⁊ mirari cepit ⁊ dixit regīe. Si apud nos talia mirabilia viderent̉ digna ⁊ p̄cioſiſſima ꝓbarent̉. Rn̄dit regina. Bene dicis alexāder. Plus enī apud grecos qͣꝫ apud indos digna fuiſſent. Statim vt audiuit alexander nomē ſuūturbatꝰ eſt valde. ⁊ fa cies eiꝰ pallore mutata eſt. Cui regina dixit. eo ꝙ vocaui te nomine facies tua mutata eſt. Alexander reſpō dit. Domina. Antigonus eſt mihi non alexander. Cui regina. Veriuſ tibi alexander. Et hec dicens apprehendit eum ꝑ dextera. introducēſqꝫ eum in aliud cubiculū oſtendit ſibi imaginem ſuam in membrana depictam. ⁊ dixit illi. alexāder agnoſcis hanc imaginem. Cunqꝫ vidiſſet eū alexander palleſcere et timeſcere cepit. Cui regina dixit. Quare mutatus eſt color tuus deſtructor orbis. deſtructor perſide ⁊ indie. Superāſ parthos medos ⁊ bathos. Modo ſine occiſione hominū ⁊ abſqꝫ altricatione in manus. Candacis regine ſuccumbis. Scias itaqꝫ ꝙ nulla tenus debet homo vel cor hoīs exal tari. Quia cū omnis ꝓſperitas homini eſt conceſſa ilico eidem aduerſitas preparatur. Audiens hec alexander ſtridere dentibꝰ ⁊ caput eius reuoluere cepit omni parte. Cui regina dixit. Ut quid inter temetipſuꝫ iraſceris ⁊ turbaris. Quid nūc tua virtꝰ poteſt ⁊ imperialis gl̓ia exerce re ⁊ ꝓficere. Alexander rn̄dit. Ideo iraſcor regina. qꝛ gladio careo. Re gina dixit. Et ſi tu gladium haberes qd̓ facere poſſes. Alexander rn̄dit. Eo ꝙ ſponte traditꝰ ſum te pͥus occiſam meip̄m occidere nō tardareꝫ. Regina reſpondit. vt ſapiens impe rator dixiſti. Attamen nō contriſteris. quia bonū ſeruitium laudabile. meritum preſtolatur. Quia ſicut li beraſti vxorem candeoſi de manibꝰ regis ebricorum. ita te eruaꝫ de manibus barbarorū. Quia ſi eis notꝰ fuerit aduentus tuus occiderent te. eo ꝙ porum regem indorū proprijs manibꝰ occidiſti. Nā vxor filij mei karotherꝰ filia fuit pori regis indorum. Et his dictis apprehendit eum per dexteram ⁊ introduxit euꝫ in tri cliniū. ⁊ ait filijs ſuis. Boni filij mei huic militi alexandri amorē domeſticum oſtendatis. Quoniā ipſe in vobis amiciciā exercuit. Reſpondit karotherus minor filiuſ. ⁊ ait. Ma ter mea verū eſt ꝙ alexander direxit illum ad nos. ⁊ vxorem fratris mei de manibus inimicorum liberauit. ſed vxor mea hunc anthiochum oc cidere me compellit. Dolebat enim exinde multimode alexander. Can dacis regina reſpondit Et quod no men inde acquireremus ſi ip̄m ſub tanta perditione occideremus. Au diens hec candeolꝰ dixit ei. Iſte me ſaluauit et vxorem meam reſtituit. ſaluū ip̄m vſqꝫ ad imperatoris ſui caſtra reſtituam. Cui karotherꝰ di xit. Quid eſt hoc quod dicis. Vis vt ī hoc loco viciſſim viqꝫ gladijs mo riamur. Candeolus ait. Nolo. Sꝫ ſi vis hoc facere ſum paratꝰ. Uidēſqꝫ candacis ꝙ ad inuicem interficere ſe volebant filij ſui. triſtis effecta eſt nimis. Et apprehendit alexandrū per dextram ⁊ ducens eum in ſecretum locuꝫ. ait ei. Quid in hoc facto ſapientiam tuaꝫ non oſtendis ne fili mei ad inuicē ſe occidant. Cui alexander ait. Dimitte me loqui cū eis At illa ſtatim dimiſit eum. Abijt exgo alexander et dixit karothero. Si
zum Hauptmenü