Geneſio. habeo que nō ſunt ex hoc ouili: ⁊ illas oportet me adducere. Sil̓r ⁊ lapis iſrael ſupple inde egrediēdꝰ eſt: quiquidem̄ lapis iſrael eſt ille.ſ. quem reprobauerūt edificantes: qui fecit vtraqꝫ vnū. Vnde ad cōſolationē poſteritatis ioſeph hoc introductuꝫ eſt: ne per hoc ꝙ apoſtatauerūt a lege diuina: intelligerētur excluſi a finali ſalute per chriſtum fienda. vnde ⁊ hic notabiliter nominat chriſtū ꝑ nomen paſtoris ⁊ lapidis quorum vtrūqꝫ nomen implicat reductio nem gentilium ſeu apoſtatantium ad vnum deum ⁊ vnam fidem. nec obſtat huic expoſitioni quod dicit egreſſus eſt quaſi de preteri to: qꝛ hoc eſt ꝓpter certitudinem ꝓphetie. ⁊ etiam ẜm expoſitionē poſtillatoris de futuro habet intelligi: vt patet in poſtilla. Quidā autem exponūt hoc quod dicitur. Inde egreſſus eſt paſtor lapis iſrael ⁊c̄. de ioſue filio nū qͥ fuit de tribū ephraim: ⁊ per cōſequēs de ioſeph: ⁊ licet rationabilius poſſet de illo exponi qui fuit iuſtꝰ rector iſrael poſt Moyſen. ꝓprius tamen adaptantur hec verba chriſto. preſertim cū dicitur: lapis iſrael. nam etiam ra. Moy. gerū den̄. in hoc loco dicit expreſſe: ꝙ lapis hic dictus ītelligitur ille de quo in psͣ. cxvij. Lapidem quem reprobauerunt ⁊c̄. in quo loquitur quaſi ꝓphetando: neſciens ſicut legit̉ de caypha. In eodē capi. xlix. vbi dicitur in poſtilla. Benedictiones pa tris tui ⁊c̄. Additio. ix. Ste due expoſitiones videntur inſufficiētes. vtraqꝫ em̄ eaꝝ preſupponit falſum vel incōueniens: nam prima ex nit ꝙ dn̄s ꝓmiſerat ipſi iacob dn̄ium poſitio preſutotius mundi: cum ei apparuerat iuxta luzam. de quo ſupra. xxviij ca. ſed hoc videtur falſum: nam in ſecūda apparitione in qua deꝰ apparuit ipſi iacob in eodem loco.ſ. luza. vbi iteꝝ benedixit euꝫ: ⁊ mutauit nomen eius in iſraeleꝫ: ibi legitur. Terrā quā dedi abraā ⁊ yſaac: dabo tibi ⁊ ſemini tuo poſt te ⁊c̄. Ex quo pꝫ manifeſte ꝙ plus qͣꝫ patribꝰ ſuis. Cōſequēter etiā nō ampliauit ſibi termino ens predicta ꝓmiſſionē factā in luza ſibi io iacob. sͣ. xlviij. ca. reper ſeph. ſic dicit. Deus omnipotēs apparuit mihi in luza que ē in ter mihi ⁊ ait. Ego te augebo ⁊ multiplicara chanaan: benedixit bo: ⁊ faciā te in turbas populoꝝ: daboqꝫ tibi terrā hanc ⁊ ſemini ſempiternā. Ex quo patet manifeſte ꝙ ꝓ tuo poſt te in poſſeſſione miſſio facta iacob in luza nō ſe extendebat niſi ad terram chanaa. Qd̓ aūt in. c. xxviij. ſupradicto d̓r. Dilataberis ad oriētē ⁊ occidētem ⁊c̄. intelligit̉ de orientali ⁊ occidentali plaga ipſiꝰ terre ſibi ꝓ miſſe.