Contra rantia: etiam ſine prudentia fortitudine ⁊ iuſticia in deſidiam ꝯuertitur. Iuſticia vero ſine prudētia: fortitudīe ⁊ tꝑantia in crudelitatē deflectit̉. ob hͦ nempe neceſſe eſt vt ſit iuſta prudētia fortis ⁊ tēperata. ſit ⁊ fortitudo prudēs tēperata et iuſta. fiat deniqꝫ tꝑantia fortꝭ iuſta ⁊ prudēs: exiſtat inſuꝑ iuſticia tꝑata prudens ⁊ fortꝭ. Quā qͥdē iuſticiā ſi cogͦuerimꝰ tanqͣꝫ cognito vno ꝯtrarioꝝ cogͦſcit̉ et reliquū qd̓ ē in iuſticia. vt dic̄ lex inſti. de his qͥ ſui vl̓ alie. iu. ſt̓.§. Uideamꝰ. ff. de ac. ⁊ inſcrip. l. qͥ accuſare. Et dic̄ ph̓s. ij. de celo ⁊ mūdo. Oppoſita iuxta ſe poſita magꝭ eluceſcūt. Un̄ de iuſticia ac merito ⁊ gl̓ia diligētis eaꝫ(ꝓut ē iuſtꝰ iudex diſcernamꝰ vt ſinceriꝰ ad eiꝰ ꝯͣriū qd̓ ē iniuſticia. ⁊ ad demerita ac penas iniqͥ iudicꝭ ꝑuenire valeamꝰ. Un̄ ad ꝓpoſitū nr̄m iuxta iurꝭ vtriuſqꝫ diſpoſitio nem. Iuſticia ē ꝯſtans ⁊ ꝑpetua volūtas: ius ſuū vnicuiqꝫ tribuēs. inſti. de iu. et iur.§. j. Et ꝑ hoc ꝙ dic̄ volūtas: nomīat ibi actū nō potentiā. ſolent enī hīt diffiniri ꝑ actꝰ. ſꝫ ꝑ hͦ ꝙ dicit ꝑpetua. deſignat ꝙ ad rōnē iuſticie requirit̉ ꝙ hō hēat ꝓpoſitū ꝑpetuo ⁊ in oībꝰ iuſticiā ꝯẜuādi. ſꝫ ꝙ dic̄ ꝯſtās: deſignat ꝙ oportꝫ ꝙ in hmōi ꝓpoſito firmit̉ ꝑſeueret̉. ⁊ ꝑ hͦ ꝙ dicit ius ſuū vnicuiqꝫ tribuens: deſi gnat actū iuſticie ꝑ comparationē ad ꝓpriam materiā ⁊ obiectū. Et in hac diffi nitione ſumit̉ ius ꝓ re iuſta. Si quis aūt p̄dictam diffinitionē vellet reducere in debitā formā. dicere poſſet ẜm frēm Aſten̄. ꝙ iuſticia ē habitꝰ ẜm quem aliquis cōſtanti ⁊ ꝑpetua volūtate ius ſuū vnicuiqꝫ tribuit. ⁊ quaſi ē eadē quā po nit ph̓s. v. ethi. dicēs ꝙ iuſticia ē hītus ẜm quē aliqͥs d̓r operatiuꝰ ẜm electōeꝫ Eſt em̄ actꝰ iuſticie iudiciū ſiue iudicare. Iudiciū em̄ ꝓprie noīat̉ actus iudicꝭ inqͣntū ē iudex. Iudex aūt dicit̉: qͣſi ius dicens. ẜm Iſidoꝝ. Ius aūt ē obiectū iuſticie. Et iō iudiciū ẜm pͥmā nomīs īpoſitionē importat rectā diffinitionē iu ſti ſiue iuris. et ita iudiciū ꝓprie ꝑtinet ad iuſticiā quā filij iſrl̓ viderūt faciēdaꝫ ꝑ ſapīam dei exn̄tem in Salomōe: vt p̄dictuꝫ ē. Dicit̉ etiā iuſticia ẜm Iſidoꝝ quaſi iurꝭ ſtatꝰ. de ꝟ. ſig. Forus. Un̄ iudex male iudicās errore vl̓ dolo: ⁊ ī eo ꝙ male iudicat nō ē iudex cū nō ſit ī eo iuſticia. xxiij. q. ij. c. j. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nō ē mīſter iuſticie q̄ ē deꝰ: ſꝫ iniuſticie q̄ ē ipſe dyabolꝰ cū pompis eiꝰ. Quare Areſtoteles ad Alexan. magnū in li. de regimīe pͥncipū. c. lv. poſt multa cōmēdando venerabilē ⁊ gl̓ioſam iuſticiā in rege ⁊ pͥncipe. īmo in qͦlibet p̄ſidente ꝯẜuandā: dic̄ Iuſticia ē forma intellectꝰ qua creauit deꝰ gl̓ioſus. ⁊ ꝑduxit creaturā ſuam ad ip̄m. ⁊ ꝑ iuſticiā edificata ē terra: ⁊ cōſtituti ſunt reges ⁊c̄. Item ad cōmendationē iuſticie ſic inqͥt. Mundꝰ ē ortus ſeu viridariū: eiꝰ maceria ſiue ſepes ſunt iudiciū ⁊ dn̄atio vallata lege. lex ē regimē qͦ rex regit. rex ē paſtor qͥ defendit in ꝓceribꝰ. proceres ſunt ſtipēdia ſuſtentati pecunia. pecunia ē forma q̄ colligit̉ a ſubditis. ſubditi aūt ſunt ſerui qͦs ſubijcit iuſticia. Iuſticia ꝟo ē qd̓ ꝑ ſe intēdit̉ in qͣ ē ſalus ſubditoꝝ. Hec ille. Et ſi paganꝰ tm̄ coluit iuſticiā: qͥd faciat homo chriſtianꝰ et ꝑpendat qͥd dixerit omīpotēs Sap̄. v. Iuſto iudici induat ꝓ thorace iuſticiā ⁊ accipiat ꝓ galea rectū iudiciū. ſumat ſcutū inexpugnabile eqͥtatē. acuit autē dirā irā in lanceā. ⁊ pugnabit cuꝫ illo orb̓ terraꝝ ꝯͣ inſenſatos.i. er rores iniqͦꝝ: vt dic̄ glo. interli. Ex his igit̉ ad merita ⁊ ad p̄mia eoꝝ qͥ iuſtici am colūt qui ⁊ iuſti ⁊ ꝑ cōſeq̄ns iuſticiarij nūcupant̉ ꝑuenire poterimꝰ Nā ẜm Auguſtinū qui cōplete ⁊ ꝑfecte habet vnā v̓tutē cardinalē habꝫ om̄s alias int̓ quas iuſticia primatū tenet: vt ptꝫ ex premiſſis. ⁊ ita ꝑ iuſticiam quam ſi quis perfecte colit cōſequitur omnes alias. et per conſequens vitā eternā. vt Sap̄. v. Iuſti autē in ꝑpetuū viuēt: ⁊ apud dn̄m ē merces eoꝝ. Item Augꝰ. Quia iu ſticia ē opus cū fine. mortes aūt ſine fine. his videlicꝫ qui nō ſua receperunt in