Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem noteſcit. De his quoqꝫ gradibus beatus iob loquitur dicens: Per ſingulos gradus meos pronunciabo illum. Iob. 31. Omnipotentem quippe dominū per ſingulos gradus ſuos pronūciat: qui per in crementa virtutū que cepit ei ſemper lau dē ſue pietatis reddit. Si quidā gradus in cordis aſcenſiōe nō eſſent: pſalmiſta nō diceret: Ambulabūt de virtute in virtutē pͣs. 63. Nec mirū fide virtute in virtutē gradus ſūt: quādo vnaqueqꝫ virtus quaſi quibuſdā gradibus agit̉: ⁊ ſic per incremēta meritoꝝ ad ſumma perducit̉. Alia nāqꝫ ſunt virtutis exordia: aliud ꝓfectꝰ aliud perfecti. Si em̄ ⁊ ip̄a fides ad perfe ctionē ſuam nō quibuſdā gradibus duce ret̉: ſancti apl̓i minime dixiſſent. Adauge nobis fidē. Luce. 17. Et quidā venit ad ieſum qui curari voluit filiū ſuū: ſed re quiſitus an crederet: reſpōdit: Credo domine: adiuua incredulitatē meā. Math̓. 9. Penſate ergo quod dicit̉: Si credebat cur incredulitatē dicebat. Si vero incredulitatē habere ſe nouerat: quomō crede bat. Sed quia per occultam inſpirationem gratie meritoꝝ ſuorum gradibus fi des creſcit: vno eodemqꝫ tempore is qui necdum perfecte crediderat ſimul et cre debat: ⁊ incredulus erat. Hos nimirum gradus dn̄s ſub meſſis noīe deſcribit dicens: Sic eſt regnū dei: quēadmodū ſi iaciet homo ſemē in terra ⁊ dormiat: ⁊ exur gat nocte ac die: ⁊ ſemen germinet ⁊ creſcat dū neſcit ille. Mar. 4. Ultro em̄ ter ra fructificat primū herbā: deinde ſpicā: deinde plenū frumentū in ſpica. Et cū ex ſe ꝓduxerit fructus ſtatī mittit falce: quo niā adeſt tempus meſſis. Semē homo ia ctat in terra cū cordi ſuo bonā intentionē inſerit. Et poſtꝙͣ ſemē iactauerit: dormit quia iā in ſpe boni operis quieſcit. Nocte vero exſurgit ac die: quia in aduerſa ⁊ ꝓſpera ꝓficit. Et ſemen germinat ⁊ creſcidū neſcit ille: qꝛ dū adhuc metiri īcremēta ſua nō valet ſemel cōcepta virtus ad perfectū ducit̉. Et vltro terra fructificat: qꝛ preueniēte ſe gratia: mens hoīs ſpontanee ad ꝓfectū boni oꝑis aſſurgit. Sed hec eadē terra primū herbā: deinde ſpicā deinde plenū frumentū producit in ſpicaHerbā quippe ꝓducere eſt inchoationis bone adhuc teneritudinē habere. Ad ſpi cā vero herba peruenit: cū ſe virtus anīo cōcepta ad profectū boni oꝑis pertrahit. Plenū vero frumentū in ſpica fructificat qn̄ iam intantū virtus ꝓficit vt eſſe robuſti ⁊ perfecti oꝑis poſſit. Sed cū ex ſe per duxerit fructꝰ ſtatim mittit falce: qm̄ adeſt tp̄us meſſis. Omp̄s em̄ deus ꝓducto fructu falcē mittit: ⁊ meſſem ſuā deſecat: qꝛ cū vnūquēqꝫ ad oꝑa perfecte perduxerit: eius tꝑalē vitā per emiſſaꝫ ſnīam inci dit: vt granū ſuū ad celeſtia horrea perducat. Cū igit̉ deſideria bona cōcipimus: ſe men in terrā mittimus. Cū vero oꝑari re cta incipimꝰ: herba ſumus. Cūqꝫ in eiuſ dē operatiōis perfectiōe ſolidamur: iam plenū frumentū in ſpica ꝓferimus. Herba etem̄ petrus fuerat: qui paſſionis tꝑe per amorē dn̄m ſequēs hunc ꝯfiteri an̄ an cille vocē timebat. Luc. 22. Math̓. 26. Mar. 14. Ioh̓. 18. Erat em̄ iā viriditas in mēte: qꝛ credebat oīm redemptorē: ſed valde adhuc flexibilis pede ꝯculcabat̉ timoris. Iam in ſpicā ſurrexerat: qn̄ eū quē moriturū ꝯfiteri timuerat: nūciante angelo in galilea viuentē videbat. Sed ad plenū granū in ſpica peruenerat: qn̄ veniēte deſuꝑ ſpū ⁊ ſuā mentē in illius amore rō borāte ita ſolidatꝰ eſt: vt vires perſequētiū ceſus deſpiceret: ⁊ redemptorē ſuū libere inter flagella p̄dicaret. Nullꝰ itaqꝫ qͥ ad bonū ꝓpoſitū adhuc in mētis teneritu dine eſſe conſpicit̉ deſpiciat̉: qꝛ frumentū dei in herba incipit vt granū fiat. Vir ergo veſtitus lineis venit ad portā: qꝛ dn̄s ac redemptor noſter mēbris ſuis intranti bus perducit̉ ad ſe. Et aſcēdit per gradꝰ eius: qꝛ nobis ꝓficiētibus: eo nobis amplius exaltat̉ quāto altius ⁊ incōprehenſibilis eſſe cognoſcit̉. In virtute quippe noſtrarū mentiū gradibus ipſe aſcendere dicit̉: quia tanto ip̄e ſublimior nobis oſtē dit̉: quantū noſter animus a rebus infi
zum Hauptmenü