo. Bipedes centū Aues ſpirciones ducentas cathenas aureas inſertas lapidibꝰ precioſis in quibꝰ erāt decē dependentes plena auibꝰ ſupradictis. Et ceneraſ aureas triginta. Uectes hebenos mille qͥngētos. Rinnoceros octogin ta. Pantheras tria milia. Pelles pardi ⁊ leonis q̇ngētos. Rogamꝰ itaqꝫ celſitudinē veſtraꝫ. vt ſi totum munduꝫ ſubiugaſtis nobis. veſtris litteris intimetis. Nter ipſos ſiquidem miſſos qͣs alexandro ipſa regina direxit. miſit pictorē peritiſſimuꝫ q̇ diligenter ꝯſideraret formā alexādri ⁊ eā depingeret. eāqꝫ pictam ſibi deferret. qḋ ⁊ factū eſt. Alexāder aūt receptis donis nūcios multipliciter honorauit. Redeūtes itaqꝫ miſſi regine candacis obtulerunt ei figurā alexādri depictā in mēbrana. Quā cum vidiſſet candacis regina gauiſa eſt valde. quia figurā eius videre affectū deſiderabat magno. Oſt hec unude filijs regine cādacis nomine Candeolꝰ exiuit cuꝫ vxore ⁊ paucis ſuis militibꝰ vt eorū animi gͣtularent̉. Statimqꝫ occurrit ei rex hebraicoꝝ ſciens pulchritudinē vxoris eiꝰ. veniens cū maxima hoſtiū ml̓titudine. ⁊ ex eis plurimoſ interfecit. Et vxoreꝫ candeoli rapuit violenter. Ille vero cū paucis reme ans ad caſtra alexandri abijt ipſum rogare vt ſibi dignaret̉ cōtra regeꝫ hebraicoꝝ iuuamīa impartire. Cuſtodes v̓o caſtroꝝ capiētes illū corā Tholomeo q̇ ſecūdus ab alexādro erat direxerunt. Cui Tholomeus ait. Quis es tu. At ille rn̄dit. Filius ſum regine candacis. Cui Tholomeus ait. Quare hūc veniſti. Ille dixit qͣliter rep̄henſus fuerat a rege hebraicorū. ⁊ etiā recitauit qͣliter ſibi rapuerit vxorē ſeriatim. Cūqꝫ audi uiſſet Tholomeus iuſſit ip̄m iuuenem detineri. Et exiens de tabernaculo ſuo abijt ad locum vbi iacebat alexāder. Erat itaqꝫ iā nox obſcura Et ingreſſus Tholomeus excitauit alexandruꝫ. ⁊ ei cūcta q̄ Candeolus dixerat recitauit. Quo audito alexander dixit. Reuertere ad taberna culū tuū. ⁊ impone capiti tuo coronam ⁊ ſede regaliter. ⁊ te alexandruꝫ denuncia. ⁊ p̄cipias vt corā tua preſentia veniat Anthiochus. et mitte ꝓ me. Ego autē in ſpecie anthiochi ad te feſtinabo. ⁊ cū ante tua p̄ſentiā venero corā eo q̇ tibi retulit declara bis. Deinde interrogabis me ſub ꝑ ſona anthiochi. vt q̇d exinde facere debeas conſulendo declareꝫ. Abijt itaqꝫ Tholomeus ⁊ cūcta q̄ ſibi ale xander dixerat adimpleuit. Et inter rogatus alexander q̇d inde faceret. Rn̄dit alexander aſtante Candeolo. Maxīe imꝑator ſi cōplacet maie ſtati veſtre ibo cū iuuene iſto ex parte veſtra ⁊ iniugā regi hebraicoꝝ vt ſibi vxorē ſuam reſtituat ſine mora. Quod ſi non fecerit ciuitateꝫ ſuam ſine mora incendemꝰ. Audiens au tē Candeolus ſtatim adorauit euꝫ ⁊ dixit. O ſapientiſſime Anthioche fungi regali dyademate te deceret.
zum Hauptmenü