Somnium Romanum Sominia lugubrem quæ predixere tumultum Taliter humanas deus ad cœleſtia mentens Contemplanda vocat: terramqꝫ infeſtat ut altum Aethera quæramus: racione carencia prono Quæ vultu paſcuntur humum: mortalia ſupra Nil ſperare licet: nobis domus ultima cœlum. Nec, minus eſt dæmens rerum qui in vortice tanto Vult requiem qͣꝫ qui in medio putat ęquore portū Sed iam mœſta grauem referant inſomnia caſum. Igna molorchei fugiens accenſa leonis Sub ꝗbꝰ occurſū triuiæ īdignatus& ūbrā Palluerat Titan currupulſabat anhelo Pronus in autumnum radijs. cum triſtia langor Neſcio quis mihi corda premens& lumina toruis Nubibus īuoluens frōtē contraxit opacā Mœſtus& ignorans cauſam mœroris inertem Conabar reuocare iocisī gaudia ſenſum: Nulla erat ignoto preſens medicina dolori. Multa dies& multa dabant ſuſpiria noctes Quotidie abſumptis creſcebat viribus ardor Cordis:& obſcuro vultum pallore iacentem Polluerat vapor egrediens acherontis ab unda. Lux ierat: nigriſqꝫ aderat nox humida pennis. Membra toto poſui curas ut ſomnus inanes Pelleret:& mentem requies compeſceret ægram. Turbida imaginibus ſurgunt inſomnia diris: Concutiturqꝫ graui gelidum formidine pectus. Territus exilio: noctemqꝫ umbramqꝫ ſilentem Horreſco aſpiciens/ reſerāſqꝫ cubicula ſolus Egredior memoriqꝫ putās crudelia mēte Somnia ſuſpicio cœlū flāmaſqꝫ micātes. Atqꝫ malum noſtros verti precoromen in hoſtes. Pallidus obſcuro ſurgebat Iupiter ore. Mœſtaqꝫ nec ſolitū referēs Aurora decorem Per nimboſa ægrā fundebat nubila lucē Horrendumqꝫ ſonans dextra cum fulgure fulmen Intonuit ſubito: tempeſtatēqꝫ fragoſam Turbidus hyberno boreas voluebat ab axe Tunc audire viꝝ voces lituoſqꝫ tubaſqꝫ Armaqꝫ& hinnitus acres ſum viſus equoꝝ
