Liber pone ornatū tuū vtʳ ſciaꝫ ꝗd faciā tibi: Depoſuerūtᵍ ergo filij iſrael ornatum ſuū a mōte oreb. Moyſesᵗ quoqꝫ tollens tabernaculum tetenditⁿ extra caſtra ꝓculˣ: vocauitqꝫˣ nomē eiꝰ taberuaculū fede ris: ⁊ oīs ppl̓s qui hēbat aliquam qōnē egrediebat̉ ad tabernaculū federis extra caſtra. Cunqꝫʸ e gre deretur moyſes ad tabernaculuꝫ ſurgebatᶻ vniuerſa plebs ⁊ ſtabat vnuſquiſqꝫ in oſtio papilionis ſui reſpiciebātqꝫ tergū moyſi donec īgrederet̉ tentoriū. Ingreſſo aūt illo tabernaculū federis deſcende batᶻ colūna nubis ⁊ ſtabat ad oſti um: loquebaturqꝫ dn̄s cū moyſe: cernētibꝰ vniuerſis ꝙ colūna nubis ſtaret ad oſtium tabernaculi. Stabantqꝫ ⁊ ipſi: ⁊ª adorabāt ꝑ fores tabernaculoꝝ ſuoꝝ. Loque baturᵇ autem dn̄s ad Moyſen fa cie ad faciē ſicutᵉ ſolet loqui homo ad amicū ſuū. Cūqꝫᵈ ille reuerteretur in caſtra: miniſterᵉ eius Ioſue filius nun puer nō recedebat de tabernaculo. Dixitᶠ autē Moy ſes ad dn̄m. Precipisᵍ vt educā ꝑ̓ ſuſceptionē legis. ⁊ ideo fuerunt coronati ad modum ſponſe: ⁊ has coronas nō depoſuerāt ad oſtēdendū ꝙ volebāt eē ſubiecti legi: ſed qꝛ peccauerūt ꝑ ydolatriā ⁊ tabule legis erant fracte. iō ad eoꝝ ꝯfuſionē ⁊ humi liationē p̄cepit dn̄s eas deponi. r Vt ſciā qͥd faciā tibi.i. ꝓ te ſi videro te humiliatū. nec intelligēdū ē ꝑ hoc ꝙ deꝰ aliꝗͥd cognoſcat de nouo: ſꝫ qꝛ ex mutatione populi d̓ ſu ꝑbia in humilitatē appareat quid illi populo ꝯde cēs ſit fieri a deo. Depoſuerūt ergo fi. iſ. or. ſuū a mōte oreb.i. coro nas eis īpoſitas iuxͣ mon tem oreb. in datiōe legis. t Moyſes quoqꝫ tollēs taberna. ī quo cōueniebāt ad eū ſenes: vt dictū eſt. Tetēdit extra caſtra ꝓcul.ſ. duobꝰ milibꝰ cubitiſ longe a caſtris vt dicit ra. ſa. ⁊ hoc etiā factum ē ad humiliationē ppl̓i ſicut d̓ corōis dictū ē: qꝛ ſicut de us reddebat ſe elongatuꝫ a filijs iſrl̓: dicens ꝙ non aſcēderet cū eis ita ⁊ moy ſes qͥ erat mediꝰ int̓ ppl̓m ⁊ deum ſe elongauit a caſtris. Uocauitqꝫ nomē eius tab. federis. tū qꝛ dn̄s ibi cū eo familiarit̓ loqueba tur: vt hr̄. jͣ. tū qꝛ ibi decidebant̉ cauſe que poterāt eē cā ꝯtētiōis ⁊ diſcordie in ppl̓o: iō ſubdit̉. Et oīs po. qͥ habebat aliquaꝫ q̄ ſtionem ⁊c̄. Cūqꝫ egrederet̉ moyſes.ſ. de caſtris: vt iret ad tabernaculū. z Surgebat vniuerſa plebs ⁊c̄. ad faciendum reuerētiam moyſi tanqͣꝫ prelato ⁊ ſuperiori. ⁊ Deſcendebat colūna nubis. ad deſignādū dei pn̄tiā ſpālem. ſequitur. a Et ad orabunt.