Sermo factus in die tu laceratiōem tuam hinc denudationem ꝑ demonū rabidos inſultos non erubuiſti agoniſta fortis Anthoni. Propterea noīa tum eſt nomen tuum iuxta ꝓmiſſioneꝫ bo ni Ieſu in vniuerſo mundo/ ꝓpterea rurſuſ dici potes martir qui tormenta ꝑpeſſus es eo crudeliora quo truculentior erat tortor demon inferens ea Spectaculū igitur ꝓut loquitur apl̓us. Factus es angelus dei et hominibꝰ īmo ⁊ demonibꝰ nec erubuiſti tanqͣꝫ bene ebrius ſicut nec xp̄s nudus cru cem nec hyppolitus ꝓpriam nuditatem ne qꝫ Noe in miſterio nec apl̓i vel martires e rubuerunt vincula carcerem ⁊ ludibria. li ceat hic carmē eccīe ſophicū de Ioh̓e factū dicere iubilo cordis ad Anthoniū/ qui ſil̓ fuit virgo martir et vates O nimis felix me ritiqꝫ celſi neſciens labem niuei pudorꝭ/ p̄ potens martir heremiqꝫ cultor maxime va tum/ maxime quo ad cōſiderationes aliqͣs Ueniamus ad ſextum vini ſalutaris ef fectum quo debriatꝰ homo non memit re gem neqꝫ mgr̄atum Que ratio? plane qꝛ fa cit hominem nō timere eos qͥ corpus occi dūt et pꝰ hec n̄ hn̄t qͥd faciant. Perſpicuū fuit hoc in Anthonio qꝛ pͥncipibus ⁊ īꝑatoribꝰ tota mentis libertate reſcripſit poſt collaudatiōem ꝙ credebant in xp̄m eos de bere remīſci qm̄ ſuꝑ ſe dn̄m habent terribi lem qui aufert ſpiritum principum terribi lem apud omnes reges terre Uerū qͥd loqͥ mur de regibꝰ hoībꝰ ⁊ magiſtratibꝰ cum nō extimuerit Anthonius illuꝫ qui eſt rex ſuꝑ omnes filios ſuꝑbie et cui nō eſt ptās ſil̓is ſuꝑ terram qͥ factus eſt vt nullū timeret. de monis enī certamina ne dū nō expauit. ſꝫ inſultans ꝓuocauit. Tradit littera Antho nium dum adoleſcens impugnaret̉ a ſpiri tu fornicationis rogaſſe deū vt videret im pugnatorem ſuum/ qui in ſpecie pueri teterrimi pedibus ſuis aduolutus eſt/ qͣi blā diens ⁊ ſupplicans quem Anthoniꝰ mox irriſit ⁊ cōſpuit dicens abſit deinceps vt vn qͣꝫ te timueri fediſſime atqꝫ viliſſime Mul ta ſunt hmōi q̄ ſtrenuitatem on̄dūt Anto nij aduerſus pͥncipes tenebraꝝ haruꝫ/ nec minus ſolertiam diſcretionis cōtra ſuas in ſidias Agebat id qd̓ alios docuit facere et qd̓ xp̄us tentatus egit adducebat teſtimo nia ſcripturaꝝ ad omnem actionem ſuam Hoc autem non faciunt qui vel neſciūt vl̓ deſpiciunt ſcripturas ſacras. aut qͥ eas deteriori ꝑuerſitate corrumpunt. Exemplo Eue quede p̄cepto dei firmiſſima fide tenē do dubitans ait ne forte moriamur. ¶ Au ¶ H diuimus de magnanimitate Sequitur in effectu ſeptimo de magnificentia ⁊ omnia ꝑ talenta facit loqui Recte prorſus euenit hoc in Anthonio cuius mens ebria vino nuptiali eccīe nihil puſillum nihil vile/ ni hil exiguum cogitare dignata eſt ſed omīa de celeſtibꝰ qꝛ de ſurſum erat loquebat̉ inſtar apl̓oꝝ qui vino hoc hauſto repēte loq̄ bantur magnalia dei Sunt hec p̄cor magnalia minuta nūmiſmata ſapientie terrene: non ſed talenta magna ꝑ que loqui facit ſapientia que de ſurſum eſt. efferens in immenſam cordis altitudineꝫ ſit hoc ana gogia de Anthonio cui tanta fuit bona ge neroſi cordis elatio. ꝙ nō dignabatur adherere vel nubere ſua vis iraſcibilis poten ti alicui niſi ſummo. Neqꝫ ſua vis rōnalis nubere ſapienti alicui niſi ſūmo. Neqꝫ ſua vis cōcupiſcibilis nubere bono alicui niſi ſummo. dicens ex ſententia deꝰ cordis mei et pars mea deus ineternum ⁊ iterum mihi adherere deo bonum eſt. Si loquebat̉ igitur ꝑ talenta quid mirandum. Si diui tias et opes hereditarias ſi vas argenteūſi nummos oblatos in deſerto cōtempſerit nullus admiretur. ¶ Sed neqꝫ miretur il lud qd̓ ſequitur octauo Et nō meminerūt cum biberint amiciciam neqꝫ fraternitatē Quid ita meminerint cū dicat pincerna vi ni huius ſponſus eccleſie xp̄us ſi quis venit ad me ⁊ nō odit patrem ſuum ⁊ matreꝫ ⁊ vxorem ⁊ filios adhuc autem animā ſuā non eſt me dignus. Compleuit hoc beatiſſimus Anthonius etiam ab adoleſcētia relinques domum paternam ⁊ ſororeꝫ ve lut immemor carnalis amicicie. ¶ Cui ꝓpterea conuenit illud qd̓ ſequit̉ nono. Sꝫ poſt non multum ſumunt gladios quidi ſic fecerit athleta fortiſſimus. Anthonius habens in exemplum pincernam ⁊ architriclinum vini huius dicentem. Non veni pacem mittere in terram ſed gladium Ue ni enī ſeꝑare hominem aduerſus patrē ſuum/ et filiam aduerſus matrem ſuam ⁊ nu rum aduerſus ſocrū ſuaꝫ ⁊ inimici homīs domeſtici eius. Maledicitur a propheta qui gladium ſuum ꝓhibuerit a ſanguine. Hunc gladium ſumpſit et exercuit Antho nius tanqͣꝫ potens crapulatus a vino Ne dum aduerſus carnem et ſanguinem et ad uerſus poteſtates aereas tenebrarum haꝝ
zum Hauptmenü