plus enin giudet dyabolus quandoqꝫ cum clauſtralem ali quem ad hoc deducit. vt mulierem mala intentōe tangat quam gaudeat de adulterio vnius hominis ſecularis. ſicut on̄ſuꝫ eſt p̓us in tractatu de luxuria. Vn̄ clauſtrales non derent eē ſecuri. ſꝫ cū timore ⁊ ſollicitudīe ſalutē ſuā oꝑari. Decimuꝫ eſt quod ipſi volunt eſſe ocioſi vbi minime loceſt ocij. licet aliqͥs tolleret qn̄qꝫ arbores ſteriles in terra fua deſerta. tamen in terra bene culta. ſicut in orto non tol lerat eas vllo modo. Sed ꝯſtat quod clauſtrum eſt velud ortus concluſus. iuxta illud canticuꝫ. ortus concluſus ſo ror mea ſponſa. Vnde in clauſtro minus ſunt tollerabiles homines ocioſi. qui ſunt velut arbores ſteriles. quam in ali is locis. Vndecimum eſt. quod ibi procraſtinantes ⁊ differentes fiūt. vbi deberent omnino eſſe parati. ſi fatua eſt procraſtinatio ſiue dilatio ſenum in his que pertinent ad ſalutem eorum. quantomagis in clauſtralibus. qui iaꝫ ſunt mortui iudicanda eſt fatua procraſtinatio proprie corre ctionis vel meliora tionis eorum. Duodecimum eſt. quod ibi precipue triſtes ſunt. vbi precipue vel ſolū leti eſſe de berent. in diuino ſeruitō precipue locus eſt gaudij in vita iſta. quia ibi precipue facit homo vtilitatem ſuam. ¶ De remedijs contra accidiam. Tercia pars. Equitur de remedijs contra accidiam. de quibus ſufficiat ponere octo licet ſint multo plura. Priꝰ eſt diuerſitas occupatōnum. Hoc remedium ha bet̉ in vitis patrum Vbi legit̉ quod beatus anthoniꝰ fuit tēptatꝰ a ſpiritu accidie ⁊ reſidens in heremo dicebat. do mine ſaluari deſidero. ſed vane cogitatōnes non permittunt me. quid faciam in tribulatōne. vel quomodo debeā ſaluari dignanter oſtende. ⁊ reſpiciēs vidit quendaꝫ aſtan teꝫ torqueteꝫ funiculuꝫ. qͥ ſibi ſil̓is erat. deinde ex oꝑe ſur genteꝫ ⁊ orantē. ⁊ iteꝝ ſedentē ⁊ plectas facientē de palmis. ⁊ inde ad oracionem rurſus ſurgentem. erat autē ille angelus dn̄i ⁊ dixit ei. ⁊ tu ita faciēs anthoni ſaluaberis.
zum Hauptmenü