ſ. deitatem in ſigno viſibili apparentem. b Loquebat̉ aūt dn̄s ad moy. facie ad faciē.i. valde familiariter. iō ſubditur. c Sicut loqui ſolet hō ad amicū ſuū nō em̄ tūc vidit diuinā eſſētiā: qꝛ cū peteret hoc dixit ei dn̄s. Nō poteris videre faciē meā. vt hr̄. jͣ. d Cūqꝫ ille reuerieret̉ in caſtra. ad viſitandū ppl̓m poſt collocutionē cuꝫ deo. e Miniſter eiꝰ Ioſue filiꝰ nun puer.i. iuuenis reſpectu Moyſi. tn̄ nō erat ita iuuenis qͥn iā fuiſſet factꝰ dux exercitꝰ in p̄lio ꝯͣ amalech: vt dcm̄ eſt. sͣ. xvij. ca. Accipit̉ etiā hic puer.i. miniſter: ſicut ⁊ in pluribꝰ alijs locis ſcripture. f Dixit aūt moyſes. Hic ꝯn̄r ponit̉ dn̄i rn̄ſio gr̄oſa: ⁊ pͥmo qͣꝫtū ad deductionē ppl̓i ad terrā ꝓmiſſionis. ſcd̓o qͣꝫtū ad reparationeꝫ legis in pͥn. ſequē. ca. Adhuc pͥmo ponit̉ rn̄ſio dn̄i gratioſa reſpectu moy ſi ⁊ ppl̓i cōit̓. ſcd̓o reſpectu moyſi ſingulariter: ibi. Qui ait: on̄de mihi gloriā tuā. Circa primū p̄mittit̉ inſinuatio moyſi dicentis dn̄o. g Precipis vt educā ppl̓m iſtū.ſ. de loco iſto. Dixerat em̄ dn̄s ca. p̄cedenti. Uade ⁊ duc ppl̓m ⁊c̄. h Et nō indicas mihi ⁊c̄. qͥ.ſ. ſit ad pacēmeā ⁊ ppl̓i. lꝫ em̄ dn̄s dixiſſet ei ꝙ mitteret angelū cū eis hoc tn̄ nō ſufficiebat moyſi niſi dn̄s aſſiſteret mō predicto. i Preſertim cuꝫ dixeris noui te exnoīe. qd̓ ē ſignū magne dilectiōis tanti dn̄i ad ſeruū ſuū: ⁊ ꝑ hoc inſinuat moyſes ꝙ nō debebat eē cōtentꝰ alio ductore: niſi ipſe dn̄s cū hoc eos duceret: vt pꝫ ex ſeq̄ntibꝰ. iō cōcludit. k Si gͦ īue. gra. ī cō. tuo on̄de mi. fa. tu. i. te mihi familiarē ſicut an̄ fabricationē vituli deducēdo me ⁊ ppl̓m iſtū ꝑ teipſuꝫ. vn̄ in hebreo hr̄. on̄de mihi manū tuā: ex qͦ pꝫ ꝙ adhuc non petebat moyſes viſionē diuine eſſentie: ſed in petitionibꝰ ſuis ꝓcedebat ordinate a mi noribꝰ ad maiora. ꝓut inueniebat ſibi deū ꝓpiciū in rn̄ſionibꝰ. vn̄ ſubdit̉ Dixitqꝫ dn̄s fa. mea p̄ce. te.i. egomet deducā te ſicut tu petis. verūtn̄ qͥa populū iſtū ⁊ʰ non indicas mihi queꝫ miſſurus ſis mecū preſertiꝫⁱ cuꝫ dixeris noui te ex nomine ⁊ inueniſti gratiā coraꝫ me. Siᵏ ergo īueni graꝫ in cōſpectu tuo: oſtende mihi faciem tuā vt ſciaꝫ te ⁊ in ueniam gratiā ante oculos tuos. Reſpice populuꝫ tuū gentē hāc. Dixitqꝫⁱ dn̄s. Facies mea precedet te: ⁊ requieꝫ dabo tibi. Et ait Moyſes. Siᵐ non tuipſe precedas: neⁿ educas nos de loco iſto. Inº quo em̄ ſcire poterimus: ego ⁊ populus tuus inueniſſe nos gra tiam in conſpectu tuo: niſi ambulaueris nobiſcuꝫ: vt glorificemur ab omnibus populis qui habitāt ſuper terrā. Dixit autem dominꝰ ad moyſen. Et verbū iſtud qd̓ lo cutus es faciā. Inueniſtiᵖ em̄ gra tiam coram me: ⁊ teipſuꝫ noui ex noīe. Quiq ait. Oſtēdeʳ mihi glo riam tuā. Reſpōditᵍ. Ego oſtēdaꝫ omne bonū tibi: ⁊ᵉ vocabo in Z noīe dn̄i coram te: vtⁿ miſerebor cui voluero: ⁊ clemēs ero ī quē mi zhi placuerit. Rurſūqꝫ ait. Nonꝰ poteris videre faciē meaꝫ. Nonʸ iſta rn̄ſio nō ſe exͣtendit exp̄ſſe niſi ad moy ſen. iō petit vlira moptes ꝙ ſe extēdat ad ppl̓m di. m Si nō tuip̄e p̄cedas nō