194. brachte der hinckende Bott/ daß der teutſche Landstnecht/ ſo von ſeinen Spießgeſellen Schertzweiß zum Pabſt ernennet/ gleich wider abgeſetzt/ vnd ge⸗ ſanibten teutſchen Landsknechten die Statt Rom alsbald zuraumen vom Keyſer befohlen/ vnd der Befelch voll⸗ zogen worden. Luther ſchribe 1772. in der Vermah⸗ nung fuͤr Auffruhr; das Pabſtthumb ſingt ſchon: Elt/ Cire.(mein GOtt/ mein Gott/ wie haſt du mich verlaſſen) ſchier wiꝛd es heiſſẽ:Expirauit. s iſt ver⸗ ſchidẽ.) Wañ man das Lutheriſche Suã⸗ gelium noch zwey Jahr treib/ ſoll man ſehen/ wo Papſt/ Biſchoͤff/ Moͤnch/ Nonnen/ ꝛc. bleibe; wie der Rauch/ ſoll es verſchwinden. Diß iſt nun vor 144. Jahren ge⸗ ſchriben/ aber Gort hat dag Papſtumb noch nicht verlaſſen. Es haben auch die Calulniſten den Lutheriſchen Compaß mercklich ver⸗ ruckt/ e M we N f dit no fa