Liber. ſūt iūctiᵗ petre iudicesⁿ eorum. Audiētˣ verbaʸ mea qm̄ potuerunt: ſicutᶻ craſſitudo terre erup ta eſt ſuꝑ terrā. Diſſipataª ſunt oſſa nr̄a ſecꝰᵇ īfernū: qꝛᶜ ad te do mīe dn̄e oculi mei īˢ te ſꝑaui nō auferas aīaꝫ meā. Cuſtodiᵉ me a laq̄o quēᶠ ſtatuer̄t mihi ⁊ᵍ a ſcā dalis oꝑātiū iniꝗtatē. Cadētʰ ī do. Circa pͥmū dicit. qͣ Qm̄ adhuc ⁊ or̄o mea. ſupple ꝓtēdit̉ ad īpe trandū qd̓ ſubdit̉. ī In bn̄pla. eoꝝ. in hebreo hr̄. In mal̓ eoꝝ. cui cō cordat trāſlatō hiero. q̄ ſic hꝫ. Pro malicijs eoꝝ: vt nō ſint mihi occaſio delinq̄ndi. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ꝙ dēant puniri in pn̄ti. Ad hūc ēt ſenſum pōt reduci tranſlatio cōis cū dr̄. In bn̄placitꝭ eorū.i. in malis eoꝝ in quibꝰ delectant̉ eo ꝙ peccāt ex hītu qͥ cauſat delectatō nē in oꝑe malo. ẜm illd̓ Prouerb̓. ij. Qui letant̉ cū malefecerīt ⁊ exultāt in rebꝰ peſſimis. ꝯn̄r ad ducit exēplū ad ꝓpoſi tū.ſ. ꝙ aliqͥ ſancti ꝓ ver bis malis alioꝝ delique rint. ⁊ ſic puniti fuerīt in pn̄ti cū dr̄. Abſorpti ſūt iuncti petre iudices eoꝝ vbi hꝫ trāſlatio hiero. ⁊ ſil̓r lr̄a hebraica. Ablati ſūt iuxta petrā iudiceſ eoꝝ. ⁊ eſt eadē ſnīa hͨ ⁊ ibi. ⁊ exponūt hͦ hebrei de moyſe ⁊ aaron qͥ iudi ces fuerūt ppl̓i iſrl̓ ⁊ ſancti: ⁊ tn̄ ꝓ murmurationibꝰ ppl̓i ꝯͣ deū peccaue rūt ad aqͣs ꝯͣdictionis dubitātes de īpletione ꝟbi diuini qd̓ eis dixerat Loquimī ad petrā corā eis ⁊ illa dabit aqͣs. ⁊ ꝓ illo pcō fuerunt priuati ingreſſu terre ꝓmiſſionis. vt hr̄ Nūe. xx. ⁊ hoc eſt qd̓ dr̄ h̓. s Abſorpti ſunt.i. ꝑ pcm̄ lapſi. t Iūcti petre.i. iuxta petrā de qͣ debebant aquā eijcere. v Iudices eoꝝ.i. moyſes ⁊ aaron. q. d. dd̓ multo fortius debeo mihi timere: ⁊ ꝑ ꝯn̄s deum orare ne ꝓpter ꝟba maloꝝ trahar ad peccandū. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ad penā ſuſtinendū. x Audiēt.i. audiāt. qꝛ hebrei ꝓ optatiuo vtunt̉ futuro indicatiui. vt frequēter dictū eſt. y Uerba mea qm̄ potuerūt. In hebreo ⁊ in tranſlatione hiero. hr̄. Verba mea qͦniā decora ſunt. ⁊ in hoc dd̓ ẜmonē dirigit ad maliloqͦs. ⁊ eſt ſenſus. au dient ꝟba mea. malilo qͥ corrigentes ſe a ſua malicia. Qm̄ decora ſūt.i. ad decorē honeſtatꝭ inducētia. ⁊ ꝑ ꝯn̄s receptione digna. Ad hūc ſenſū pōt trahi lr̄a cōis. Audient ꝟba mea.ſ. malilo qͥ ad ſua correctiōꝫ. Quo niā potuerūt.