m ny U 8⁴ Abſolui curſum, gemitu, magnoque labore Conſtitit hæc mihi vita diu, ſic cuncta peregi, Quæ volui, aut fieri iuſſit diuina voluntas, O dilecta mihi coniunx, dum vita manebat, Iam tibi poſtremum vale dico; deſine tantos, Chara uxor, gemitus fruſtrà profimdere demens. Albus ut obſcuro depellit nubila cælo Sæpe Notus, terris neque ſæuus parturit imbres Perpetuos: ſic tu tantam finire memento Triſtitiam: impoſuit Deus hoc inamabile lignum Ipſe tibi, tecum quoque baiulus eſſe laborat, Qui nunc dat viduum tibi me moriente cubile, Ille tibi coniunxerit, optimus atque patronus, Cur ſic te crucias? non fum cžvocabilisullis Hletibus aut lachrumis, tibi qui ſatis antea Vixi, Viuo iam Chriſto; me cum Volet hera,ſequcris AUCCY8. Tvque HolDoERRmei femper fyncera voluptas Pectoris, officio mecum quoque functus eodem, Tv mihi teftis eris, cum veneritultima mortis Hora mihi, à reto non cedam tramite, fem per Vt docui, viuo, morior, fententia meati Hæc infixa manet, non me mors atra mouebit. T v mihi teftis eris, femel hæc meminiffe iuuabit, Nunc no Lp rRe vale. Vospignora charavyalete, Viuite Neftorcos a rı feliciterannos, Efte pij, noftrum femper defendite nomen, Hæc poſtrema precor, Di veſtra incepta ſecundent. Tuque ades ante alios meritò dilectior omnes, Filia pulchra, decus noſtræ, SVs ANNVI A, ſtirpis, Ah vale, decrepitam quæſo ne deſpice matrem, Hæc tibi ſit curæ, quid ſit matrem eſſe memento,