Seite
Dos. LXXII. per noſtras. de dona. inter vi. ⁊ vxo. ⁊ etiam ſi pre nioriat̉ relictis filijs tenet̉ ſibi relinquere quartam ꝑtem ſuoꝝ bonoꝝ prefatus vir. Secꝰ ſi filios n̄ ha­buit. vt no. glo. in.§. pe. ⁊ id̓o ceſſat vtrūqꝫ debitū in pr̄e.ſ. alimentoꝝ et dotis. primū qꝛ hꝫ vn̄ alat ſe ſcꝫ ex bonis mariti. ⁊ dos ſuccedit loco alimētorū. vt ſupra dictū ē. ⁊ ita tenet Bar. ī. d.§. lege. ⁊ An­gel. in. l. ſi ſocer. ⁊ Bal. in. l. i. ff. ſo. ma. et. ī. l. fi. C. de do. ꝓ. Et ſic limita glo. in. c. fi. xxxij. q. ij. que di­cit ꝙ tenetur eā dotare verum ſi ꝓmiſit. al̓s non. Nō tn̄ habebit locū ſtatutū quo cauet̉ vt filia do­tata nō ſuccedat in tali muliere. vt no. Pa. in. d. c. accedēs. nec excluditur a ſucceſſione ſalteꝫ legittime ſicut ceteri filij. multomagis tenetur pater dotare filiam que nō ꝯtraxit contra eius voluntateꝫ et cō tra patrem poteſt implorari officium iudicis regu lariter. vt docet filiaꝫ. l. qui liberos. ff. de ritu nup. nota. in dicto.§. lege. habetur in. l. fina. C. d̓ dotis pro. 5 Utrum frater teneatur dotare ſororeꝫ? Reſpō. Pa. in. c. peruenit. de arbi. cōiter tenetur ꝙ ſic. no. glo. de laico. in. l. cum plures.§. penl̓. ff. de admi. tu. ⁊ in. l. non omni. C. eo. ti. Ratio quia ẜm Cy­in. d. l. nō omni. cauſa dotis ē fauorabilior qͣꝫ cau­ſa alimentoꝝ. ꝓpterea tenet Bart. in. l. fi. ff. de his qui. vt indig. ꝙ pater poteſt relinquere filie ſpurie dotem. qꝛ dos ſuccedit loco alimētoꝝ. idem no. in aut̓. ex cōplex. C. de ince. nup. et in. l. meuius.§. duobus. ff. de le. ij. Unde ſicut tenetur alimētare. vt sͣ. alimēta. ſic et dotare in caſu neceſſitatis. Ideꝫ dic et fortius in clerico qui magis tenetur ad cha­ritatem. vt in. c. i. et quod ibi no. de emp. ⁊ ven. Et ſi nō habet alia bona pōt eam dotare et aliam con ſanguineā de redditibus eccīe ſi eſt inops qd̓ ꝓba tur ꝑ. c. primū. de coha. cle. ⁊ mulie. et in. c. omnīo confitemur. xxxi. di. quia ſicut per. d. c. poteſt alere­conſanguineos pauperes d̓ redditibus eccīe ergo fortius dotare. cum ſit fauorabilior. vt dictum eſt. Quod verum credo. dummō cōſtituat ad neceſſi tatem ſue conditōnis nō ad pōpam fauſtuoſitatis ar. c. negociatorem. lxxxviij. di. ſi ergo qui tenet̉ ali mentare tenetur dotare. Utrum vir poſſit conſtituere dotem vxori? ℟. Pa. in. c. et ſi neceſſe. de dona. inter vi. ⁊ vxo. ꝙ nō poſt contractum matrimonium. ſecus ſi ante ma­trimonium. quia poteſt. vt. l. i. et qd̓ ibi nota. C. de do. ante nup. niſi ſit conſtituta vt tunc dominium adipiſcatur cū matrimonium fuerit ſubſecutuꝫ. qꝛ nō valet. vt in. l. qd̓ ſponſe. C. de do. ante nup. qͥa nec ante matrimoniū dominiū tranſiuit quia no­ſuit nec poſt matrimoniū: qꝛ nō potuit. vt ibi glo. Fallit hoc in plebeio dotante nobilem qꝛ videt̉ do nare in recōpenſatōem cū nobilitate. qͥa pōt vt sͣ. Donatio. iij. in prin. Utrū res emphyteotica poſſit a pr̄e dari in do­tē ſine cōſenſu dn̄i. Rn̄. Specu. in ti. d̓ loca.