ſ. chanaā: que etiā pōt diuidi in quatuor plagas: ſic̄ tota terra habitabilis. Scd̓a vero expoſitio p̄ſupponit ꝙ Iacob habue rit clariorē reuelationē de myſterio chriſti ⁊ futura beatitudine qͣꝫ ipſe abraā: qd̓ ē valde incōueniēs: tū qꝛ abraā d̓r eē pr̄ fidei: in cuius ſinu ꝓut hr̄ lu. xvi. Iuſti ab angelis portabāt̉: tu qꝛ de eo legi tur. sͣ. xviij. ca. Dixitqꝫ dn̄s. Nū celare potero abrae que geſturuſ ſum ⁊c̄. Et eadē rōne ⁊ fortiori incōueniēs vr̄ ꝙ deꝰ celaret abraā de his que ꝑtinēt ad ſalutē: maxime illa que reuelaturꝰ erat ipſi iacob. tū qꝛ futura beatitudo reuelata fuit ipſi abrae: cū lux ſancta ſe mini ſuo fuerit ꝓmiſſa: vt expoſitū fuit. c. xv. quequidē btītudo aꝑtionē ianue celeſtis ⁊ cetera q̄ ad hͦ reqͥrūt̉ p̄ſuppōit. Per illud aūt qd̓ dicit ꝓpheta. Suꝑ ſenes intellexi. nō ē intelligendū ꝙ ſemper poſteriores ſancti habebāt clariores reuelatōes qͣꝫ pͥmi. alioqͥn ſe quit̉ ꝙ ſancti modernoꝝ tēpoꝝ eſſent magis illuminati de his que pertinēt ad fidē qͣꝫ apl̓i: qui ſunt antiquiores ⁊ ſeniores qd̓ eſt fal ſum. Ultima etiā rō ad hoc inducta ꝑ poſtillatorē nō ſufficit: nā lꝫ natura vt in pluribꝰ ꝓcedat de minꝰ ꝑfecto ad magis ꝑfectū: natu ra tn̄ ẜm Boetiū ſemꝑ ſumit initiū a perfectis: ⁊ iō abrae fuit dictū. sͣ. xvij. ca. ambula corā me ⁊ eſto ꝑfectꝰ ⁊c̄. ꝓut fuit declaratū. Aſſumit etiā hec expoſitio benedictionē ⁊ reuelationē ꝓ eodeꝫ: q̄ tn̄ ſunt diuerſa: nō em̄ oēs benedictiones ſunt reuelatiōes: nec ecō uerſo: vt ē manifeſtū. vn̄ hec lr̄a vr̄ aliter exponenda ⁊ planiꝰ. Ad qd̓ ſciendū ꝙ cū Iacob bn̄diceret̉ a pr̄e ſuo. sͣ. xxvij. ca. eidē dixit ſic. Det deꝰ tibi de rore celi ⁊ de pinguedīe terre ⁊c̄. in quo fuit bn̄ dictꝰ ad lr̄am de bona influentia celeſti ⁊ de bona diſpoſitiōe terreſtri: ex quibꝰ īmediate multiplicātur terrenaſcentia. nō tn̄ legit̉ ꝙ iacob fuiſſet bn̄dictꝰ expreſſe a pr̄e ſuo de multiplicatione ꝓpaga tiōis hoīuꝫ ⁊ aīaliū: qd̓ intelligit̉ in bn̄dictiōibꝰ vulue: nec etiā de bona gubernatiōe ſeu nutritione taliū: qd̓ intelligit̉ in bn̄dictionibus vbeꝝ. iſta aūt bn̄dictio que ꝑtinet ad ꝓpagationē aīaliū: cōſueuit in ſcriptura ab alijs diſtingui. vn̄ deūt̓. vij. d̓r. Bn̄dictꝰ eriſ īter oēs ppl̓os: ⁊ nō erit apud te ſterilis vtriuſqꝫ ſexus tā in hoībꝰ qͣꝫ in gregibꝰ tuis ⁊c̄. Iacob ergo in hoc loco ampliꝰ bn̄dixit ip̄m ioſeph ꝙͣ ipſe iacob fuit bn̄dictꝰ a pr̄e ſuo qͣꝫtū ad p̄dicta: ⁊ hoc ē qd̓ dic̄ Benedictiones patris tui.ſ. quibus te benedico. Cōfortate ſunt benedictionibus patrū meoꝝ ⁊c̄.