vultus eiꝰ et aīe conſtanciā. Mādata vero dedit his qui cum ip̄o erant vt nichil oīno eorū que in hac vita triſticia generāt notifi carent ei neqꝫ hoc ꝙ mors pn̄tes delectaciones amputat. Vane em̄ incūbebat ſpei et illud verbū quaſi in celū ſagittare conabatur. Sꝫ qn̄ naturā hoīm mors latere poteſt. Et qūo puer iſte ignoraret ea qui oī intellectu mentē exornatā poſſidebat. Penſabat vero in ſemetip̄o cur eū in acceſſibilē fore pat̉ adiudicauerat et omni volenti ad eum ingredi nō ꝑmittebat in troire. Nouerat em̄ qꝛ nō ſine patris ſui imꝑio iſtud fiebat. Tamē verebatur int̓rogare eū nec oīno int̓rogandū arbitrās. Certꝰ ꝙ nō inutilia pater ei aliquo mō ꝓuideret ſil̓ etiam attendēs qꝛ ſi ſcd̓m volūtatem pr̄is res agitur et ſi int̓rogaret nūꝙͣ ei pater veritatem aꝑiret. Vn̄ ab alijs et nō a patre iſta diſce̓ excogitauit. Vnū vero ex pedagogis amabiliorē ceteris in ꝑtem traxit quē int̓rogauit cur ſe pater infra muros recluſiſſet adiūgens qꝛ ſi hoc veraciter māifeſtū michi feceris michi carꝰ eris pre oībus et teſtamentum ꝑhennis amicitie diſponā tecū. Pedagogus itaqꝫ cum eſſet et ip̄e ſapiens et ſcirꝫ pueri intelligebilē et ꝑfectā prudētiā ne ſibi qn̄ꝫ idem pue̓ auctor ꝑiculi fieret cuncta ei enucleatim reſerauit. Idē adu̓ſus xp̄ianos
zum Hauptmenü