Prouerbioꝝ mū ī ſinu īdignatōnē maximā. Gaudiūᵖ iuſto ē facere iudiciū ⁊q pauor oꝑantibusʳ iniꝗtateꝫ Nirª ꝗ errauerit ī via doctrine īᵇ cetū gigātiū cōmorabit̉. ꝙ diligit epulas īᵇ egeſtate erit: ꝗ amatᶜ vinū ⁊ pīguia n̄ ditabi tur. Proº iuſto dabit̉ᶜ īpius ⁊ ꝓ recto īiquꝰ. Heliꝰˣ ē hītare in terra deſerta qͣꝫ cū muliere ri xoſa ⁊ iracūda. Theſaurꝰᵍ deſiderabilis: ⁊ʰ oleū inⁱ habitaculo iuſti: ⁊ᵏ īprudens hō diſſi pabit illud. Quiʸ ſequit̉ iuſtiFm ciā ⁊ miſcd̓iaꝫ: īuenieiᵐ vitā iuſticiā ⁊ gloriā. Ciuitatēⁿ fortium aſcēdit ſapiēs: deſtruxitqꝫ robur fiducie eiꝰ. Quiᵐ cuſtodit os ſuū ⁊ᵖ linguā ſuā: cuſto ditq ab anguſtijs aīaꝫʳ ſuā. Suꝑbusᵍ ⁊ᵗ arrogans vocat̉ᵘ indoctꝰ quiˣ in ira oꝑat̉ ſuꝑbiā. Deſideriaʸ occidūt pigrū: noluerūt enī ꝗcqͣꝫ manꝰ eiꝰ oꝑari Tota die concupiſcit ⁊ deſide rat: quiᶻ aūt iuſtꝰ eſt tribuet ⁊ nō ceſſabit. Hoſtieᵇ īpioꝝ abbolo ⁊ angelis eiꝰ. a Qui diligit epul. īmoderate. ſic̄ gluto b In egeſtate erit. qꝛ nimiū expēdit ⁊ parū aūt nihil acquirit c Qui amat vinū. eadē ē ſnīa ꝑ alia ꝟba. d Pro iuſto.i. ꝓ malo pene illato iuſto. e Dabit̉ īpius. qͥ ītulit illud ad penā maiorē ſic̄ ꝓ mardocheo datꝰ fuit amā: Heſter. vij. f Melius ē habitare in terra d̓ ſerta.i. ſolitarie. ⁊ exponat̉ vt. sͣ. Theſaurꝰ deſiderabilis.i. diuitijs artificialibus ſicut aurū ⁊ argētū in vaſis que ſūt valde de ſiderabilia. h Et oleū.i. the ſaurꝰ de diuitijs naturalibꝰ: q̄ ſignificātur ꝑ oleum: eo ꝙ eſt condimētū ciborū. i In habitacl̓o iuſti. qꝛ frequent̓ iuſti ī talibꝰ abū dāt ex dono dei. k Et īprudens hō diſſipabit illud.i. heres fatu us ⁊ ꝓdigus qͦ aliqn̄ ſuccedit iu ſto: ⁊ ſic manaſſes diſſipauit di uitias ezechie iu ſti. iiij. Reg. xxi. Qui ſequi. iuſti. ⁊ miſcd̓iaꝫ. qꝛ vna nō eſt virtu oſa ſine alia vt dictū eſt ca. precedenti. m Inueniet vitā. gratie in pn̄ti ⁊ glorie in futuro. n Ciuitatē for. aſcen. ſapiens: ſic̄ moyſes cepit ciuitates ſeon regis amorrei. ⁊ ogregis baſan plus em̄ valet ſapīa in bellis qͣꝫ vires. o Qui cuſto. os ſu. ab īmoderato potu ⁊ cibo. p Et linguā ſuā. ab īmoderato verbo. q Cuſtodit ab angu. q̄ ſolent ſequi ad vicia guloſitatis ⁊ loquacitatis. r Aīam ſuam.i. ſeip̄m: a nobiliori em̄ ꝑte frequēter denoīat̉ totū. s Superbꝰ. corde. t Et arrogās. ore. u Qui in ira operat̉ ſuꝑbiā. exequēs in oꝑe qd̓ habet in corde. x Uoca tur indoctus.i. ſtultꝰ: qꝛ om̄i modo ſuꝑbus. y Deſideria occidūt pigrū: qꝛ deſiderat aliqͦd bonū delectabile vel vtile ſeu