Dulla ara. meſto magnus viridis. Dulla ara. mello magnus viridis. Dulkara ara. caprificus Dulb ara. platanus arbor vt pꝫ ꝑ cōcordia. A. ca. eius cū Dya. ca. de platano ⁊ ꝓfert velut nuces vt Io. Sera. ca. de dētifrigijs. Item in Dya. arabico platanos ē dulb. It̓ ſte. platanꝰ ē dulbū. Dulcor apud Dya. ⁊ in alijs multis libris antiꝗs reꝑitur ē muſtū coctum vſqꝫ ad tertiā ꝑtem ſui qd̓ ſapa triplicatum ⁊ carenū dr̄ ⁊ defrictū vinū apd̓. A. in. v. ca. de coriandro cū dulcore.i. paſſo Duraꝫ ara. turtur auis. ſed in arabico ſcribitur duragi ⁊ vocatur etiam yeman. Duſarum dixit Ste. in ſynōi. ꝓ dauſir qd̓ ē auena Subum hebelleſamū ideꝫ ſcripſit ꝓ opobalſamo. Litteram hn̄t greci vt nos que ſemꝑ breuis eſt. ⁊ cum hoc hn̄t diphthongū que ex cōpoſitione. a. ⁊.i. ſit quaꝫ. e. ſꝑ ſonare faciūt. hn̄t et lr̄am vocatā eta. ⁊. e. longū dicit. veꝝ moderni greci ip̄a nūqͣ niſi ſonare faciūt. Arabes vero he hn̄t cū aſpiratiōe ꝓferētes in immo pecto ris quāuis vt dictum eſt ſupra eoꝝ. a. aliqn̄ ſonū lr̄e. e. ſine aſpiratione recipit. Ebbereni Haliabas ī. ij. pratice cap. de medicinis voīcis eſt granum ben de quo ſupra et infra. Ebenars apud Halia. vr̄ camellus. Ebenus ſiue ebanus lignum cuius interius nigruꝫ ſolidū pulchrū aptum ocularibus medicinis ⁊ eſt nomen grecū. ara. vero vocatur abnus. Ebulus. g. cameactis.i. infima actis ⁊ actis eſt ſam bucus vt ſupra Dya. actis duo ſūt genera. vnū arboroſum ⁊cͣ. ⁊ deſcribit ſambucū. ⁊ infra alteꝝ genus eſt qd̓ cameactis dr̄ a multis vero ioſactivocatur ⁊cͣ. ⁊ deſcribit ebulum ſupra in actis. Ebur eſt deus elephātis īde eburneus. a. um. aptū ē medicīe in multis cōfectionibꝰ ingredienſ. aravocatur haagi. Echeon apud Pli. vocat̉ medicamē ad viſuꝫ qd̓ ſit ex cinere vipere viue cinerate ⁊ melle ⁊ ſucco finiculi. Echina. g. vipera que ⁊ offis. Echidris. g. ẜm Pli. ē ſpēs ſerpentis ī aqͣs degēt Echinos. g. ericius. alius terrenus ali marinus Echinus dr̄ a Pli. vocari piſcis quidam qui cum naui adheſerit ipſam īmobilē reddit cuiꝰ formā ẜm diuerſas opiniones adducit. ſed nō ē eritius. Echinū ẜm li. antiquū de ſimplici medicina dr̄ ſpīa alba ⁊ puto ſic dici eo ꝙ capitellū hꝫ fimile eritio marino ẜm Dya. Echiſa Pli. hoc pſeudo ācuſa dr̄ lanuginoſior ꝙͣ ancuſa ⁊ minus pinguis tenuioribꝰ folijs ⁊ lāgui dioribus. radix oleum nō fundit rubētem ſuccuꝫ ⁊ hoc ab ancuſa diſcernitur ⁊cͣ. ſcituꝫ eſt ſupra qd̓ ancuſa eſt lactuca aſini. Ectacos Pli. in ficilia tantum naſcit̉ in terra ſer punt caules eius e radice emiſſi lato folio ⁊ ſpinoſo caules vocant cactos nec faſtidiunt ī cibos veteratoſqꝫ vnum caulem