Liber aliqͥd occurrat qd̓ h̓ loco ſcripturaꝝ id accipiē. dū eē ꝑhibeat: multi ſermonis ē q̄ſtio: nec oīa vno volumine vt explicemus vergendum eſt Redimꝰ ⁊ tenemꝰ: Ca. XXIIII. ⁊ fidelit̓ p̄dicamꝰ ꝙ pr̄ genuerit ꝟbū hͦ eſt ſapīaꝫ. ꝑ quā facta ſūt oīa: vnigenitū filiū: vnꝰ vnū: eternꝰ coeternū: ſūme bonꝰ eqͣlit̓ bonū: ⁊ ꝙ ſpūſſctūs ſil̓ ⁊ prīs ⁊ filij ſit ſpūs ⁊ ip̄e ꝯſubſtātialis ⁊ coeternꝰ ambob atqꝫ hͦ totū ⁊ trinitas ſit ꝓpt̓ ꝓprietatē ꝑſona rū: ⁊ vnꝰ deꝰ ꝓpt̓ inſeꝑabilē diuītatē: ſicut vnꝰ oīpotēs ꝓpt̓ inſeꝑabilē oīpotētiā: ita tn̄ vt eti am cū de ſingul̓ q̄rit̉: vnuſqͥſqꝫ eoꝝ ⁊ deꝰ ⁊ oīpotēs eſſe rn̄deat̉: cū ꝟo de oībꝰ ſil̓: nō tres dij vel tres oīpotētes: ſꝫ vnꝰ deꝰ oīpotēs: tāta ibi ē in tribꝰ inſeꝑabil̓ vnitas: q̄ ſic ſe voluit p̄dicari. Utꝝ boni pr̄is: ⁊ boni filij: ſpūſſctūs qꝛ cōiſ ambobꝰ ē: recte bonitas dici poſſit amboꝝ: nō audeo temerariā p̄cipitare ſnīaꝫ: verūt n̄ ābo rū eū dicere ſctītatē faciliꝰ auſus fuero nō am boꝝ qͣſi qͣlitatē ſ ip̄am qͦꝫ ſub̓aꝫ: ⁊ tertiā ī trinitate ꝑſonā. Ad hoc em̄ me ꝓbabiliꝰ ducit ꝙ cū ſit ⁊ pr̄ ſpūs ⁊ filiꝰ ſpūs: ⁊ pr̄ ſctūs: ⁊ filiꝰ ſctūs ꝓprie tn̄ ip̄e vocat̉ ſpūſctūs: tanqͣꝫ ſctītas ſub ſtātial̓ ⁊ ꝯſub̓alis amboꝝ Sꝫ ſi nihil ē aliud bo nitas diuīa qͣꝫ ſctītas: ꝓfecto ⁊ illa diligētia rō nis ē:: nō p̄ſūptōis audacia. vt in oꝑibꝰ dei ſecreto qͥdā loquēdi mō qͦ nr̄a exerceat̉ intētio: eadē nob̓ inſinuata intelligat̉ trinitas: vnam quāqꝫ creaturā qͥs fecerit: ꝑ qͥd fecerit: ꝓpter qͥd fecerit. Pat̓ qͥppe intelligit̉ ꝟbi qͥ dixit vt fi at. qd̓ aūt illo dicēte factū eſt: ꝓculdubio ꝑ ver bū factū eſt. In eo ꝟo qd̓ d̓r: vidit deꝰ qꝛ bonū eſt ſatꝭ ſignificat̉ deū nulla ncc̄itate. nulla ſue cuiuſqͣꝫ vtilitatis indigētia. ſꝫ ſola bonitate feciſſe qd̓ factū eſt.i. qꝛ eqͣlit̓ bonū: ⁊ ꝙ ſpūſſcūs ſil̓ ⁊ pr̄is ⁊ filij bonū eſt. Qd̓ iō poſteaqͣꝫ factuꝫ eſt d̓r: vt res q̄ facta ē ꝯgruere bonitati ꝓpter quā facta ē. indicet̉. Que bonitas ſi ſpūſſcūs recte intelligit̉: vniuerſa nobis trinitas ī ſuis oꝑbꝰ intimat̉. Inde ē ciuitatꝭ ſctē q̄ ī ſctīs an gelis ſurſum ē: ⁊ origo: ⁊ informatio: ⁊ btītudo. Nā ſi querat̉ vn̄ ſit. deꝰ eā ꝯdidit. Si vn̄ ſit ſapiēs: a deo illūinat̉. Si vn̄ ſit felix: deo fruit̉ ſubſiſtēs modificat̉: ꝯtēplans illuſtrat̉: inherens iocūdat̉: ē: videt: amat: in eternitate dei viget: in veritate dei lucet: ī bonitate dei gau det. Capitulum. XXV. q Uantū ītelligi dat̉ hinc ph̓i ſapīe di ſciplinā triꝑtitā eē voluerūt: īmo ꝟo triꝑtitā eē aīaduertere potuer̄t. Neqꝫ em̄ ip̄i ī ſtituer̄t vt ita eēt ſꝫ ita eē potiꝰ inuener̄t: cuiꝰ vna ꝑs appellaret̉ phyſica. altera logica. tertia ethica. Quaꝝ noīa latīa iā multoꝝ lr̄is fre quētata ſunt: vt natural̓: rōnal̓. moraliſqꝫ vo carent̉: qͣs etiā in octauo libro breuit̓ ꝑſtrinxi mus. Nō q̄ ſit ꝯſequēs vt iſti in his tribꝰ aliqͥd ſcd̓m deū de trinitate cogitauerīt. Ꝙͣuis pla to primꝰ iſtā diſtributōꝫ reꝑiſſe: ⁊ cōmetaſſe di cat̉: cui neqꝫ naturaꝝ oīm: auctor niſi deꝰ viſꝰ eſt: neqꝫ intelligētie dator: neqꝫ amoris qͦ bene beateqꝫ viuat̉ īſpirator. Sꝫ certe cū de natura reꝝ: ⁊ de rōne indagāde veritatis: ⁊ d̓fine boni ad quē cūcta q̄ agimꝰ referre debemꝰ diuerſi diuerſa ſentiāt: in his tn̄ tribꝰ magnis ⁊ generalibꝰ q̄ſtionibꝰ: oīs eoꝝ verſat̉ intētio. Ita vt cū in vnaqͣqꝫ eaꝝ qͥd qͥſqꝫ ſectet̉ multiplex ſit diſcrepātia opinionū: eſſe tn̄ aliquā na ture cām: ſcīe formā: vite ſūmā: nemo cūctet̉ Tria em̄ ſunt q̄ in vnoqͦꝫ hoīe artifice ſpectāt̉ vt aliqͥd efficiat. natura. doctrina. vſus. Natu ra ingēio: doctrina ſcīa: vſus fructu dijudicādus eſt. Nec ignoro qd̓ ꝓprie fructꝰ fruentis: vſus vero vtētis ſit. atqꝫ hoc int̓ eſſe videat̉: qd̓ ea re frui dicimur q̄ nos nō ad aliud referē da ꝑ ſeip̄am delectat Uti ꝟo ea re quā ꝓpt̓ ali ud q̄rimꝰ: vn̄ tꝑalibꝰ magis vtēdū eſt qͣꝫ fruen dū: vt frui mereamur eternis. Nō ſicut ꝑuerſi qͥ frui volūt nūmo: vti aūt deo: qm̄ nō num mū ꝓpter deū īpendūt: ſed deū ꝓpt̓ nummū colūt: verūt n̄ eo loq̄ndi mō: quē plꝰ obtinuit ꝯſuetudo ⁊ fructibꝰ vtimur ⁊ vſibus fruimur Nā vt fructꝰ iā ꝓprie dicunt̉ agroꝝ qͥbꝰ vtiqꝫ. oēs tꝑaliter vtimur hoc itaqꝫ more vſuꝫ dixe rim in his tribus que in homine ſpectanda cō moui que ſunt natura. doctrina. vſus. Exhis propter obtinendā btām vitā: triꝑtita vt dixi a ph̓is inuenta ē diſciplina: natural̓ ꝓpter na turā: rōnal̓ ꝓpt̓ doctrinā: moral̓ ꝓpt̓ vſū. Si gͦ natura nr̄a eſſet a nobis ꝓfecto ⁊ nr̄aꝫ nos ge nuiſſemꝰ ſapīaꝫ: nec eā ex doctrīa.i. aliūde di ſcēdo ꝑciꝑe currarēꝰ. ⁊ nr̄ amor a nob̓ ꝓfectꝰ: ⁊ ad nos relatꝰ: ad btē viuēdū ſufficeret: nec bono alio qͦ frueremur vllo īdigeret. Nūc ꝟo qꝛ nat̉a nr̄a vt eēt hꝫ deū auctorē: ꝓculdubio vt ꝟa ſapiamꝰ ip̄m debemꝰ hr̄e doctorē ip̄ꝫ eti am vt btī ſimꝰ ſuauitatis ītīe largitorē Ca. T nos qͥdē in nob̓ tā etſi nō XXVI eqͣlē īmo valde lōgeqꝫ diſtātē: neqꝫ coeternā: ⁊ qͥ breuiꝰ totū d̓r: nō eiuſ dē ſub̓e cuiꝰ ē deꝰ: tn̄ qͣ d̓o nihil ſit in rebꝰ ab eo factis natura ꝓpiꝰ: imaginē dei: hͦ ē ſūme illiꝰ trinitatis agnoſcimꝰ: ad hͦ reformatōe ꝑficiē dā: vt ſit etiā ſil̓itudīe ꝓxima. Nā ⁊ ſumꝰ ⁊ nos eē nouimꝰ ⁊ nr̄m eē ac noſſe diligimꝰ. Inhis aūt tribꝰ q̄ dixi: nulla nos falſitas veriſilis tur bat. Non em̄ ea ſicut illa q̄ foris ſūt vllo ſenſu corꝑis tangimꝰ: velut colores vidēdo: ſenos hicuup. dicit ꝙͣ pi to pͥmo adi uenit duſtrr utiones ph̓ie in rō nalē. natu ralē. ⁊ morale. ſed in quo libio n̄ aſſignat ne qꝫ ſans qo ſtat.
zum Hauptmenü