honorabile: ſed nō vult ad hoc laborare: ⁊ ſic ſꝑ ē in anguſtia qꝛ nō aſſequit̉ illud qd̓ deſiderat. z Qui aūt iuſtꝰ ē tribuet. egenis de hoc qͦd habet. a Et nō ceſſabit. a labore vt poſſit egēti tribuere. b Hoſtie īpioꝝ abhominabiles. d̓o. c Que offerūtur ex ſcelere.i. rapina vel furto que plꝰ diſplicēt deo qͣꝫ carētia hoſtiarū quibꝰ nō indiget. vt dictū eſt. sͣ. eodē. c. d Teſtis mēdax peribit. ſpūaliter: ⁊ aliquādo corporal̓r: ſicut patet de teſtibus falſis cōtra ſuſannā. Dan̄. xiij. e Uir obe diēs loquet̉ victoriā. qꝛ vires inferiores ſubijcit rōni que ē maxima victoria. vt dictū eſt. sͣ. xvi. Melior ē patiēs viro forti: ⁊ qui dn̄atur animo ſuo expugnatore vrbiū. f Uir impius ꝓca. obfir. vultū ſuū. motꝰ em̄ animi magis apparet in facie ī qua vigent om̄es ſenſus qͣꝫ in alijs ꝑtibus: ⁊ iō obſtinatio ani mi apparet̉ in obfirmatiōe faciei. g Qui aūt rectꝰ eſt corrigit viā ſuā. nō inqͣꝫtū rectus: qꝛ ſic nō eſt corrigēdꝰ. ſed quia d̓ cōi curſu nullꝰ ſic eſt rectus in vita pn̄ti qͥn aliqn̄ declinet a rehominabiles: q̄ᶜ offerūt̉ ex ſcelere. Teſtisˢ mendax peribit: virᵉ obediens loq̄tur victoriā. Uirᵗ īpiꝰ ꝓcaciter obfirmat vultū ſuū: quiᵍ aūt rectus ē cor rigit viā ſuā. Nōʰ eſt ſapīa nō eſt prudētia nōᵏ eſt cōſiliūˡ con ꝰm ꝑatur ad diē tra dn̄m. Equꝰ belli: dominus autem ſalutem tribuit. Capl̓m. xxij Eliꝰª eſt nomē bonuꝫ: qͣꝫᵇ diuitie ml̓te: ſuper argētū enī ⁊ aurū gr̄a bōa. Diuesᵉ ⁊ pauꝑ obuiauerunt ſibi: vtriuſqꝫᵈ oꝑator ē dn̄s. Callidusᵉ videt malum: ⁊ᵗ abſcondit ſe: īnocēsᵍ ꝑtrāſijtʰ ⁊ᵗ affli ctus ē dāno. Finisᵏ modeſtie ti morˡ dn̄i: diuitieᵐ ⁊ᵐ gl̓ia: ⁊ᵇ vita. Armaᵖ ⁊ gladij inq via ſuꝑ bi: cuſtosʳ āt aīe ſue lōgeᵍ recedit ab eis. Prouerbiumᵗ ē: adoleſcēsᵘ iuxta viā ſuā etiā cū ſenuerit nō recedet ab ea. Diuesˣ pauꝑibꝰ īꝑat: ⁊ʸ ꝗ accipit mutuum: ẜuusᶻ eſt fenerantis. ctitudine iuſticie. ⁊ de tali declinatiōe corrigit ſe. b Nō eſt ſapiētia. que eſt noticia de ſuperioribus cauſis. i Nō eſt prudētia. que eſt noticia de hūanis. k Nō eſt conſiliū. qd̓ eſt quedā applicatio ſcientie practice ad oꝑandū. l Contra dn̄m. q. d. ſciētia ſpeculatiua ⁊ practica ⁊ eius applicatio ad opus nō poſ ſunt īpedire diuinā ordinationē ſed magꝭ ꝓmouēt: licet preter intētionem ſicut fratres ioſeph ex ſapientia t̓rena ⁊ aſtutia vēdider̄t eum ne dn̄aretur eiſ: ⁊ per hͦ fuerūt eius dn̄io ſubiecti. vt patet Gen̄. xliij. m Equꝰ parat̉ ad diē belli. qꝛ vadēs ad preliū nō dꝫ omittere ea q̄ faciūt ad ſui defēſionē ne tēptet deū: tn̄ debet a deo pͥncipaliter ſperare ꝓſperū euētum. Capl̓m. xxij. Elius eſt. Supe rius repreſſit con cupiſcibilē qͣꝫtū ad potū ⁊ luxurie actū. h̓ con ſequēter ponit huiꝰ repreſſiōis laudabilē effectū. Circa qd̓ ſciendū ꝙ vicia carnalia ſunt maioris īfamīe: licet fre quēter ſint minoris cul pe: ⁊ ſic ad repreſſionē ꝯcupīe ſequit̉ bonū fa me: qd̓ ē valde magnū iō dicit. a Melius eſt nomen bonū. qͦd eſt bonuꝫ honorabile. b Quaꝫ diuitie ml̓te. que ſūt bo num vtile. Honorabile vero ſimpliciter eſt vtili meliꝰ. b Super argētū em̄ ⁊ aurū gratia bona. nō ſolum dei: ſed ⁊ populi: quia frequēter ſaluat vitā quā diuitie nō pn̄t ſaluare: vt pꝫ de thobia. Thobie. i. c Diues ⁊ pauꝑ obuiauerūt ſibi. tūc em̄ ꝓprie obuiāt ſibi quādo diues ad petitione pauꝑis ſupplet defectū ſue indigētie. Et ſic btūs Martinꝰ in porta ābianenſiū obuiauit pauꝑi dās ei medie tatē ſui pallij. d Utriuſqꝫ oꝑator eſt dn̄s. facit em̄ pauperem vt habeat meritū patīe: ⁊ diuite vt ſubueniēdo pauꝑi hēat meritū miſe ricordie. e Callidꝰ videt malū.ſ. pene īminētis. f Et abſcōdit ſe. ne incurrat illud. g Et īnocēs.i. ignarus periculi. h Pertrāſijt. ꝑ locū ꝑiculoſuꝫ. i Et afflictꝰ ē. dāno rei tꝑal̓: ⁊ ali quādo vite corꝑalis. Exēplū de dauid: qͥ vidēs ſaulē inſidiari ſue vi te fugit ⁊ ſe abſcōdit: ⁊ ſic euaſit. Achimelech aūt ſacerdos ignorās periculū cuꝫ tota familia ſua ad ſaulē venit ⁊ occiſus fuit. vt habet̉ i. Reg. xxij. k Finis modeſtie.i. cuiuſlibet ꝟtutis moralis q̄ cōſi ſtit ī moderatiōe paſſionū ⁊ actionū hūanarū. Timor dn̄i.ſ. filialis qͥ eſt timor ſanctꝰ ꝑmanēs in ſeculū ſeculi. m Diuitie. eternales. n. Et gloria. ſanctoꝝ. o Et vita eterna. ad hͦ em̄ ordi nat̉ finaliter om̄is ꝟtus moralis. Diuitie ꝟo tꝑales ⁊ mūdani hono res nō pn̄t eē finis ꝟtutū moraliū cū ꝟtutes ſint maiꝰ bonū. finis āt melior eſt his q̄ ſunt ad finē. p Arma ⁊ gladij. qͣꝫtū ad abuſum. q In via ꝑuerſi. qꝛ violēt̓ q̄rit raꝑe alienū. r Cuſtos āt aīe ſue. ꝑ bo nū ꝟtūtꝭ. s Lōge r̄cedꝫ ab eis.i. a tali abuſu armoꝝ: nō tn̄ recedet a bono vſu eoꝝ qͥ ꝯſiſtit ī defēſiōe fidei ⁊ iuſticie. t Prouerbiū eſt.i. ꝟbū cōit̓ dictū. u Adoleſcēs iuxͣ viā ſuā. ⁊c. ꝑꝑ hͦ dic̄ ph̓us.i. ethic̄. ꝙ n̄ paꝝ fac̄ ad ꝟtutē: īmo magnū ꝙ iuueneſ aſſuefiāt ī oꝑbꝰ ꝟtutū x Diues pau. īperat.i. īꝑioſe loqͥt̉ ſic̄ ſibi ſubiectꝭ. y Et qͥ accipit mu tuū. ꝓ releuatiōe ſue īdigētie. z Seruꝰ eſt fenerātꝭ.i. accōmodantis
zum Hauptmenü