rectuꝫ habens ꝙͣ vo cant cautem ⁊ cetera. Ectropion. g. Demo. eſt inquit reflexio inferioris palpebre ad exteriora ꝓpendens nec oculum ſo lito velamine contegens ⁊ cet̓a. Cor. idem. Edera apd̓ Dya. vocatur ciſeos. ſed grecus hiſos dicit Pli. edera ſpēs hꝫ tres. Candida Nigra ⁊ Elix. ⁊ he in ſpēs alias diuidunt̉. nā alia tm̄ fru ctu candida. alia ⁊ folio. fructum vero candidum ferentiū alijs denſus acinus ⁊ grandior racemus in orbem circūacti qui vocant̉ corimbi. alijs minoracinus ſꝑſiorqꝫ racemus ſil̓i modo in nigra. alicui ſemen nigrum. alicui croceū. ex his minus nigra folia habentē ꝗdam nyſiam. alij bachichaꝫ vocant maximis exiſtentibꝰ inter nigras corimbiſ ꝗdam vero apud grecos duo genera huius faciunt a colore acinoꝝ dicta.ſ. erithranuꝫ ⁊ criſocar pum. Plurīas āt hꝫ dr̄as elix. qm̄ folio maixīe diſtat ꝑua ſunt ⁊ anguloſa cōtinuataqꝫ cum reliquoꝝ generū ſimplicia ſint. diſtat ⁊ longitudine internodioꝝ precipue tn̄ in ſterilitate qm̄ fructū nō gignit. Et elicis plura genera ſūt.ſ. tria herba tia ac virens que pl̓ima eſt. altera candido folio. Tertia verſicolos q̄ tracia vocat̉. ⁊ hec hꝫ tēuio. ra folia ⁊ in ordine digeſta dēſioraqꝫ in alio genere diuiſa oīa ⁊ verſi coloris. alia tenuioribꝰ folijs et ſimilit̉ ordinatis dēſioribuſqꝫ. altera neglecta hec oīa. maiora quoqꝫ ac minora ſunt folia maculaꝝ que habitu diſtant. et in candidis alia ſunt candidiora. adholeſcit in longitudine maxīe her bacea. arbores aūt neccat candida oēmqꝫ ſuccū auferendo tanta craſſitudine auget̉ vt ipſa arbor fiat ⁊cͣ. ⁊ infra. eſt ⁊ rigens edera que ſine amīcu lo ſtat ſola oīumqꝫ generum ob id vocata ciſſos. ediuerſo nūqͣ niſi humi repens cameciſos ⁊cͣ. ẜꝫ Alhaui edera vocatur ara. aſſam. ſed in li. de do ctrina ara. ſcribit̉ thalibech ⁊ ſupra in ciſeos lege ſupra in barba yrcina. Edinorda dicitur a quibuſdam in tuba vt ⁊ infra in intuba. Edyoſimon. g. apud Dya. eſt menta. in libro vero de doctrina greca edioſmos ſcribitur. Stepha. idioſmon ſcripſit. Edipnoa. g. ſpirantia odorem. Efedra Pli. ab alijs marbaſis vocata naſcit̉ ventoſo fere tractu ſcandens arbore ⁊ ex ramis ꝓpen dens folio nullo cyrris numeroſa qui ſunt vt iūci geniculati radice pallida ⁊cͣ. Effelide. g. macule que fiunt in vultibus mulieruꝫ ex ſole vel ab orſu. Caſ. fe. Item Dya. ca. de lo thos ⁊ de amigdalis. Item Cor. cel. Effemon ē apud Dya. qͥdam bulbus quem vocāt celtico aūt coltico ſupra de ipſo ⁊cͣ. Effemoron Dya. quā multi yrin agreſte dicūt ſolia ⁊ haſtā ſil̓ia lilio hꝫ ſed tenera flores albos et minores ⁊ ſemē molle. radix eſt ei croſſa ⁊ digito
zum Hauptmenü