De auferibilitate pape electōne ſummi pontificis determinatos eſſe ſummos pontifices. Placet. Sed eccleſia conſenſu ſuo vero vel interp̄tati­uo approbauit aut in defectu qͣleꝫ predi­ximus. fas haberet īmutare. ita fas vt in contrariū nullius poſſet. cuiuſcūqꝫ pōtifi cis autoritas legem dare. Conſideratio. VII. Uferibilis eſt ſponſus eccleſie xp̄s ab eccl̓ia ſpōſa ſua filijs eiꝰ. ſic remaneat eccleſia in ſola mu iere. īmo nec in ſolis mulieribꝰ om̄ibus. immo nec in laicis ſolū. lege ſtante fa cta diuinitꝰ noua inſtitutōne. Da oppo­ſitū. eccleſia deficere poſſet in ſuis gradi­bus officijs hierarchicis. In ſuis etiaꝫ ſacramētis vſqꝫ in finē. Patet hoc p̄ſup­ponēdo ſacerdos a ſacerdote epi­ſcopꝰ a ep̄o neqͥt inſtitui. īmo nec a to­ta multitudine laicorū aut mulieꝝ ſiml̓ cōgregata. ſi caſum mortui eſſent om̄es ſacerdotes Additū eſt facta diuinitꝰ in ſtitutōne noua. qꝛ ſpirituſſctō dictante et operāte noua preſtari poſſet autoritas lis nondū collata eſt. quēadmodū prius qͣꝫ deus inſtituiſſꝫ ſacerdotiū nouū ſupre alios inferiores gradꝰ hierarhicos in eccleſia. non dubiū quin hoc potuerit. Porro nulla cōitas vel vniuerſitas homi mortaliū ſiml̓ cōgregata talem aliquē gradū nullo modo inſtituere potuiſſꝫ. poteſtate qualis in quolibꝫ reꝑitur ſu pra natura exiſtens ip̄am ſibi p̄ſupponit ſubſternit quodāmodo ſicut forma ma teriā Nec opinor aliqͥs doctorū theo logorū ſenſerit in hoc ꝯtrarie. quāuis ver ba quedā epiſtole cuiuſdā tractatꝰ de con cilio generali videri poſſunt aliqual̓r hoc ſonare. niſi benigno interp̄te foueantur. Deducit̉ proinde nec hieronimꝰ nec aliquis aliorū dicens eccleſiā vel apl̓os ſi bi cōſtituiſſe Petrū. vt ſup̄mus eēt pri ceps inter eos ad ſciſma tollendū. non in telligunt hoc niſi eccleſia vel apl̓i decla rauerūt ita conſtitutū a chriſto hoc te nēdum fidelibus tradiderūt. ita ſaluat̉ illa que videtur ſuꝑ hac re inter Hieroni ceteros varietas. Cōſideratio. VIII. Uferibilis eſt aūt mutabilis lege ſtante quelibet politia ciuilis mo narchica ſeu regalis: vt fiat ariſto cratica­et ſic de eccleſia que in vno monarcha ſup̄mo vniuerſum/ fundata eſt a chriſto Poſſet deduci cōſideratio tam a pͥori­qͣꝫ a poſteriori/ deducendo variatōes que fuerūt in alijs politijs/ quia nullā aliam politiā inſtituit xp̄s īmutabiliter mona­chicā. quodāmodo regalem. niſi eccleſi am. Et oppoſitū ſentiētes de eccleſia.ſ. fas eſt plures papas. aut quilibꝫ epi ſcopus eſt in ſua dioceſi papa. vel paſtor ſupremꝰ equalis pape romano. errant in fide. vnitate eccl̓ie. contra articulū illū in vnam ſanctā. ⁊c̄. et ſi ꝑtinaces maneāt iudicandi ſunt heretici Sicut martinus de padua qͥdam aliorū. Conſonat ra tio quia ſicut ad vnā fidem ad eadem ſa cramenta obligant̉ om̄es viatores. Sic oportet vt eſſet ſciſma. reductōnem fi­nalem fieri ad vnū ſupremū. Secus vbi cōitas regitur legibꝰ ſolis naturalibus et traditōnibꝰ humanis que varietate tē­porū locorū laudabiliꝰ vtilius variant̉ qͣꝫ vt vno tenore ligent om̄es/ quēadmo­dum tradit Ariſtoteles exemplificās de regula leſbie. Quocirca dicamꝰ ex inci­denti conſequēter nec ſummꝰ pontifex nec aliqͥs alioruꝫ debꝫ conari vt canones poſiti vel alie traditōnes hūane. obſeruē tur vbiqꝫ totā eccleſiā om̄es inuaria biliter natōnes. Oppoſitū ſatagere dedit forte occaſionē grecis diſcedēdi a latinis dat preterea qͦtidie materiā multā. litium ſcrupulorū grauiū/ dum equali tenore q̄­ritur obſeruari lex hūana ſiue ſit illa cano nica ſecularis vel ciuilis. quēadmodū cu ſtodiri diuinā abſqꝫ vlla variatōne neceſ­ſe eſt. Inde venit illa chriſti queſtio Ma thei. xx. Irritū feciſtis mandatū dei pro­pter traditōnes veſtras. Conſideratio. IX. Uferibilis eſt vicariꝰ ſponſus ec­cleſie voluntariā eius ceſſionē­aut renūciatōeꝫ a papatū. Fuerat enī olim dubitatio poſt renūciatōem. Ce leſtini nūquid talis renūciatio iure ſubſi­ſteret. Tum ꝓpter votum quo ſe papa ob­ligat ad eccleſiā. Tum ꝓpter deſponſatōeꝫ matrimoniū quoddā ſpirituale int̓ pa­pam eccl̓iam Tum p̄terea quia papa di uino iure ſtatutus eſt in hoc gradu. Et ſi que ſunt alierationes. Occaſione cuius