1 O ¶ Eccleſie gnificat vide qͣꝫ mirabilis qͣꝫ multiplex trāſ migratio. dum diues fit egenus eternus tē poralis deus paſſibilis in pͥmo matrimo nio. dum igitur ſcd̓o dimiſit eccleſia ſuoſer rores/ ſua ydola culturas deoꝝ/ cerimonias iudeoꝝ/ dum in tertio fit anima de meretrice ſponſa xp̄i/ ſit vxor regis ſummi q̄ pͥ us erat ſcortum vel mūdi vel caruis vel diaboli. ¶ Studioſitas his auditis gratiaſ agens verita ē allegoriam vltra fatigare qͦmōlibet aūt reſponſis que idcirco fineꝫ loquendi fecit in imp̄catione ꝑticipatiōis ha bende cū his nuptijs xp̄i et eccīe nūc ⁊ in ſe cula ſeculoꝝ. Mihi vero ad meip̄m reuertentizelus domus dei nō defuit qui monitionibꝰ ſobrietatis obediens cōſenſerat ſilentio p̄teriri tunc declaratiōem duplicꝭ ap poſite cōſiderationis de vino ſacre ſapientie/ Erat enī zelus ſcd̓am ſcientiam ꝓpterea fugiebat ⁊ multiloquij tedium/ ⁊ amore re dargutionis odiū p̄ſtolans cōmodius locum alterum tꝑs et actū. Extimulauit me nihilominus poſtmodū crebro quidem et multum ſibi vocem dari. que ſi negaret̉ pe tebat omnia ſcriptꝭ inſeri inducebat ſeruū fabuloſe mide qui domini vidēs aſininas aures quia prodere palam timuit ſubmur murauit et infodit terre vnde ferunt̉ arundines exorte viciū mide ſubſibilātes Sua debebat zelus in ꝓpoſito ſaltem ita fieri pro nūcians/ neqꝫ ſcientiam ſibi que temꝑa ꝑſonas ⁊ loca circūſpicit/ neqꝫ compaſſiōis caritatem deeſſe. Recte quidem quoniam hic demum zelus eſt laudabilis/ qui mala quelibet auferre vult q̄ videt in domo dei Sed ſi tollere nequit tolerat et gemit tolerat ẜm ſcientiam/ gemit ꝑ cōpaſſionē Eſt itaqꝫ ſcientia ſine zelo langues Eſſet zelus ſine ſcientia p̄cipitans Eſſet vtrūqꝫ ſi deēt compaſſio nimis amaricans ⁊ inducēs nō tam correctiōem vitij qͣꝫ irritatiōem odij ze lus igitur ad vim iraſcibilem diſcretio ad rationaleꝫ. compaſſio ad concupiſcibilem mouendas vno mutuoqꝫ cōſenſu ſpectāt vt ordinatus in ſe ſit totus homo potens peluꝫ ſapiens ꝑ diſcretionem beniuolus ꝑ compaſſionem aſſecutus in hoc appriata beatiſſime trinitatis que ſunt potentie. vigor ſapientie fulgor/ beniuolentie dulcor. in quibꝰ fundant̉ apud oꝑationes lau dabiles modus ſpecies ⁊ ordo. Item men ſura numerus ⁊ pondus. Rurſum vnitas veritas et bonitas referēdo ſingula ſingulis aꝓppriatis beatiſſime trinitati ex qͣ omnia efficienter ꝑ quaꝫ omnia exemplariter in qua omnia finaliter exiſtunt. ſicut ē om nibus cauſa eſſendi ratio diſcernendi/ ⁊ or do viuendi. Et quando zelus apud me cōſcium ſe fatebatur habere ſibi ſocias ſcientiam atqꝫ compoſſionem p̄cipue que nihil ꝑ iniuriam. nihil in iram. ſcandalum. liuo rem. odium vel rancorem cuiuſuis perſone dicere vellet aut ſcribere ſed ad extirpatiōꝫ errorū ⁊ emendationē errantiū morē ei gerere diſpoſui/ ſcriptis inſerens que circa duplicis p̄dicte cōſiderationis ꝑtractiōem de negligentia vini ſacre ſcripture ſalubri mo nitione videntur annotanda. Rat igitur ſcd̓a ꝯſideratio ꝙ in nuptijs creſcentis eccleſie ⁊c̄. ¶ Feruor itaqꝫ deuotionis qui principes ⁊ alios dotātes eccleſiam mouit vnde queſo genitus fuit: ſi nō ex p̄cōcepto calore vini ſpūalis ſacre ſcrip ture vehentis ad eterna mentes ſuas terre noꝝ amore calcato. Nūc autem ſi viderint pincernas vini huius prelatos et doctores labi funditus in inferiora terre neqꝫ vl lam de ſpūalibus ſolicitudinem gerere qͥd ni repetāt que dederunt cauſa ceſſante con ferendi aūt ꝙ a noua ſaltem donatiōe tēpe ſcant. ¶ Ecce iam vidimus pl̓imos in ſacris etiam lr̄is eruditos qͥ vitijs p̄latoꝝ irritati zelantes domum dei non ẜm ſcienti am/ nequaqͣꝫ timuerūt ſuggerere pͥncipibꝰ et ppl̓is vſqꝫ ad ꝑpeſſionē mortꝭ ꝙ fas erat eis tollere tꝑalia clericoꝝ habitualiter delī quentiū. Rurſus ꝙ bona eoꝝ nō erant niſi pure elemoſine. Q inſuꝑ nō erant tradi ta niſi ſub cōditione bn̄ viuēdi ⁊ vtendi qͦ deficiente ꝑibat titulus iuris. neqꝫ qͥcqͣꝫ re liquū clero tali ſuij erat Adde ꝙ nō d̓fuer̄t neqꝫ deſunt ſeculares cupidis auribꝰ ⁊ aſſē ſu talia recipiētes nihil aūt facilius qͣꝫ per ſuadere volētibꝰ ſpolia clericoꝝ/ dū vl̓ aua ritia vel odiū vel inuidia vel zelus indiſcre tus trahit eos. ¶ Opponūt alij p̄latꝭ ⁊ clericis pauꝑtatem eccīe pͥmitiue in apl̓is ⁊ di ſcipulis autenticante celo miſſam vocem dū a Cōſtantino dotata eſt eccīa magꝭ diuino iuxta ꝓph̓iam danielis de regno chriſti quā humano cōſtituto. Hodie venenū effuſū eſt in eccīaꝫ dei Que oīa qͥd aliud qͣꝫ ſpoliādam eſſe loquūtur eccīam. Uerū qͥd antiqͣ qͥd ſola lectiōe ꝯgnita ꝯmēoramꝰ: p̄dicatū ē ſolēnit̉ aꝑtiſſis ꝟbis ꝙ m̄dicitas
zum Hauptmenü