Sed et oībus inquid hoībus iſtud īmīnet an aliquibꝰ tm̄. Reſponderūt illi. Niſi mors p̄ueniens hinc tranſferat hoīeꝫ īpoſſi bile eſt ānis ſuccedentibꝰ non ad iſtiꝰ venie̓ ſtatus exꝑienciā et ait puer. Igitur in qͦt ānis ſuꝑuenit alicui et ſi penitꝰ mors īmi­net et eſt ars euadendi hanc qͥn ad hanc ꝑueniatur miſeriā. Dicūt ei in octoginta quidē vl̓ centū ānis ad hāc ſenectutē deueni­ūt hoīes deinde moriūtur nec aliter fieri po teſt. Debitū nanqꝫ naturale mors eſt ab in cio indictū hoībus et ineuitabilis huius aduētꝰ eſt. Hec omīa vt vidit et cogitauit ſapiens ille et prudēs iuuenis ingemiſcens de ꝓfundo cordis ait. Amara eſt vita iſta et omni dolore et amaritudinē plena. Si hec ita ſe habēt quo ſecurꝰ poterit eſſe aliqͥs mortē incertā p̄ſtolādo cuiꝰ aduētus tm̄ euitabilis ſed et incertꝰ eſt dicitis. Et abijt iſta infra ſe ſeruās et inceſſanter cogitans et frequēter habēs de morte memoriā et ob in doloribꝰ et defectionibꝰ iuuenis cōtinuā habebat triſticiā. Dicebat em̄ in ſemetip̄o Ergo ne aliqn̄ me mors apprehendet. Et quis erit memoriā mei faciens poſt mortem tempora oīa obliuioni tradēte. Et ſi mori­ens in nichilū diſſoluar aut eſt aliqua vita et aliꝰ mūdus. Hec et hijs ſimilia inceſſan ter cogitās pallidꝰ tabeſcebat. In preſentia