ſ. benedictionibꝰ quibꝰ patres mei me benedixerūt: vt dictū ē. Et ſequit̉ in lr̄a ẜm hebraicā veritatē. Vſqꝫ ad deſideriū colliū eternoꝝ: ſeu colliū ſeculi ⁊c̄. in quo intelligit̉ chriſtꝰ deſideratꝰ a cūctis gētibꝰ: vt aggci. ij. ca. de quo luce. x. Multi reges ⁊ ꝓphete voluerūt videre que vos videtis ⁊ nō viderūt ⁊c̄. Et cōtinuāt̉ hec verba cū p̄cedē tibus ⁊ ſequētibꝰ ſic. Benedictiōes patris tue que cōfortate ſunt bn̄dicti onibꝰ patrū meoꝝ ⁊c̄. Et ſenſus eſt ꝙ bn̄dictiones tēporales quibꝰ iacob ip̄m Ioſeph bn̄dixerat: que fortiores ſeu ampliores ſunt ꝙͣ benedictiones patrum meoꝝ.ſ. ipſius Iacob ut dictum eſt: vna cū ſūma benedictio ne ſpūali deſiderata a collibꝰ eternis.ſ. a ſanctis ⁊ iuſtis: oīa iſta fiant in capite Ioſeph ⁊c̄. In eo. ca. xlix. vbi dicitur in poſtilla. Tamen magiſter in hyſto. ſchoAdditio vltima. la. ⁊c̄. Ec expoſitio magiſtri hyſtoriaꝝ eſt in glo. interlineari. vbi ſuꝑ h hoc verbum: ad populū ſuū: ſuprapoſuit frequētiā angelorū. ſil̓r ⁊ expoſitio ſtrabi que in glo. ponit̉ in margine: ⁊ non ponit̉ ibi qͣꝫtū ad hoc aliqua opinio oppoſita. vn̄ nō videt̉ ꝙ ſit hec expoſitio repellēda: p̄ſertiꝫ cū Aug. ſuꝑ Gen̄. illā ponit. lꝫ nō totaliter aſſertiue. Di cit em̄ ſic. Uidēdū qūo dicāt ſcripture: que aſſidue dicunt de mortuis. Et appoſitus ē ad patres ſuos: vl̓ appoſitus eſt ad ppl̓m ſuū ⁊c̄. Ecce.n. de iacob d̓r. Iā quidē mortuo ſed nodū ſepulto: ⁊ ad quē ppl̓m apponat̉ nō in ꝓmptū habet̉: ex illo em̄ ppl̓s pͥor naſcit̉ qͥ dictꝰ ē ppl̓s iſrl̓. qͥ vero eū p̄ceſſerūt tā pauci iuſti nomināt̉: vt eos ppl̓m noīare certemus: nā ſi di ctū eēt. Appoſitus ē ad patres ſuos. nulla qō fieret: an forte ē nō ſolū ho minū ſanctoꝝ ſꝫ etiā angeloꝝ ppl̓s ciuitatis illiꝰ. de qua d̓r ad Heb. xiij. Acceſſiſtis ad montē ⁊ ad ciuitatē dei hieruſalē: ⁊ ad milia angeloꝝ exul tantiū: huic ppl̓o apponūt̉ qͥ poſt hāc vitā placētes deo fiūt: tūc em̄ dicū tur apponi qn̄ iā nō remanet ſollicitudo tentationū ⁊ periculuꝫ pctōꝝ qd̓ intuēs ſcriptura ait. An̄ mortēne laudes hoīem quēqͣꝫ. hec Aug. Ex qua auctoritate ſoluit̉ obiectio facta ꝑ poſtil. Nā ad hoc ꝙ dicit ꝙ nullus po teſt dici appoſitꝰ ad angelos: niſi qn̄ trāſfert̉ ad gloriā. Rn̄det̉ ẜm Aug. ꝙ qui poſt hāc vitā placētes deo fiūt: dicūt̉ angel̓ apponi: inqͣꝫtū iam in eis ceſſat ſollicitudo tentationū ⁊ periculū pctōꝝ: ſed ſunt īpeccabiles ſicut angeli: lꝫ adhuc ſtatū gl̓ie nō attingāt. Nec etiā videt̉ incōueniēs dice re ꝙ cū ſancti in hac vita