Incipit clauis ſanationis elaborata ꝑ venerabilem virum magiſtrū Simonem Ianuenſem domini pape ſubdyaconum ⁊ capellanum medicum quondā felicis recordatiōis domini Nicolai pape quarti ꝗ fuit primꝰ de ordine minoꝝ. Omino ſuo p̄cipuo domino magiſtro Cāpano domini pa pe capellano canonico pariſienſi: Simon Ianuenſis ſubdyaconus ſeipſuꝫ ex debito cō mendat. Opuſculuꝫ iam dudum a vobis poſtulatum quaſi quid vtile continens cum quanta potui diligentia qualitercūqꝫ ad finem vſqꝫ perductum ingenio veſtro dirigere cenſui iudicanduꝫ: ⁊ ſi ſupplici rogatui detur audacia ēt corrigendum dūmodo tantuꝫ phi loſophie culmen adhuiuſmodi vilia nō dedigne tur deſcendere. Nec certe mihi de eſt ab imperio veſtro preſumptio. Nam vos ipſe hoc ipſuꝫ mihi iuſſiſtis. Magnam enim in eo partem ve ſtram ſentio. Et ſi calūniabile quicꝙͣ cōtinet nō minus vobis ꝙͣ mihi habetis ignoſcere. cognoſcebatis nāqꝫ cui īperaſtis. Porro ſi quid vtile continet vobis aſcribendum eſt. poſſeſſio enim veſtra eſt ⁊ opus ⁊ auctor. Subſcripta prefatio non vobis vt vobis dirigitur. ſed vt cum ceteris ſi libet ⁊ vt libet in publicum dirigatis. Enerabili viro magiſtro Simoni Ianuenſi domini pape ſubdyacono ⁊ capellano canonico Rothomagenſi ami coſuo cariſſimo tanꝙͣ fratri: Campanus eiuſdem domini pape capellanus canonicus pariſienſis ſalutem ⁊ quicquid eſt optabile ſane mēti. Grande donum nuper a caritate veſtra recepi per religioſum viruꝫ priorem de pauerano: qd̓ fuit a me cū tanta iocūditate receptuꝫ cum quāto deſiderio fuerat diutius expectatum. Miſiſtis enim mihi clauē ſanationis ſine qua apud la tinos non viget ars de ingenio ſanitatis. Ego enim veſtrum librum ſic intitulaui Clauis ſana tionis elaborata per magiſtrum Simoneꝫ Ianuenſem domini pape ſubdyaconum ⁊ capella num medicū quondam felicis memorie domini Nicolai pape quarti qui fuit primus de ordine minorum. Quippe quēadmodum per clauem eſt ingreſſus in domum: ita per librum veſtrum eſt ingreſſus in cognitionē curarum egritudinuꝫ Nam per ipſum inueniūtur res ad hanc curam neceſſarie ſicut in domo ꝑ clauem aperta inueniūtur res vſibus humanis accōmode. Sed in magnam admirationem mihi venit prefati libri editio: in quo continetur reruꝫ d̓ quibus agitur vtilis valde diſtinctio ⁊ dictorum irrefragabilis certitudo. Et quāuis apud nos ſit librorum co pia copioſa: ſingulare tamē donuꝫ dei reputo ꝙ ea per vos cum tanta potuerit cōuenientia per inuicem copulari. Non eſt enim vtilitas occultanda ne merito fiatis ſimilis ſeruo neꝙͣ qui ta lentum receptum a domino ſuo abiēs fodijt ſub terra. Preſertim cum veritas ipſa dicat omni potenti retribuere. Nec abſone: quia nihil habe mus quod ab illa veritate nō acceperimus dicēte apoſtolo. Quid habes quod non accepiſti. Neqꝫ timeatis ſi liber veſter procedit in luceꝫ: quoniam totus lucidus eſt ⁊ in eo tenebre nulle ſūt. Et qui forſan nitetur aliquid eius īfringere: cadet ſub robore teſtium inductoruꝫ. Gaudete igitur cariſſime d̓ magno vigiliqꝫ labore quem pro illius operis compilatiōe portaſtis. quoniaꝫ latinitateꝫ docuiſtis exercere per neceſſariuꝫ in geniuꝫ ſanitatis circa quod verſatur tota ſciētia medicine: qꝛ ſicut ars non habet effectū ſine artifice qui habeat cōuenientia inſtrumēta: ſic nec medicus ſanare pōt ſi nō habeat rerum quas in lucem poſuiſtis notitiam pleniorem. Cognita nō plene medicine nomina rerum. Promere propoſui quo viget artis opus. Si quātum volui tandem non poſſe negauit: Ad veniam ſatis hoc voluiſſe ſatis. Ptabat. G. diſcere ⁊ docere poſſe res ſine nominibus. Nemo paruū exiſtimet a nominis ignorantia decipi. Turbabatur parumper. G. ob nominum con trouerſiam oriri litigium. Contremiſcat mens medici ab eorūdem errore tam conſcientie pro prie ꝙͣ egri vite īminere periculum. Sunt medicinarum ſimpliciuꝫ ciborum ue multa peregri na vocabula: quorum quedam a greca: quedam vero ab arabica lingua deducta ſunt. Nonnulla ⁊ ꝙͣꝙͣ latina varietate idiomatuꝫ dubia ad quo rum omnium agnitionē non opus eſt aſſertione facili ſed deliberato iudicio ne vt neglectu modi co graue ⁊ irreparabile occurrat diſpendium. Quid das languenti ⁊ a te vitam ſperanti ꝙ ne ſcias: Cum exhibes pro ſalutari mortiferum pu tas ignauiam excuſatore refugium. Nō eſt tam parui humana conditio vt e manu incurie vita dependeat. Neſcio in oꝑe medicine cuius ma gis neceſſaria ſit cognitio ꝙͣ ꝙ humanis ꝓſit vlobſit corporibus. hec a ſimplicibus medicinis et cibis habet originem ⁊ veluti a primis elemētis fundamina hec ſciri oportet per nomina. nam ſine proprio nomine quicquid vix rite cognoſcitur. Quapropter ad horum ſcientie indagationeꝫ iugi ⁊ importuno ſtudio meipſuꝫ prebui: vt per triginta ferme annos quicquid ad id fieri po tuit non obmiſi. Et quanto minus ſufficiētem ad tale me reperij: tanto effuſius in requietis laboribus me ſubegi: vt videlicet q̄ inueneraꝫ ſcri pto redigerem: ac vtilitati publice cōmodarem ⁊ id ipſum ſolum mihi tanti laboris premiū deſti naui. Eſt nāqꝫ tā ad erroreſ aſſuetos ꝙͣ ad emer gentes corrigendos vt arbitror ſatis valēs opuſculum in quo non mō nomē ꝑ noīa: verū etiam a i j
zum Hauptmenü