Liber fuiſſe vniuerſis gentibꝰ incredibilē: et hoc ꝟſu. xij. ait. Non crediderunt vniuerſi habitatores orbis: qm̄ īgrederet̉ hoſtis ꝑ portas hierl̓m. ſcd̓o vero oſtēdit eādē deſolationē poſtmodū viſaꝫ eiſdē gentibꝰ iuſtā ⁊ rōnabilē ꝓpter tres cauſas. Prima effuſio ſanguinis innocētis ⁊ iuſti: qꝛ ſacerdotes ⁊ falſi ꝓphete interfecerūt zachariā eſaiaꝫ ⁊ multos alios ꝓ phetas iſrl̓: ⁊ hāc cauſaꝫ hieremias deſcribit in ꝟſu. xiij. qͥ incipit Popt̓ pctā ꝓphetaꝝ ⁊ iniquitates ſacerdotū. ⁊ in ꝟſu. xiiij. qui incipit. Erraue rūt ceci polluti ſunt ſanguine. ꝑ quā cauſam introducit clamorē oīuꝫ gētiū ⁊ nationū ꝯͣ habitatores hierl̓m in ꝟſu. xv. Recedite polluti. clamaue rūt eis recedite ⁊c̄. Et in ꝟſu. xvi. Facies dn̄i diuiſit eos. Scd̓a ꝟo cā qͣre rōnabilis fuit tēpli deſolatio fuit p̄ſtolatio alteriꝰ auxilij qͣꝫ dei: cū.n. na buchodonoſor obſideret ciuitatē ſedechias ⁊ ppl̓s ad auxilium dn̄i de buiſſent recurriſſe ⁊ potius recurrerūt ad auxiliū regis pharaonis: ꝓpt̓ qd̓ dn̄s tradidit eos in manu nabucho. qui templū deſtruxit. ⁊ hmōi cā tangit̉ in ꝟſu. xvij. qui incipit. Cū adhuc ſubſiſteremꝰ defecerūt oculi no ſtri ad auxiliū noſtrū vanū: cū reſpiceremꝰ attenti ad genteꝫ que ſaluare nos nō poterat. In ꝟſu. xviij. deſcribit̉ qualiter ipſis ſic p̄ſtolātibꝰ: egy ptijs nō venientibus: finis venit obſidionis eoꝝ ⁊ capti ſūt. vn̄ incipit verſus ille. Lubricauerūt veſtigia noſtra. In verſu vero. xix. oſtenditur ꝙ nec potuerunt fugientes de ciuitate peruenire vſqꝫ in egyptuꝫ: vnde ſubdit. Uelociores fuerūt perſecutores noſtri aquilis celi. Tercia ꝟo cau ſa deſolationis templi fuit mors ⁊ interfectio hieſu chriſti que tangitur in verſu. xx. qui incipit. Spūs oris noſtri chriſtus dn̄s captus eſt in pec catis noſtris. qͣꝫuis em̄ aliqui iudeoꝝ intelligūt hunc verſiculum de ioſia qui interfectus eſt a pharaone nechao. alij vero de ſedechia qui egreſ ſus de ciuitate voluit fugere in egyptum: quem perſecutus eſt chaldeorū exercitus ⁊ cōprehendit in deſerto hiericho: tamen non poteſt intelli gi ad lr̄am de illis: cum quilibet iſtoꝝ captus fuit in peccatis ſuis. Ioſias quideꝫ: quia non obediuit vero ꝓphete ex ore dn̄i: vt dicitur in libro Eſdre. Sedechias autem: qꝛ non obediuit verbis Hieremie: nec ſeruauit iuramentū quo ſe aſtrinxerat cum rege chaldeoꝝ. Et idcirco dicitur lr̄aliter non poſſe iſta intelligi niſi de dn̄o hieſu chriſto: vnde que dicun tur a. xij. verſu: ⁊ deinceps habent referri ad mortem eius in quam conſpirauerūt ſcꝫ ſacerdotes ⁊ ꝓphete: hoc eſt legis doctores ⁊ ſcribe. vnde etiam de iudeis verificatur poſt mortem chriſti prefatus verſus qui dicit. Facies dn̄i diuiſit eos: non addet vt reſpiciat eos. Poſt captiuita tem em̄ chaldeoꝝ deus reſpexit eos ⁊ in terraꝫ ſuā reduxit: ſed poſt mor tem chriſti deſpexit eos: ſicut eſt hodie. Item ſi bene attendantur predicta verba.ſ. Spiritus oris noſtri chriſtus: proprie intelligūtur de chriſto: qui ẜm diuinam naturā inſpirauit in faciem primi hominis ſpiracu lum vite Gene. capl̓o. ij. quod pertinet ad eſſe nature hominis. De ipſo ēt legitur Io. cap̄. xx. Inſufflauit in eos dicens. Accipite ſpiritū ſanctū quod pertinet ad eſſe gratie: ⁊ ſic ẜꝫ predictas conſiderationes proprie dicitur de chriſto deo ⁊ homine. Spiritus oris noſtri. non autem de ali quo alio puro homine. Item qd̓ ſequitur. Gaude ⁊ letare filia edom. ꝓ prie videtur intelligendum de illa idumea que eſt ſynagoga iudeorum ꝓcurantium morteꝫ chriſti: ꝓut fuit declaratū in additione ſupra eſaiā xxxiiij. de illa em̄ poteſt intelligi qd̓ in lr̄a dicitur. Que habitas in terra hus ⁊c̄. hus em̄ interpretatur conſilium. vnde de iſta idumea dicitur ſupra Eſaie. xxxiiij. capi. ꝙ conſilium iniuit contra chriſtuꝫ. Si emi in hoc loco idumea