ſolū meſꝫ etiā ppl̓m. m Ne educas nos de loco iſto. pͥus em̄ ſingularite dixerat. Oſtēde mihi faciē tuā. ſed hic ponit ppl̓um ſecū loquēdo pluraliter. q. d. Ne educas nos. niſi ſis ductor nr̄: cuiꝰ rō ſubditur In quo em̄ ſci re poterimꝰ ⁊c̄. niſi tu eduxeris nos in ſignis mirabili buſ. ſicut an̄ pctm̄ vituli. ⁊ ſubdit̉ cō ceſſio dn̄i dicētis. Et ꝟbuꝫ iſtud qd̓ locutus es faciaꝫ cuiꝰ cā ſubdit̉. Inueniſti eniꝫ p gr̄aꝫ corā me.i. fa ciā ꝓpter merituꝫ tuū nō ꝓpter meri tū ppl̓i. q Qui ait. Hic ponitur rn̄ſio dn̄i grotioſa reſpectu Moyſi ſingulari ter: ſicut em̄ in humanis ſeruꝰ vidē dn̄m volūtarium ad cōcedendū accipit aud aciā plꝰ petendi: ita moyſes videns petitionem ſuam exauditā ꝓ ſe ⁊ ꝓ populo gratioſe accepit aud aciaꝫ pe tendi viſionē diui ne eſſentie: dicēs. Oſtende mihi gloriā tuā.i. teip̄ꝫ ſicut videris ī glo ria tua. Rn̄dit. Ego on̄ dā tibi oē bonuꝫ. In hebreo habe tur. Ego faciā trā ſire oē bonū an̄ te ⁊ r̄fertur ad illud qd̓ poſtea ſubditur. Cūqꝫ trāſibit gloria mea ⁊c̄. ẜm Ra. ſa. Et vocabo ī noīe dn̄i corā te. Alia lr̄a hꝫ ſic. Et legā in noīe dn̄i ⁊cͣ. Dictio em̄ hebraica q̄ eſt ibi equiuoca ē ad legere ⁊ ad vocare Dicit igit̉ Ra. ſa. ꝙ in tranſitu glorie que hic exprimit̉ intelligit̉ ap paritio dei facta moyſi ſub ſimilitudine hoīs quē moyſes vidit im a ꝑte poſteriori: ⁊ vidit ibi ſcripturā in qua cōtinebātur. xiij. modi impetrādi pietates diuinas abſqꝫ allegatōe meritoꝝ abrae ⁊ alio rū patꝝ. Eſt igit̉ ſenſus ẜm ip̄m. Et legā.i. legere te faciā: ſicut Se ne. xxij. ca. Dixit dn̄s nūc cognoui ⁊c̄.i. cognoſcere feci. In nomie dn̄i corā te.i. habebis recurſum ad īpetrādū dei pietatē abſqꝫ meritis patꝝ. v Et miſerebor cui voluero ⁊c̄. Ac ſi dicat. nō defecerūt pietates mee. īmo ſicut fuerūt ad abraam ⁊ ad alios ꝑr̄es: ita erūt ad te ⁊ ppl̓m: ita ꝙ nō indigebis allegare merita ip̄oꝝ patruꝫ ſicut pͥus allegaſti. x Nō poteris videre faciē meā.i. in appanti on qua apparebo tibi nō dabo tibi licentiā vidēdi faciem meam. Nō em̄ videbit me hō ⁊ viuet.i. talis viſto nō cōcedit̉ in vita hͥſenti. Aliter exponit̉ ẜm doctores noſtros ab illo loco. g Ego oſtēdā tibi oē bonū.i. vitā beatā lꝫ nō modo. t Ego vocabor in noīe dn̄i corā te.i. vocationē electoꝝ in noticia mea exn̄te maniſe ſtabo tibi. v Et miſerebor cui voluero. ac ſi diceret: ſi q̄ras qua re aliqui ſunt vocati ⁊ nō alij: ſcias ꝙ hoc depēdet ex ſola volutate mea. vn̄ d̓r ad Ro. ix. c. Cui vult miſeret̉ ⁊ quē nō vult indufat. Nō poteris videre faciē meā. qꝛ hoc excedit facultatē humanam iō ſequit̉. y Nō videbit me hō ⁊ viuet. talis em̄ viſto nō ꝯcedit in pn̄ti vbi ē locꝰ pugne ⁊ meriti: ſꝫ in futuro vbi talis viſſo coceait
zum Hauptmenü