![]()
cum vino bibitus menſtruis imperat: ꝓuocat vri nā peſſario adhibitꝰ hec oīa facit. mictual̓ ē v̓tutꝭ cū folijs ſuis ſine floribus incendioſe ſe laborātes quidam cataplaſmauerunt. que v̓o dicit Meſ. vide capitulum de camellea ſupra. Datifium .i. amurca olei Datrion.i. lachryma. inde datrion dandodeſ.i. la chryma oculi Daximalios .i. vrtica Daximium.i. rubea tinctoꝝ Daxilion.i. cyprum Cap. 206. ara. vel cūbera: gre. co AIOE. Uriō: vl̓ coriamiū: la. v̓o corian Mi cap. corion. Corion druꝫ. ¶Al.i. coriandruꝫ oībꝰ eſt notum. virtus eius eſt fri. tritum ⁊ in cātaplaſmāibus redactū cuꝫ polenta ⁊ pane triticeo mix tum ⁊ impoſitū igneꝫ ſacrum extinguit. tumores igneos tollit. melle addito ⁊ vua paſſa impoſitum epimetidas ⁊ tumorē teſtium ⁊ carbunculos curat. ⁊ collectiones cōpeſcit. cū faba frixa mixtū ſcrofulis ⁊ puſtulis preſtat effectum. ſemen eiꝰ bi bitum cū dulcore lūbricos extinguit. genitalia.i. ſe mina viri decreſcere facit. nam ſi multū acceptuꝫ fuerit ſemen ſenſus hominis hebeteſcit: aut citius infert necem: vnde nō debet quiſqͣꝫ vſum eius fre quentare. ſuccus eius aceto mixtus: aut ſpume ar genti ⁊ ceruſe ⁊ vino omnes puſtulas ⁊ caligineſ ebulientes extinguit. hic ſuccus viſcide eſt v̓tutis: reſtrīgit ⁊ refrigerat: ⁊ iō ꝓpͥe ad ignē ſacꝝ facit ſicut ⁊ folia eiꝰ cū ſucco mali granati ⁊ oleo: ī poti one ꝑmixtū aīalia ītraneis ꝑmixta ignita ꝑſeꝗt̉. ſe me eiꝰ ex aqͣ potatū ſolutionē vētrꝭ abſtrīgit. miꝝ eſt qd̓ xenocrates tradit ſi vnū ſeminis granū fe mina biberit vno die ei mēſtrua contineri: ſi duo t totidē iam diebus E li. ag. auc. Galie. quot grana ſūpſerit. I T. capitu. daybora. Daybora.ī. coriandrum. ſubſtantia eius eſt terrea ſubtilis: ⁊ eſt cū hoc in eo aquoſitas tepide virtutꝭ non pauce qͣꝫtitatis. ⁊ in ſapore eius ẜm plurimuꝫ eſt amaritudo. ⁊ virtus eius eſt que abſtergit ⁊ re ſoluit. ⁊ ſumit̉ ⁊ diſtillat̉ in oculū ⁊ cōfert dolori e eius magno cū lacte mulieris: ⁊ fit emplaſtrū cuꝫ eo: ⁊ abſcindit humores deſcendentes ad oculum Et idem auc. Aben meſuai. Quando torreſcit ſemen coriandri ſtringit ventrem: ⁊ abſcindit fluxū ſanguinis qui eſt ab interioribus. ⁊ bibuntur d̓ eo duo aureī cū. iij. 3. ⁊ dimidia ſucci plantaginis ſine eo ꝙ buliat: ⁊ ſi eſt fluxus ſanguinis ab interiorbꝰ mēbris curatur ſi ponatur ſuper locū fluxus. Et idem auc. Abugeric. Coriandrū eſt frigidum nar cōticum inducens ſyncopim ⁊ ſtuporē. ⁊ eſt toxicum qm̄ odoratum congelat: ⁊ ꝓhibet fumoſitates aſcendere ad caput. ⁊ ideo confert ſode ⁊ ebri etati. ⁊ abſcindit fluxū ſanguinis. ⁊ ſtringit ventrē Et ideꝫ auc. Alexandri. Coriandrū ꝓhibet fumoſitates aſcendere ad caput: ⁊ ꝓpter hoc ponit̉ in cibis epilepticoꝝ qn̄ cauſe epilepſie ſunt vapores aſcendentes a ſtomacho. Et idem aucto. Acauzi. quando coriandrū ſiccū infunditur in aqua eius cū zucaro abſcīdit virge erectionē ⁊ deſiccat ſper ma. Et idem auc. Kaſis. Si bibantur. 