ſ. ſe corrigere ad monitionē verboꝝ meoꝝ. z Sic̄ craſ ſitudo terre ⁊c. Hic incipit verſus in hebreo ⁊ in tranſlatione hiero. vbi dd̓ petit p̄ſeruari a pena gehēne. pͥmo tn̄ on̄dit modū hāc penā incurren di. ſcd̓o petit ab ea liberari: ibi. Quia ad te dn̄e. Circa primū ſciendum ꝙ hec eſt lr̄a in hebreo. Sicut findēs ⁊ ſcindens in terra. Et in tranſla hiero. Sicut agricola cū ſcindit terrā: ſic diſſipata ſunt ⁊c. ⁊ eſt eadē ſen. tentia vt pꝫ. ⁊ eſt ſenſus. qꝛ ſicut ille qͥ ſcindit terrā facit ibi quandā ꝓfū ditatē ⁊ terre diſſipationē: ſic. a Diſſipata ſunt ofſa nr̄a.i. ſic diſſipata eſt virtꝰ mentꝭ nr̄e q̄ ꝑ oſſa deſignat̉ in quibꝰ eſt robur corporis. b Secus infernū.i. ꝓpe infernū. vn̄ in hebreo ⁊ in trāſla. hiero. habet̉. In ore inferni. diſſipatio em̄ virtutꝭ q̄ fit ꝑ vicia facit appropīqͣre ad pe nā gehēne. ad eundē ſenſum reducit̉ lr̄a cōis cū dr̄. Sicut craſſitudo ter re ⁊c. Craſſitudo ꝓpͥe eſt in aīali: ⁊ latet ſub pelle: ⁊ ad ſil̓itudinē hꝰ craſ ſitudo terre dr̄ q̄ latet ſub eius ſuꝑficie. qn̄ vero terra arat̉ ſuꝑficies ſub uertitur. ⁊ ſic craſſitudo eiꝰ ſurſuꝫ erigit̉. Eſt igit̉ ſenſus: ſicut craſſitudo terre ſurſum apꝑet ex terre ſciſſione cū vomere: ſic oſſa nr̄a diſſipata ſūt ⁊c̄. ⁊ exponat̉ ſicut. sͣ. c Quia ad te dn̄e ⁊c. Hic incipit verſus ī he breo ⁊ in tranſlatione hiero. vbi ꝯn̄r dd̓ petit p̄ſeruari a dicta pena gehenne: ⁊ incipit hic ꝯſtructio. Nō auferas aīam meā.i. nō ꝑmittas eam auferri a ꝯſpectu gr̄e tue. ⁊ ꝑ ꝯn̄s trahi ad penā gehenne. Quia ad te dn̄e dn̄e oculi mei: tanqͣꝫ ad ꝓtectorē meū. d In te ſꝑaui. q. d. decet vt me p̄ſerues a pena gehēne: qꝛ modꝰ eſt magnifici liberare ſꝑantes in ſe. e Cuſtodi me a laqueo.ſ. deceptionis. f Quē ſtatuerūt mihi ſ. ſpūs maligni. g Et a ſcandal̓ ⁊c. Scandalū em̄ eſt dictū vel factū minꝰ rectū p̄bens alteri occaſionē ruine. ⁊ ſic petit dd̓ ne peccatū lingue aliene p̄beat ſibi occaſionē ruine. h Cadēt in retiaculo eiꝰ pcōres. i. occaſiōꝫ peccādi amātes. ẜm illud Eccl̓. iij. Qui amat ꝑiculū ī illo pe ribit. i Singularit̓ ſum ego.i. a ſocietate male loquentiū me ſubtraho: ne ſint mihi peccaudi occaſio. k Donec tranſeā de pn̄ti vita ad ſanctoꝝ requiē. Moralitas aūt hꝰ psͣ. eſt vt hō qui al̓s exꝑtus eſt per linguā ſe peccaſſe vel ad hͦ pcm̄ ſentit ſe ꝓnū eſſe: exēplo dd̓ peniteat: vt ſic a recidiuo ꝑ deuotā or̄onē p̄ẜuet̉: ⁊ a pena debita liberet̉. In psͣ. cxl. Dn̄e clamaui. vbi dr̄ in