ſede vocatur. Abneſcateꝫ arabice eſt alumē affor vt apud Se rapio. capitulo de aſnen exponitur. Abnus arabice eb anus arbor cuius lignum eſt inte rius nigrum extra vero ſubalbidum notum. Abogeharam arabice ſcarabeus. vt in libro de doctrina arabica. Abofeſſus ara. etiam ſcarabeus vocatur vel ſpecies eius vt eodem libro. Abrioch aque exponit. Aui. ꝙ eſt medicina per fica. ⁊ ſonat in arabico vas aque.s. quodam genus ydrie. Abricon. vel vt quidam nominant quintinos falſo tamen. eſt id ex quo ſit ypoquiſtidos vt Dyaſ. ca. de ciſeos de quo infra ī ypoAbrungi ara. eſt granum quodam laxatiuum quo caremus cuius capitulum in Serapione inueni es. quandocunqꝫ aliquod nomen arabicum de ſinit in. g. debet proferri ī. g. eo ſono quo ſonare facimus. I. litteram ſequentem. non quo ſonat o. vel.u. ſequantibus. ⁊ propterea bene ſcripſit tranſlator Auicen. in talibus vocabulis.i. litterā poſt. g. vt ſonum eius proprie exponeretur quāuis.i. non debeat eſſe. vt ſi dicis doronigi pro doronig. ⁊ abrungi pro abrung. ſceitaragi pro ſceita rag. Abrotanum non aprotanum vt quedaꝫ ſynonima greci abrotanum vocant vel auroton. U. con ſonante pro. b. quo carent. Dyaſcabrotanum quod multi eradium vocant falſo ſuple. naꝫ alia herba eſt aut gliriatomō eſt femina cuius fructex eſt arbori ſimilis cum albis folijs ⁊ minutis ⁊ diuiſis ſicut erifiō circa ipſam florem habet auroſum ⁊ in eſtate naſcens odoratum cum aliqua grauedine. guſtum habet amariſſimum. Tale vero eſt ſicleum abrotanum. Eſt ⁊ alterum genus quod maſculum dicitur fructice ſarmento. ſum ſemen habens minutum ſicut abſinthium multum naſcitur in capadocia ⁊ incertis regioni bus ⁊ in ciuitate ripia. Plinius duoꝝ traditur generū cāpeſtre ac montanum. hoc feminam. il lud marē intelligi volumus amaritudo abſinthij in vtroqꝫ ſponte prouenit cacumine ſuo ſe propagat ⁊ cetera vt Bra. arabes kaiſum abrotanum vocant. ſed leuiſticum keiſim ⁊ ſi kaiſim di cis non refert. Abſcintium grecitamē cū. p. littera apſcinthium ⁊ ſine. c. ſcribunt. arabes vero. p. littera carētes.ſ. pro eaponunt ⁊ affinthium dicunt̉. vocant ēt ⁊ rebeb ⁊ kauiꝫ vt ī libro de doctrina arabica. In regali vero diſputatione Hali vocatur bululen geri. ſed nec grecum neqꝫ arabicum eſt. Dyaſ. abſinthium eſt notum cuius probabilius eſt pon ticum ⁊ capadotium naſcens in montibus. vnde nomen accepit a terra ⁊ infra. ⁊ poſtea aliud adſin. marinum quod ꝗdem eriſion vocant tenuis fructu ac ſemine a ſupra dicto ⁊ anguſtiorib folis. neqꝫ ſimpliciter amarum ſed odoris grauio ris atqꝫ ſtomaci vexabile. ⁊ infra eſt tertia ſpeci es abſinthij quod appellatur ſandonicū in ſando nica regione naſcens apud gala harū alpes ſub amarum atqꝫ non ita ſpiſſuꝫ. ſemen habet vt ſu perius. ſed vnam cum eo habet virtutē ⁊ ſimilē eriſion ⁊cͣ. Pli. ſunt eius plura genera. ſandonicum appellatur a ciuitate gallie. ponticum a ponto vbi pecora illo pingueſcūt ⁊ ob id ſine fel le reperiuntur. neqꝫ aliud preſtantius multū yta lico amarius ſed medula pontici dulcis ⁊cͣ. ⁊ ī fra. Eſt ⁊ abſinthium marinum quod quidā cri ſion vocant anguſtius priore minuſqꝫ amarum ſtō inimicum. aluum mollit pellitqꝫ animalia ī traneorum ⁊cͣ. G. vero videt̉ velleſcea quartā eſſe abſinthij ſpeciēm quam quidam ſandonicū putant. liber antiquus de ſimplici medicina qua tuor ſunt eius ſpecies eſt andonicum. gallicum. marinum. ⁊ ponticum a ponto regione dictum quod eſt melius ⁊ etiam hoc ponticum eſt id qd̓ arabes romanum vocant. Aui. ponit opiniones de ſpeciebus eius ⁊ noīnat eas a regionibꝰ ⁊ vi detur velle ꝙ nabati quod eſt orientale ſit ex ſpe ciebus ſcea ⁊ ſuſin. ⁊ cartenſe extollit in bonitate ꝙ autem hebetur exiccat caput in arabico ē ale uiat caput. ſed ipſius ſucus facit ſodam. ⁊ vt ſcri bitur cōfert prefocationi in trinſece. arabes habent prefocationi fungorum. Abſius exponit. Aui. ꝙ eſt medicina karmena ⁊ ꝑ ſica. in arabico tamen ſcribitur abūchal. Abs. apud Dya. eſt quedam ſpecies caſſie lignee in capi. quod incipit caſſia fiſtula de qua infra in capitulo. Abuligiſe exponit. Aui. ꝙ eſt lactuca aſini ipſāqꝫ deſcribit ⁊ dicit vocari ſimaren ſicut eſt in arabi co. ⁊ ſincaren ⁊ dicit ipſam habere tres ſpecies. de ea quatuor facit capi. vnū quod dictū ē. aliud quod incipit lactuca aſini. terciū quod incipit ſi marus quartū qd̓ in arabico ſcribit̉ herflus. hec autē planta ẜm ſuas ſpecies vocatur a Dra. an chuſas de qua infra in an. Acacalis. Step. in ſynonimis puto inꝗt ſpem tarſe ⁊ tare ē tamariſcus. Acacia grecū ē a kacia dicta. naꝫ greci. c. litterā nō habēt. ſimiliter ⁊ arabes a kalia dicunt. Dyaſ. acacia ex fructu fit arboris ſpinoſe que maxime in egipto naſcitur. hic fructus velut oliua premi tur ⁊ ſucus in ſole ſiccatur. eſt igitur optima aca cia que ē lenis ⁊ ſubrufa ſuauitate odore ſubacida ⁊ guſtu valde ſtiptica hec enim maxime de īmaturo fructu premitur. Naꝫ nigra de maturo fructu ſit vl̓ coctura ⁊cͣ. Pli. acacia ſit in egpyto ſpīoſa arbore alba nigraqꝫ. Itē viridis q̄ oge melior ē prioribus ſit ⁊ ī galatia teterrima ſpino ſiore arbore ſemen omnium ſenticule. minor ta men ⁊ grano ⁊ folliculo. colligere autūno ſucus ex folliculis aqua celeſti ꝑfuſis mox ī pilatuſis ex primitur ⁊ in ſole denſatus in paſtilos redigere. ſit ⁊ ex folijs minus efficax ad coria perficiēda
zum Hauptmenü