Liber II Omelia xv Incipit Omelia. xv. que ex ponit litteram in capitulo. XL. ab illa parte. Et venit ad portā que reſpiciebat ad viam orientalem: vſqꝫ ad illam partē in eodem capi. Et menſus eſt veſtibulū porte octo cubitoꝝ. A Ir cuius calamus menſure in manu eius deſcribit̉: venit ad portā que reſpiciebat ad viam orientalē. Quis vero aliꝰ por te huius appellatiōe ſignat̉: niſi ipſe dn̄s ac redemptor noſter: qui nobis ianua factus eſt regni celeſtis? Sicut ip̄e ait: Ne mo venit ad patre: niſi per me. Sed cum eundē viruꝫ lineis indutū figurā domini tenere dixerimꝰ: querendū nobis eſt qua ratiōe conueniat: vt idē dn̄s ⁊ per virum deſignari valeat ⁊ per portā: dum vir veniat ad portā? Nunquid nā ipſe venit ad ſemetip̄m: An ita eſt: quia ⁊ in euāgelio ipſe teſtat̉ dicens: Qui nō intrat per oſti um in ouile ouiū: ſed aſcendit aliūdē: ille fur eſt ⁊ latro. Ioh̓. 10. Qui autē intrat per oſtiū paſtor eſt ouiū. Et paulo poſt dicit: Ego ſum oſtiū. Atqꝫ iterū ſubiūgit. Ego ſum paſtor bonus. Si ergo paſtor in trat per oſtiū: ipſe eſt oſtiū: ip̄e paſtor: ip̄e ꝓculdubio intrat per ſemetip̄m. Ecce dū ezechielis ſenſum enodare cupimus: de euāgelio etiā queſtionē ligamus. Querendū nobis itaqꝫ eſt qualiter ⁊ ip̄e intret ⁊ per ſemetip̄m intret. Dn̄s em̄ ac redem ptor noſter cū ſancta eccleſia quā redemit ẜm carnē vna ſubſtātia eſt: paulo atteſtāte qui ait: Adimplebo ea que deſunt paſ ſionū xp̄i in carne mea: ꝓ corpore eius qd̓ eſt eccleſia. Colo. j. Epheẜ. i. Huiꝰ capitis corpus eccleſia eſt: ⁊ huiꝰ corporis caput xp̄s. De quo ſuo capite exultat cor pus: id eſt ſancta eccleſia: cū per pſalmi ſtā dicit: Nunc autē exaltauit caput meū ſuper inimicos meos. p̄s. 26. Quia em̄ quādoqꝫ ipſa etiā exaltanda eſt: iam nūc caput ſuū ſuꝑ inimicos ſuos exaltatū gau det in celis. Cum ergo electi quiqꝫ ad vitam perueniūt: quia mēbra eius per eū in trāt ad eum: ip̄e per ſe intrat ad ſe. Ipſe em̄ in ſuis mēbris eſt qui intrat: ipſe caput ad quod intrantia mēbra perueniūt. Quod ezechiel ꝓpheta multipliciter in ſinuat: qui virū veniſſe dicit portā: ⁊ que eadē porta ſit oſtendit dicēs: Que reſpiciebat ad viaꝫ ori entalem. Ipſe etem̄ nobis eſt via: qui dixit: Ego ſum via veritas ⁊ vita. Ioh̓. 18. Ipſe etiam oriētalis via de quo ſcriptū eſt. Ecce vir oriens nomen eius. Zacha. 6. Porta ergo viā oriētalē reſpicit: quia illū ſignat qui nobis iter ad ortū fecit luminis. Po teſt etiā porte nomīe vnuſquiſqꝫ predicator intelligi: quia qͥſquis nobis ianuā regni celeſtis ore ſuo aperit porta eſt. Unde ⁊ duodecim porte vel in iohānis apocalipſi: vel in extrema huius prophete vi ſione deſcribunt̉. Apocal̓. 21. Poteſt eti am porte nomīe ſcripture ſacre ſciētia nō incōuenienter intelligi. Que duꝫ nobis intellectū aperit: celeſtis regni ianuā pan dit. Poſſumus porte noīe ⁊ fidē accipere: quā primā contingimus: vt ad virtutum edificia intremus. Vnde hic aperte ſubiungitur. Et aſcendit per gradus eius. Quid em̄ gradus ſunt huiꝰ porte: niſi merita virtutū? Siue eniꝫ in cognitionē mediatores dei et hominū hoīs ieſu xp̄i: ſeu in ſciētia diuini eloquij ſeu in ip̄a fide quā de illo accipimus: quibuſdā gradibꝰ ad altiora incremēta peruenimꝰ. Nemo em̄ repente ſit ſummꝰ: ſed in bona cōuerſatiōe a minis quiſqꝫ inchoat: vt ad magna perueniat. De his gradibus per pſal miſtā dicit̉: Deus in gradibus eius dino ſcit̉ dum ſuſcipiet eā. p̄s. 47. Dum em̄ ſanctā eccleſiā dominꝰ ſuſcipit: in gradibꝰ eius dinoſcit̉: quia eius gloria per illius incrementa declarat̉. Quantū enim ſancta eccleſia aſcēdendo profecerit: tantū deus homībus ex eius virtutibus in
zum Hauptmenü