Verum ſi cum dictiōe incipienti a uocali cōponatur: remanet. m.& intercipitur. b. ut ambitus ambeſus: am buſtus ambages: idemqꝫ in cōburo combuſtus. Sane in metro plerumqꝫ ſubtrahitur. m. ſi a uocali ſequens incipiat dictio: ut Virgilius in primo ænei. Illum expirantem tranſfixo pectore flammas. Vetuſtiſſimi tamē non ſemper eam ſubtrahebant. Ennius in. x. annalium: Inſignita fere tum milia militū octo.& ut ſcribit Plinius libro primo de arte grammatica. m. in extremitate dictionum obſcurun quid ſonat: ut templū apertū: principio ut magnus: in mediis mediocre ut umbra. De. N. littera. Semiuocalis eſt:& ut refert Priſcianus non irrationabiliter a quibuſdam inter liquidas cōnumerata: cum in eadem ſyllaba poſt mutas: cōmunes faciat præcedentes ſyllabas. Ouidius in. x. metamorphoſeos: Piſcoſamqꝫ cnidon grauidāqꝫ amathunta metallis. Tranſitqꝫ per deriuationes& compoſitiones in di uerſas cōſonātes: ut late tractant Papyrianꝰ& Priſcianꝰ. In. g. quoqꝫ ut ignoſco cognoſco cognatus ignarꝰ & ſimilia. poteſt tamen in quibuſdam eorū per conciſionē adēpta uideri. n. cum in ſimplicibus per adiectionem inueniatur. g. ut gnatus: gnarus. Tranſit etiam in. I. ut unus ullus: nullus: uinum uillum: cathena cathel la: bonus bellus: catinum catillum. Similiter collega colligo: illido: collido. Tranſit in. m.& hoc ſequentibꝰ b. uel. m. uel. p. auctore Plinio: Papyriano: Probo:& Priſciano: ut imbibo imbellis: immineo immotus: improbus impello. Aliquando ſola uocali ſequenti ut in comedo uerbo: quod ex con& edo componit̉. Trāſit in. r. ut corrigo: corrumpo: irrito. Quam ſane mutationē naturali quadam uocis ratione fieri dixit Priſci anus: propter celeriorem motum linguæ labrorumqꝫ ad uicinos facilius tranſeuntiū pulſus. Tranſit etiam in. s. ut ſcindo ſciſſus: findo fiſſus. In. t. ut canis catulus catellus. In. c. ut ecquid pro enquid. abiicit̉ quādoqꝫ n. in præteritis uerborum: ut linquo liqui: uinco uici. Sane ſi ſint nomina græca neutra deſinentia in. o. cum ον: tranſferimus ipſum omicron in. u.&. n. in. m. cōmutatur: ut παλλάλιον palladium: πήλιον pelium. Si uero ſit. ω. magnū cōſueuimus. n. litterā abiicere:& ipſum magnū ī. o. noſtrum cōmutare: ut ἀπολλων Apollo: λέων leo: δράκων draco: exceptis nōnullis quæ terminatiōe græca ſcribere conſueuimus: ut Xenophon: Demophoō: Lycophron: Menicion. Agamēnon. Ammō:& alia nōnulla. Econtrario græci cōſueuerunt traducentes dictiones noſtras in. o. deſinentes ſuperaddere. n. ut Cicero κικερων: Cato κάτων: ſimiles eodem modo. De. O. Littera. Littera uocalis quā teſte Plinio libro primo de arte grāmatica: aliquot Italiæ ciuitates primitus nō habebāt:& hi maxime erāt umbri& tuſci: loco cuius. u. ponere conſueuerant huminē pro hominē: frun dem pro frondē: gungrū pro gongrum qui eſt piſcis: cunchin pro chonchin: fretu pro freto. Lucretius libro primo: Anguſtoqꝫ fretu rapidū mare diuidit undis. Item libro tertio: Atqꝫ ea nimiꝝ quæcunqꝫ acherūte profundo: acherunte pro archerōte poſuit: quæ ab iunioribus tanqͣꝫ dicta ruſtico more repudiata fuerūt Fuit aliquando. o. in. e. conuerſum. Naꝫ teſte Quintiliano: antiqui uortices& uorſus cæteraqꝫ ad eundem modum ſcribebant: quā primū ſcripturam Scipio Aphricanus in. e. litteram uertiſſe dixit. Vnde ceruō etiā & ſeruon: cum. o. littera ultima etiam ex alio quodam capite ſcribere conſueuerant: quia ſubiecta ipſi. u. cō ſonanti uocalis in unum ſonum coaleſcere& confundi nequiret. Sed de hoc latius in littera. q. pertractabimus. Rurſum& in dictionibus græcis nōnunqͣꝫ tranſferentes illarum quaſdam ipſum. o. in. e. noſtrum conuertimus: ut γονη genū: ποσ ut ſcribunt æoles: uel ut alij cū diphthōgo ϖουσ: nos pes. unde cōpes quod antiqui more æolum cōpos cum. o. ſcribebant. Item ubi græci οδοντεσ ſcribūt: nos primū. o. abiicimus:& ſecundū in. e. noſtrum conuertimus: atqꝫ dicimus dentes: quin& in dictionibus noſtris. Antiqui quoqꝫ Priſciano teſte amplocti pro amplecti:& animaduorti pro animaduerti dicebant. Item quod nos die quinto:& die nono: antiquiores teſte Gellio libro. x. noctium atticarum: die quinti& die noni pro aduerbio copulate dixerunt. M. Cato libro originum: Igitur dictatorem carthaginenſium magiſter equitū monuit. Mitte mecum romam equitatum die quinti: in capitolio tibi cœna cocta ſit. Diuus Auguſtus in epiſtolis uerba ſolennia prætoris ponens inquit: die noni prætor dicit quiritibus compitalia erūt. Die priſtini quoqꝫ eodem modo dicebatur: quod ſignificat die priſtino.i. priore: quod ut ait Gellius uulgo pridie dicitur cōuerſo cōpoſitionis ordine: quaſi priſtino die. Atqꝫ idem ſimili figura die craſtini dicebat̉: id erat craſtino die. Similiter M. Cato in oratione contra Furium die proximi dixit. Sed ut ait Gellius extremā iſtius uocis die quinti ſyllabam tum per. e. tum per. i. ſcriptam legi: ut etiam nos ſupra uidimus in littera. e. Nam ueteres indifferenter p̄ficiſtine& præficiſtini: procliue& procliui: atqꝫ alia multa uarieqꝫ dixerūt. Nōnunqͣꝫ ex dictionibꝰ græcis. o. cōuertimus in. i. cū eas latine trāſcribimus: ut προμος primus quo ſæpe uſus fuit Homerus δμωος Dmois. i. ſeruus. Quid quod ubi græci termināt dictiones os: nos plerūqꝫ illud. o. in. u. cōmutamus ut νικό λαοσ Nicolaus: κύροσ Cyrus: κύπροσ cyprus: ςπονδεῖοσ ſpondeus: ϖέλαγοσ pelagus. Excipiunt̉ nōnullæ quas non in us ſed in er cōmutamus: ut αγροσ ager: μελεάγροσ Meleager: κάυςτρος cayſter. nōnullæ uero in us& in er: ut μέναναρος menandrus& menander: ἔυαναροσ euandrus& euander. Vir gilius in. viii. Rex euandrus ait nō hæc ſolennia nobis. Idem in decimo: pallas euāder in ip̄is omnia ſunt ocu lis τεῦκροσ teucrus& teucer. Virgilius in. iii. enei. Teucrus rhœteas primū eſt aduectus ad oras. Quin&
zum Hauptmenü