poſtilla. De materia vero eius. Nn̄cōueniēs vr̄ ꝙ h̓ pſal. applicet̉ ad ſingulares Additio. hyſtorias ipſiꝰ dd̓ ꝓut poſtill̓. vult: tn̄ ꝓpter rōnes allegatas ī ad ditione ſcd̓a ſuꝑ psͣ. xxxviij. ſil̓r in additione ſuꝑ psͣ. cxv. q̄ ibi pn̄t videri. tū qꝛ in hoc pͣsͣ. ſunt aliqͦ ꝟſus īpertinētes tali expoſitioni: ſicut cū dr̄ retiacl̓o eiꝰ pctōres ſingl̓ariter ſuꝫ ego donecᵏ trāſeā. Eruditio dauid cū eēt ī ſpelūca. Oceª mea Or̄oª. cxlj. ad dn̄ꝫ clamaui voceᵇ mea ad dn̄m dep̄catꝰ ſum. Effūdo in ꝯſpectu eiꝰ or̄onē meā ⁊ᵈ tribulatōeꝫ meā an̄ ipſuꝫ ꝓnūcio. Inᶜ deficiēdo ex me ſpm̄meuꝫ: Ad excuſandas excuſatiōes in peccatꝭ. Si eī dauid petebat ſꝫ gͣſeruari ab his in quibꝰ iā peccauerat: ſuꝑfluuꝫ erat ſibi petere vt nō ꝑtinaciter defenderet pcm̄ ſuū excuſationibꝰ falſis: cū nūqͣꝫ ſa git̉ feciſſe. vt pꝫ in ſuis hyſtorijs. Sil̓r cū dr̄. Diſſipata ſunt ofra nr̄a ⁊ c. nūqͣ em̄ oſſa dd̓ fuerūt diſſipata: ſꝫ potiꝰ aduerſariorum ſuoꝝ. Qd̓ āt ꝑ oſ ſa intelligat̉ virtus mētꝭ: ꝓut po ſtil. ibidē expoit. hoc manifeſte ex orbitat a ſenſulit terali. ⁊ ſic d̓ plurimis alijs ꝟſib qͥ nō vident̉ īpo ſtilla congrue exponi: ꝓut bn̄ intuēti patebit. vn̄ meliꝰ vr̄ dicēduꝫ cū glo. ẜm quam xp̄s in hoc pſal. qn̄qꝫ ꝓ mēbris: qn̄qꝫ ꝓ ſe loquit̉. ſic vt a ſuis ꝓprijs ad nr̄a re dit: ⁊ a nr̄is interdū ad ſua ꝓpria tranſit: ꝓut iſta ⁊ alia ad hͦ ꝑtinentia latiꝰ cōtinentur in glo. q̄ notabil̓r hunc pſal. exponit. Et iō qͥ vult hr̄e expōem lr̄alē verā ⁊ myſterioſam huiꝰ psͣ. ibi q̄rat. N psͣ. Dn̄e clumaui. quē poſtil. exponit de dd̓ Replica petēte ſe de cetero p̄ẜuari a peccatioris ad excuſandū peccatū. Burg. illā expōem abijcit tanqͣꝫ irrōnabilē. allegat ad hoc deliramēta ſua poſita circa psͣ. Dixi cuſtodiā. ⁊ Memēto domi ne dauid. q̄ vide in correctorio in locis allegatꝭ. Nec vꝫ qd̓ burg. ſpāl̓r hic obijcit. d. ꝙ dauid nūqͣꝫ ꝓpoſuit falſas excuſationes tendētes ad peccati defenſionē. qꝛ vt dicit in ſuis hyſtorijs non reꝑitur. ſed hͦ eſt falſuꝫ: qꝛ vt hr̄. ij. reg. xi. dd̓ qͣꝫ plura malicioſe di xit ⁊ ſcripſit in materia vrie q̄ tendebāt in excuſationē peccati cū eius vxor berſabee cōmiſſi: qͥbus verbis: qꝛ vrias ſatiſfacere no luit: vt videlꝫ cū berſabee dormiret. idcirco dd̓ ſcripſit vl̓ ſcribi fe cit malicioſe ad mortē vrie. qͥ caſus eſt ibi valde ꝓpriꝰ: qꝛ petit d̓ cetero ab hmōi p̄ſeruari dicēs. Nō