exn̄tes ſepe habeāt angeloꝝ cōſortia ꝙ tales cū ſint in lymbo ad eoꝝ cōſolationē ab angelis frequēter viſitēt̉. ⁊ hoc vr̄ ſo nare glo. interlinearis p̄dicta cū dicit. Frequētiā angeloꝝ. nō em̄ di. ad ſocietatē angeloꝝ: qd̓ ſonat cōtinuū cōſortiū. ſed dicit frequētiā angeloꝝ: qd̓ magis ſonat frequētiā viſitationis. Qd̓ aūt poſtil. arguit ꝯͣ motiuū huiꝰ expoſitiōis dicēs: ꝙ an̄ mortē iacob fuerūt recepti in lymbo adā ⁊ abel. Dicendū ꝙ de nullo ſancto qͥ ante abraā deceſſit legit̉ ꝙ fuiſſet appoſitus ad ppl̓m ſuū. Cuius rō pōt eſſe: qꝛ illi lꝫ deceſſiſſēt in gr̄a: tn̄ forte habebāt aliqua venialia ꝓ quibꝰ oportebat eos eē in purgatorio ad tp̄us ⁊ ſic ꝓpter tales nō diceret̉ iacob eſſe appoſitꝰ ad ppl̓m ſuuꝫ: cū nō eſſent adhuc in lymbo. Et notādū ꝙ ſcriptura loquēs d̓ morte quorūdā iuſto rū qui an̄ paſſionē chriſti deceſſerūt: frequēter d̓r. Appoſitꝰ eſt ad pr̄es ſu os ſeu ad ppl̓m ſuū: vt in ſupradictis pꝫ ⁊ in alijs: vel obdormiuit cū pa tribꝰ ſuis. vt d̓ Dauid. iij. Re. ij. ⁊ de alijs qd̓ idē ſonat: ſed poſt paſſioneꝫ chriſti aliter dicit.ſ. obdormiuit in dn̄o: vt Actꝭ. vij. ca. de ſtephano. ⁊ ī ali is ſacris hyſtorijs ⁊ legēdis ſctōꝝ: qd̓ multū cōſonat catholice veritati: nā pͥmi quatūcūqꝫ ſancti nō obdormiebāt in dn̄o: cū nōdū in deo requieſcerēt ꝑ beatā fruitionē: ſed cū patribꝰ hec ſpectātibꝰ apponebāt̉: ſed poſtremi ſancti qͥ ianua celeſti iā aꝑta ſtatim poſt mortē deo cōiūgebant̉: di cūtur obdormire in dn̄o. de quibꝰ Apoc̄ꝭ. xiiij. ca. Beati mortui qͥ in dn̄o moriūt̉. ad quā mortē que potiꝰ vita dicēda eſt nos perducat dn̄s noſter hieſus chriſtus qui viuit ⁊ regnat in ſecula ſeculoꝝ. Replica correctorij contra Burgen̄. N capi. xlix. vbi poſtilla. clare expoſuiſſet teſtm̄ iacob reſpectu Ruben: Burg. neſcio qͥd cōfuſum murmurās dicit ꝙ nihil valet ad ꝓpoſitū. Nā ſupra ca. iiij. in additiōe pͥma ponit regulā ꝙ ille ſenſus ē lr̄e ꝓpinquior: qui extra lr̄am pauciora ſupponit. quā regulā hic nō obſeruat cū ſuo gerūdenſi: qui ſupponūt hic pͥmo ꝙ dolor ⁊ fortitudo de ruben dicāt̉ cōmēdatorie: qd̓ tn̄ nō ꝓbat ꝑ aliquē textū: nec expoſitiōes ſanctoꝝ. ſcd̓o ꝙ fortitudinis cōmēdatio fundet̉ ſuꝑ turpitudinē videlꝫ actū generādi: qͥ ⁊ ſi infra limites matrimonij ſit licitus hꝫ tn̄ turpitudinē annexā: ꝑ ꝯn̄s ſpūſſanctꝰ hūc ſenſum non efflagitat. igit̉ ẜm b. Hiero. erroneꝰ ē. Tercio ſupponūt ꝙ actꝰ generatiōis ſit actꝰ fortitudinis vel roboris: qd̓ ē ꝯͣ oēꝫ ph̓iaꝫ naturalem ⁊ moralē: nā qͣꝫuis ſit actus
zum Hauptmenü