Contra rantia: etiam ſine prudentia fortitudine iuſticia in deſidiam ꝯuertitur. Iuſti­cia vero ſine prudētia: fortitudīe tꝑantia in crudelitatē deflectit̉. ob nempe neceſſe eſt vt ſit iuſta prudētia fortis tēperata. ſit fortitudo prudēs tēperata et iuſta. fiat deniqꝫ tꝑantia fortꝭ iuſta prudēs: exiſtat inſuꝑ iuſticia tꝑata pru­dens fortꝭ. Quā qͥdē iuſticiā ſi cogͦuerimꝰ tanqͣꝫ cognito vno ꝯtrarioꝝ cogͦſcit̉ et reliquū qd̓ ē in iuſticia. vt dic̄ lex inſti. de his ſui vl̓ alie. iu. ſt̓.§. Uideamꝰ. ff. de ac. inſcrip. l. accuſare. Et dic̄ ph̓s. ij. de celo mūdo. Oppoſita iuxta ſe poſita magꝭ eluceſcūt. Un̄ de iuſticia ac merito gl̓ia diligētis eaꝫ(ꝓut ē iuſtꝰ iudex diſcernamꝰ vt ſinceriꝰ ad eiꝰ ꝯͣriū qd̓ ē iniuſticia. ad demerita ac penas iniqͥ iudicꝭ ꝑuenire valeamꝰ. Un̄ ad ꝓpoſitū nr̄m iuxta iurꝭ vtriuſqꝫ diſpoſitio nem. Iuſticia ē ꝯſtans ꝑpetua volūtas: ius ſuū vnicuiqꝫ tribuēs. inſti. de iu. et iur.§. j. Et hoc dic̄ volūtas: nomīat ibi actū potentiā. ſolent enī hīt diffiniri actꝰ. ſꝫ dicit ꝑpetua. deſignat ad rōnē iuſticie requirit̉ hēat ꝓpoſitū ꝑpetuo in oībꝰ iuſticiā ꝯẜuādi. ſꝫ dic̄ ꝯſtās: deſignat oportꝫ in hmōi ꝓpoſito firmit̉ ꝑſeueret̉. dicit ius ſuū vnicuiqꝫ tribuens: deſi gnat actū iuſticie comparationē ad ꝓpriam materiā obiectū. Et in hac diffi nitione ſumit̉ ius re iuſta. Si quis aūt p̄dictam diffinitionē vellet reducere in debitā formā. dicere poſſet ẜm frēm Aſten̄. iuſticia ē habitꝰ ẜm quem ali­quis cōſtanti ꝑpetua volūtate ius ſuū vnicuiqꝫ tribuit. quaſi ē eadē quā po nit ph̓s. v. ethi. dicēs iuſticia ē hītus ẜm quē aliqͥs d̓r operatiuꝰ ẜm electōeꝫ Eſt em̄ actꝰ iuſticie iudiciū ſiue iudicare. Iudiciū em̄ ꝓprie noīat̉ actus iudicꝭ inqͣntū ē iudex. Iudex aūt dicit̉: qͣſi ius dicens. ẜm Iſidoꝝ. Ius aūt ē obiectū iuſticie. Et iudiciū ẜm pͥmā nomīs īpoſitionē importat rectā diffinitionē iu ſti ſiue iuris. et ita iudiciū ꝓprie ꝑtinet ad iuſticiā quā filij iſrl̓ viderūt faciēdaꝫ ſapīam dei exn̄tem in Salomōe: vt p̄dictuꝫ ē. Dicit̉ etiā iuſticia ẜm Iſidoꝝ quaſi iurꝭ ſtatꝰ. de. ſig. Forus. Un̄ iudex male iudicās errore vl̓ dolo: ī eo male iudicat ē iudex ſit ī eo iuſticia. xxiij. q. ij. c. j. ꝯn̄s ē mīſter iuſticie ē deꝰ: ſꝫ iniuſticie ē ipſe dyabolꝰ pompis eiꝰ. Quare Areſtoteles ad Alexan. magnū in li. de regimīe pͥncipū. c. lv. poſt multa cōmēdando vene­rabilē gl̓ioſam iuſticiā in rege pͥncipe. īmo in qͦlibet p̄ſidente ꝯẜuandā: dic̄ Iuſticia ē forma intellectꝰ qua creauit deꝰ gl̓ioſus. ꝑduxit creaturā ſuam ad ip̄m. iuſticiā edificata ē terra: cōſtituti ſunt reges ⁊c̄. Item ad cōmenda­tionē iuſticie ſic inqͥt. Mundꝰ ē ortus ſeu viridariū: eiꝰ maceria ſiue ſepes ſunt iudiciū dn̄atio vallata lege. lex ē regimē rex regit. rex ē paſtor defendit in ꝓceribꝰ. proceres ſunt ſtipēdia ſuſtentati pecunia. pecunia ē forma colligit̉ a ſubditis. ſubditi aūt ſunt ſerui qͦs ſubijcit iuſticia. Iuſticia ꝟo ē qd̓ ſe intēdit̉ in ē ſalus ſubditoꝝ. Hec ille. Et ſi paganꝰ tm̄ coluit iuſticiā: qͥd faciat homo chriſtianꝰ et ꝑpendat qͥd dixerit omīpotēs Sap̄. v. Iuſto iudici induat tho­race iuſticiā accipiat galea rectū iudiciū. ſumat ſcutū inexpugnabile eqͥta­. acuit autē dirā irā in lanceā. pugnabit cuꝫ illo orb̓ terraꝝ ꝯͣ inſenſatos.i. er rores iniqͦꝝ: vt dic̄ glo. interli. Ex his igit̉ ad merita ad p̄mia eoꝝ iuſtici am colūt qui iuſti cōſeq̄ns iuſticiarij nūcupant̉ ꝑuenire poterimꝰ ẜm Auguſtinū qui cōplete ꝑfecte habet vnā v̓tutē cardinalē habꝫ om̄s alias int̓ quas iuſticia primatū tenet: vt ptꝫ ex premiſſis. ita iuſticiam quam ſi quis perfecte colit cōſequitur omnes alias. et per conſequens vitā eternā. vt Sap̄. v. Iuſti autē in ꝑpetuū viuēt: apud dn̄m ē merces eoꝝ. Item Augꝰ. Quia iu ſticia ē opus fine. mortes aūt ſine fine. his videlicꝫ qui ſua receperunt in