Seite
cogitaſſet. Cuius filium fauſtū. o. caſſius condiſcipu­lum ſuū in ſcola ꝓſcripcionem paternā laudantem. ip ſumqꝫ cū ꝑ etatem potuiſſet idem facturū minitantem calopho ꝑcuſſit. Dignā manū que publico patricidio ſe non contaminaret. Et vt a grecis aliqͥd alci biades ille cuiꝰ neſcio vtrū bona an vicia patrie ꝑnicio ſa fuerunt. ille enī ciues ſuos decepit: hic afflixit. cū ad huc puer ad periclem auunculū ſuum veniſſet: eūqꝫ ſe­creto triſtem ſedentem vidiſſet: interrogauit quid ita tantā in vultu confuſionem gereret. At illo dicente mandato ſe ciuitatis ꝓ pila minere que ſūt ianue ar­tis edificaſſe: conſumptaqꝫ in id opus ingenti pecunia non inuenire quo pacto miniſterij racionem redderet atqꝫ ideo conflictari. ergo inquit. quere pocius quēad modū racionem non reddas. Itaqꝫ vir ampliſſimꝰ et prudētiſſimus ſuo conſilio defectꝰ: puerili vſus eſt. atqꝫ id egit vt atheniēſes finitimo implicati bello: racioni bus exigēdis non vacarent. Sed viderint athene̓ vtrum alciabiadem lamētent̉ an gloriēt̉ quoniā adhuc īter ex ecracionem hominis& ammiracionem dubio mētis iudicio fluctuat̉. Nos quia iā inicia ꝓcurſuſqꝫ virtu tis patefecimus: actū ipſum ꝑſequemur cuiꝰ ponderiſ ſima vis et efficaciſſimi lacerti in fortitudine cōſiſtūt. Capitulum ſecundū de fortitudine Et me p̄terit conditor vrbis noſtre romule prin­cipatū hoc tibi in genere laudis aſſignari oporte­re. ſed patere obſecro vno te p̄curri exemplo. cui et ipſe aliquantū honoris debes. quia beneficio illius effectū ē ne tā p̄clarū opus tuum roma dilaberet̉. Etruſ­cis in vrbem ponte ſublicio irrumpētibꝰ oracius coles. extremā eius partem occupauit. totūqꝫ hoſtium agmē donec poſt tergū ſuū pons abrumperetur infatigabili pugna ſuſtinuit: atqꝫ vt patriā pericl̓o imminēti libe­ratā vidit. armatus ſe in tiberim miſit. Cuius fortitu­