intelligeretur de illa que deſcendit ab eſau ẜm carnē: ⁊ hus de illa natione que deſcendit a nachor: ſic falſum eſſet dicere ꝙ idumea habitabat in terra hus: nam idumea ⁊ hus ſunt diuerſe nationes in diuerſis regionibus habitantes. Deinde ſequit̉ tercia pars ⁊ vltima iſti us lamentationis in qua ꝓpheta aſpicit ⁊ predicit futuram cōſolationem de cōuerſione iudeoꝝ poſtqͣꝫ introibit plenitudo. vel de reditu eoꝝ de captiuitate babylonica. Et primo ironice loquitur contra natiōes vi cinas ⁊ idumeos dicens: verſu. xxi. Gaude ⁊ letare filia edom que habitas in terra hus. quod intelligitur per antiphraſim ⁊ quādam ironiā Secūdo vero conſolatur iudeos: vel de regreſſiōe de captiuitate baby lonis: vel potius ⁊ lr̄alius de cōuerſione eorum ad fidem hieſu chriſti: que erit in fine ſeculi: ⁊ hoc in verſu. xxij. ⁊ vlti. Completa eſt iniquitas tua filia ſyon: nō addet vltra vt tranſmigret te. Conſtat em̄ ꝙ ad lr̄aꝫ hͦ intelligi non poteſt de captiuitate babylonica. Iudei em̄ de hac reuerſi captiuati ſunt per romanos ⁊ trāſmigrati ⁊ diſperſi: ⁊ ꝓpter hoc referē da ſunt hec ad finē ſeculi ſicut dictū eſt. Et in hoc lamentatio qͣrta finit̉. Additio. In ca. v. Recordare. Ltimo ſequitur oratio hieremie ꝓphete ꝓ populo trāſmigrato ⁊ diuiditur in octo partes principales. In prima nāqꝫ ad modum bene orantis ⁊ deuote: inuocat ad ſe ⁊ excitat diuinam miſeratiōeꝫ ⁊ pietatem dicens. Recordare dn̄e quid acciderit nobis. Scd̓o vero narrat ⁊ reſerat ſuam vilitatē ⁊ infelicitatē ⁊ afflictioneꝫ: ⁊ qͣꝫtum ad amiſſionē poſſeſſionū dicens. Hereditas noſtra verſa eſt ad extraneos: ⁊ quo ad amiſſionē amicoꝝ ſubdens. Pupilli facti ſumꝰ abſqꝫ patre. ⁊ qͦ ad amiſſionē cibariorū addēs. Aquā noſtrā pecunia bibimus: ⁊ quo ad amiſſionem libertatis ſubdēſ Ceruicibus noſtris minabimur: ⁊ quo ad parētes ſubdēs. Pa tres noſtri peccauerūt ⁊ nō ſunt. ⁊ quo ad amiſſionē poteſtatꝭauctoritatis ſubdēs. Serui dn̄ati ſunt noſtri. ⁊ quo ad amiſſio nē pacis ⁊ ſecuritatis addēs. In manibus noſtris. ⁊ qͦ ad amiſ ſionē pulchrytudinis ⁊ ſanitatis ꝯcludēs. Pellis noſtra quaſi clibanus exuſta eſt. Tercio vero recitat aduerſarioꝝ multiplicem iniquitatem ⁊ abuſionem: qua abuſi ſunt in captiuitate: vt ex hͦ deus magis ad miſericordiam ꝓuocaretur. ⁊ hoc facit ibi. Mu lieres in ſyon humiliauerunt: ⁊ virgines in ciuitatibus iuda. de inde vero maliciam ⁊ crudelitatem ſubdēs. Principes manulſuſpenſi ſunt facies ſenum non erubuerunt. deinde vero ipſorū ne quitiā ⁊ feditatē ſubdēs. Adoleſcētibꝰ īpudice a buſi ſūt. Quar to vero ꝓpheta deplorat priſtinā dignitatē ⁊ priſtinā cōſolatio nē: quia ⁊ defecit ſapiētia ⁊ ſcientia: leticia ⁊ excellētia que ꝯſue uerat eſſe in hierl̓m: qͣꝫtum ad ſapientiaꝫ dicit. Senes defecerūt de portis: qͣꝫtum ad leticiam ſubdit. Iuuenes de choro pſallentiū: qͣꝫtū ad excellentiam cōcludit. Cecidit coronacapitis noſtri. Quinto vero ꝓpheta explicat ſuā iniquitatē ⁊ cōfitetur iuſtam punitōeꝫ: ibi. Ue nob̓ qꝛ peccauimꝰ: ꝓpterea meſtū ſcm̄ ē corno ſtrū. Sexto vero laudat ⁊ predicat diuinā durationē ibi. Tu au teꝫ dn̄e ineternū permanebis. Septimo vero implorat dei beni gnitatem ⁊ petit ſui reditus ⁊ ſue conuerſionis accelerationem reditus quidem vel d̓ babylonica captiuitate in hieruſalem: vel potius ⁊ melius de incredulitate ad hieſu chriſti fidem ⁊ hoc facit ibi. Quare imperpetuum obliuiſceris noſtri. Sequitur. Con uerte nos dn̄e ad te ⁊ cōuertemur. Octauo ⁊ vltimo intuetur et cernit diuinam ſeueritatem: et per cōſequens aliqualem dilationem exauditionis de hoc ꝙ petit ita celeriter impleri cōcludens Sed ꝓ ijciens repuliſti nos: iratus es contra nos vehementer. et in hoc treni hieremie finiunt̉. Expliciunt additiones Pauli epiſcopi Burgen̄. ſuperlibrū Trenorum Hieremie.
zum Hauptmenü