2. iiij. de ſuc co eius recenti: occidit ⁊ abſcindit fluxum ſangui nis a naribus quando odoratur. Et idem auc. Hu mai in li. ꝑmutatiōis dixit ꝙ pillule Galie. ſunt ei contrarie. Diaſ. v̓o contradixit ei: cū. ſ. Gal. dixit ꝙ coriandrū declinat ad caliditatem: qm̄ manife ſtum eſt ipſum eſſe virtutis frigide: ⁊ ex dicto ſuo quando ſumitur ſuccus eius occidit. Et idē aucͣt. Abix Coriandrum recens eſt mortificatiuū congelatiuum: ⁊ ſi homo vtit̉ eo multū: vl̓ potu aque eius eſt toxicū. ⁊ ſi ponat̉ aqua eius cuꝫ aliqua ex alijs herbis. ⁊ quādo cū a qͣ eius liniūt̉ apoſtema ta ſanguinea aut cholerica: ⁊ ꝯfert extīguit eoꝝ inflāma g vij. ſim. phar. cap. de coriandro tiones. MAI. Uirtus eius prima eſt v̓tꝰ cali. vnde Diaſ. infrigidatiuā dicit hanc herbam non recte. cōpoſita aūt eſt ex contrarijs virtutibꝰ: mul tum quidem habens amare ſubſtātie que indicat ꝙ ſubtilium partiū eſt ⁊ terreſtris: non modicum autē habens ⁊ aquoſe humiditatis vel tepide ẜm virtutē. habet aūt ſtipticitatē nō modicā: in quibꝰ oībus operatur quidē varie oīa quecūqꝫ Diaſco. ſcripſit. ſed puto ſic exiſtere ſicut mox ẜm principia plagatis vel qualitercūqꝫ percuſſis in aliqua particula tumor liuidꝰ vel niger fieret frigida pu taretur paſſio eſſe: ⁊ egere diaforantibus ⁊ calefa cientibus pharmacijs ẜm eundē puto modum ſi tranſcenderit aliquando calida diſpoſitio ad frigidam obliuiſcendum eſt prioris. nominandū v̓o alio ſecundo nomine: vel ſi nomen nolueris ꝑmu tare: ſed facere ſicut quidam qui alia quideꝫ prin cipij: alia v̓o declinationis ſcribunt auxilia. nō aūt oportet frigida eſtimare eſſe declinationis pharmaca. concedendū enim eſt heriſipillam nomina re ſiquis voluerit huiuſmodi diſpoſitioneꝫ: nō tn̄ ca. vocare eam permittendum quando depreſſa eſt ⁊ remiſſa. nequaqͣꝫ ergo tunc qd̓ auxiliatur ei ī frigidatiuū eſſe putemus ſicut Diaſco. vt corian drum: quoniam cataplaſmatum vt ipſe ait cū pa ne vel cum alfitis ſanat heriſipillam. certuꝫ eſt he riſipillam que vtiqꝫ inflāmatiua eſt nūqͣꝫ ſanabit cum pane coriandrum: ſed per id quod īfrigidat iam ꝓpterea ⁊ nos in anterioribus ſermonibus quando cum determinata experientia ꝓbare cuiuſlibet pharmaci virtuteꝫ poſtulabamus: ſimpli cem enim vt poſſibile eſt maxime potionē eligere conſulebamus. plurimi aūt medicorum neqꝫ que cūqꝫ plurime egritudinum mox a principio inua dunt cōpoſita noſcunt. neqꝫ quoniā alia paſſio ē heriſipilla certa. alia v̓o vocatur ab oībus nobis iam conſuete: ⁊ ab antiquis phlegmon. alia auteꝫ in medio qͣꝫ multe: hec quidem ⁊ ut vtiqꝫ dicat ꝗs heriſipilla phlegmonoſa: hec aūt velut phlegmo neſ ꝗdē heriſipillatos īuenieſ: aut velut phlegmo nes aliquando: ⁊ neutrum predominans. at vero ⁊ idemaſcoſus quando apparet ſicut ⁊ heriſipillas: ſicut ⁊ alius ſcl̓iroſus: vn̄ d̓ cōpoſitis oībuſ nō modica habeͣt̉ multitudo. latiꝰ v̓o ī ꝗbuſdā alijs dictū ē de his: ⁊ in libris terapētice methodi dicet̉ 