§. nūc aliqͣ. v. cxc. ꝙ ſic nō trāſfert tamē plus iuris qͣꝫ ip̄e hꝫ. vt in. c. nuꝑ. de do. inter vi. et vxo. Utrum feudatarius ꝯſimiliter poſſit. Rn̄. Io. an. in. d. c. nuꝑ. ꝙ nō. Inno. tamē ibi tenet ꝙ pōt. et eum ſeqͥtur Pa. ibidē. et etiā dicit in danatione ꝓpter nup. Ego cōcordo ic ꝙ vera eſt opinio ſecū da in feudo in quo ſuccedit ſilia ⁊ prima opinio in illo ib quo nō ſuccedit. quia ſic eſt ratio diuerſa ab emphyteoſi in qua ſuccedit filia. Utrum vir poſſit repellere vxorem nō ſoluta ſi 7 bi dote promiſſa? ℟. ꝙ ſic vt ſentit Hoſti. in. c. ꝑ veſtras. de do. inter vi. et vxo. Nam dos dat̉ pro pter onera matrimonij ſuſtinenda. vt in. d. c. ꝑ ve ſtras. ⁊ in. c. ſalubriter. de vſu. et in. l. ſi cum dotem §. ſin aūt. ff. ſo. matri. ergo poteſt hec onera recuſa re ſi nō habet vnde ſumat emolumenta. bonꝰ tex. eſt ibi et Bal. in. l. fi. C. ad vellei. poſt Cy. in. l. qd̓ ī vxoreꝫ. C. de nego. geſt. et Bart. in tractatu de ali mentis. Ex quo conclude eum non teneri ad tra­ditōnem dote prius non ſoluta. ſecus d̓ debito cō iugali. Utrum maritus ducēs vxorem ſine dote tene­ 10 atur eā alere de ſuo? Rn̄. ꝙ ſic ſcd̓m ſtatū ſue ꝑſo­ne vt notant et volunt Inno. Hoſti. in. d. c. ꝑ ve ſtras. ⁊ glo. in. dicto.§. ſin auteꝫ. facit tex. in. l. ꝙ ſi nulla. ff. de religio. Ratio ẜm Inno. qꝛ ꝑſonā ſuaꝫ dedit ꝓ dote. vt ī aut̓. qui. mo. natura. effi. legi.§. be. et. ff. vt in poſſeſ. lega. l. penul. d̓r ꝙ vxorem de­bet alere vt filiam. Que ſunt pͥuilegia dotis. Rn̄. ꝙ multa. Primū 11 qꝛ om̄ia bona viri ſunt tacite bypothecata ꝓ dote vt eſt tex. in. c. ex litteris. de pigno. Secundum qͥa non perditur propter maleficium viri nec etiā pa tris. vt no. glo. dicto. c. ex litteris. Fallit ī vxore pͥ­mipilarij qui nō eo officio deliquit. vt. C. quibus modis. pig. ta. contra. l. ſatis notum. et. C. de pͥmi pi. l. vtilitas. Tercium quia preponitur omnibus creditoribus etiam prioribus qui habent perſona les actiones vel tacitas hypothecas. vt in.l. aſſidu is. C. qui poti. in pigno. habe. Secus habentibꝰ expreſſas. vt nota. glo. in dicta. l. aſſiduis. ⁊ Dy. in regula qui prior. libro vi. Sed tamen dico cū Pa. in dicto. c. ex litteris. ꝙ ſi conſuetudo eſt aliqua il­lam ſeruabo. l. ſi de interpretatione. ff. de legi. cum ſimilibus. Si vero non eſt dico ꝙ fauore mulierū debet preferri etiam habentibus expreſſas hypo­thecas. quia ſi mulier vicit eum qui ad refectioneꝫ rei dedit. vt in auten. quo iure. poſita ſuper dicta. l. aſſiduis qui tamen prefertur anterioribus habē tibus expreſſas hypothecas. vt. l. interdum. ff. qui poti. in pigno. babeantur. ergo ſi vinco vincenteꝫ te multomagis vinco te. vt in. l. de acceſſionibus. ff. de diuerſi. tempo. preſcript. adminus caſus du­bius et in facto dubio potior eſt cōditio dotis. vt ī c. fina. de re iudi. ⁊ nota. ī. c. ex litteris. de proba. cū hac opinione eſt Pe. et Cynus et Io. an. licet cōi­ter doct. teneant cū glo. in dicto. c. ex lr̄is. Et iſtud priuilegiū vt preferatur creditoribus tranſit ad fi­lios eiꝰ ẜm Alex. de Imo. in. l. etiā. ff. ſolū. matri. et ibi ē glo. et alia ī. l. i. C. de pͥuileg. do. lꝫ Bart. di­cat cōtrariū. Sed poteſt intelligi opinio Barto. vt non loquatur de heredibus ſuis: vt ſunt filij ſꝫ de extraneis qui non habent hoc priuilegium. vt l. vnica. C. de priuileg. do. Quartum quia eccle­ſia poteſt ſe impedire de dote. nō ſolū ī fauoreꝫ vi­