declines cor meū in ꝟba malicie.i. declinari ꝑmittas. fuerūt em̄ illa verba ⁊ ꝓlata ⁊ ſcriptarꝭ ba malicie ꝑtinentia ad excuſationē peccati. Et cū in eodē pſal. poſtillator illū paſſum. Diſſipata ſunt oſſa mea. exponit de mētꝭ ſue robore ⁊ virtute. Burgenẜ obijcit dicēs illā expōem nō eſſe lr̄alē ꝙ ꝑ oſſa accipiat̉ mentꝭ robur ⁊ virtꝰ: ſꝫ hoc eſt manifeſtum deliramētū p̄tendēs ꝙ nullus ſit ſenſus lr̄alis niſi qͥ ꝑ voces ſignificat̉ qd̓ falſum eſt. qꝛ in ſacra ſcriptura nō ſolū voces ſigniſicāt: ſꝫ ēt res ſunt ſignificatiue. qꝛ al̓s oēs ꝓpoſitiones more hūa no de deo dicte eſſent abſurde: puta Oculi dn̄i ſuꝑ iuſtos. Et fiant aures tue intēdētes. In manꝰ tuas ⁊c. Sil̓r ⁊ de angelis et boībꝰ: vt puta. Qui facis angelos tuos ignē vrentē. Et iuſtus vt palma florebit. Pſalmꝰ. cxli. Oce mea. Huic pſal. p̄mittit̉ talis titulꝰ in hebreo. Erudi tio dd̓ cū eſſꝫ in ſpelūca or̄o. ꝑ hͨ aūt qd̓ dr̄. Eruditio on̄ditur ꝙ dd̓ in cōpoſitione hꝰ pſal. fuit eruditꝰ a ſpū ſcō: ⁊ illū ſcripſit ad e ruditionē alioꝝ. ꝑ hoc aūt qd̓ dr̄ Or̄o. deſignat̉ ꝙ factꝰ fuit per modū ſimplicis or̄onis. ⁊ ꝑ hͦ qd̓ dr̄. Cū eſſet in ſpelūca. on̄dit̉ lo cus vbi fuit factꝰ. ⁊ ẜm ꝙ dicit Hiero. in ꝓlogo ſuꝑ libꝝ pſalmo rū intelligit̉ de ſpelūca odollaꝫ: ad quā fugit dd̓ poſtqͣꝫ euaſerat de manibꝰ philiſtinoꝝ volentiū eū occidere in geth. vt hr̄. i. Reg. in pͥncipio. xxij. capi. ⁊ in fine. xxi. Et fecit hūc psͣ. an̄qͣꝫ venirent ibi ad eū illi de cognatiōe ſua: ⁊ hoīes amaro aīo ⁊ oppreſſi ere alieno exiſtentes. igit̉ ẜm hoc pſal. iſte in duas ꝑtes diuidit̉. qꝛ ꝑ mo dd̓ on̄dit anxietatē animi ſui. ſcd̓o petit diuinitꝰ cōſolari: ibi Clamaui ad te. Circa primū dr̄ a Uoce mea ad dn̄m clama ui. qꝛ ex magna anxietate nō poterat a clamore cōtinere. b Uoce mea ad dn̄m dep̄catꝰ ſum. repetitio eſt eiuſdem ſnīe ad maiorē affectꝰ exp̄ſſionē. c Effundo in cōſpectu eiꝰ ⁊c. hͦ dic̄ qꝛ orando lachrymas effundebat. ⁊ hoc mō loquebat̉ anna.i. fe gū. i. Effudi aīam meā in cōſpectu dn̄i. d Et tribulationeꝫ meā ante ip̄m ꝓnūcio. nō ad aliqͥd ſibi manifeſtandū: qꝛ oīa nuda ⁊ aꝑta ſunt oculis eiꝰ: ſed ad cōſolationē aliquā impetradaꝫ cuiꝰ ca ſubdit̉ cū dr̄. e In deficiendo ex me ſpm̄ meū. q. d. in tanta afflictioōe ſum ꝙ fere expiro. f Et tu cogno. ſe. meas. ꝑ qͣs ego poſſum incedere magis ſecure. q. d. illas nō video niſi
zum Hauptmenü