Seite
Oratorium poteſt ſalutē conſequi ſine oratione. ergo ad eā te netur de neceſſicte. Et ꝙ hō non poſſit ſaluari ſi­ne oratione patet. Nā ẜm apl̓m ad phil̓. Non ſu mus ſufficientes a nobis etiā bonū cogitare. ergo multominus oꝑari niſi ex gratia dei nobis donet̉ poſſe qd̓ quidē nō donat regulariter adultis: niſi petant ꝑ argumentū a ꝯͣrio Ioh̓.vj. Petite ⁊ acci pietis. facit. xxiij. q. iiij. ca. obtineri. ergo cum ſine bona oꝑatione nullus poſſit ſaluari. qꝛ habitabit in tabernaculo dei qͥ operat̉ iuſticiaꝫ ẜm p̄s. ⁊ bo­na oꝑatio nō poſſit eſſe ſine orōne. ergo ꝓpoſitum confirmat̉ Exo. xx. Memento vt diē ſabbati ſan­ctifices. qd̓ ſine orōe fieri nō poteſt. Itē Luc̄. xviij. Oportet ſꝑ orare. Suꝑ quo Criſo. dicit. Oportet neceſſitatem dicit. Corroborat̉ exemplo in practi­ca qua cōmuniter hoīes nō timēt deū quia non habent orōnē. Econtrario ſi eſt aliqͥs timor dei in uenies in habente gratiā orōnis. Merito ergo di cit Hiero. vbi. sͣ. In tēptationeꝫ in trat qui orare negligit. Et ſuꝑ illud Math̓.xxvij. Hoc genus de monioꝝ non eijcitur niſi in orōne ⁊ ieiunio. Nō ſanat oculū ꝙ nō ſanat calcaneū. Ieiunio ſanan­tur peſtes corporis. orōne v̓o peſtes mentis. Sed aduerte ꝙ iſtud p̄ceptū de or̄one eſt affirmatiuuꝫ qd̓ ſolū obligat ꝓ ſemꝑ aliquos plus: aliquos mi nus. Quanto em̄ quiſqꝫ eſt debilior. tanto magis indiget auxilio orōnis. Et ideo certa meta vel ho ra nō eſt determinata. ſꝫ tantū quilibet de p̄cepto tenet̉ quantū iudiciū ſue rōnis dictat ſibi fore ne­ceſſarium orare vt a peccatis deſiſtat ⁊ in bono ꝑ ſeueret. Clerici tn̄ et religioſi habent determinatuꝫ modū et tēpꝰ orōnis de quo sͣ. Hore. Similiter illi quibꝰ in penitētia ꝑ confeſſorē eſt iniunctū. vel qui ex voto haberēt. Alij autē non vident̉ habere determinatū tp̄s. niſi ꝙ ẜm. S. Tho. in. iiij. diſt. xv. Seculares tenent̉ diebus feſtiuis diuinis offi cijs intereſſe. vt miniſtris ꝓ populo orantibꝰ ſuā intentionē cōforment. Que oratio eſt efficatior: Rn̄. ẜm Ri. vbi. sͣ. q. viij. ꝙ oratō dn̄ica. ꝙ oſtēdit. Primo auctoritatis dignitas. qꝛ xp̄s eā fecit. ⁊ diſcipulos docuit. Ma thei.vj. Secundo ſententioſa eius breuitas. Ter cio petitoꝝ vtilitas. Nā omnia que deſiderare de bemꝰ ⁊ petere in hac continent̉. Unde Aug. ad ꝓbā. Licet alia verba dicamꝰ orando: nihil aliud tamē dicimus ꝙͣ qd̓ in iſta orōe poſitū eſt: ſi recte ⁊ congruenter oremus. Unde aduerte ꝙ eo ordi ne poſita ſunt quo deſiderare ⁊ petere debemus. Exhibetur. Primo reuerentia illi cui porrigenda eſt oratio. cū dicit̉. Pater noſter qui es in celis: in quo captat beniuolentiā dei orans. Secundo qͥa finis magis deſiderat̉ ꝙͣ que ſunt ad finem. Ideo primo petunt̉ que reſpiciunt finē ꝙͣ que ſunt ad fi nem. Reſpicientes finē ſunt due petitiones. Pri­ma eſt. Sanctificet̉ nomē tuū. Hoc eſt ẜm Aug. li. ij. de ſermone dn̄i in monte: cuꝫ dicimus. Nos admonemus deſiderare vt nomē eius qd̓ ſemper eſt ſanctū: etiā apud homines ſanctū habeat̉. hoc eſt nō contēnatur: qd̓ non deo: ſꝫ hominibꝰ ꝓdeſt Secunda eſt. Adueniat regnum tuum. vnde ẜm Aug. vbi sͣ. in hoc excitamus deſideriū noſtrū ad illud regnum vt nobis veniat: ⁊ in ea regnare me­reamur. Unde ꝑ primā petimus vt deus ab ho­minibus glorificet̉. per ſecundā vt ad dei gloriam veniamus. Petitiones reſpicientes que ſunt ad finem. Quedaꝫ ſunt reſpectu boni: que ſunt due. Prima eſt. fiat voluntas tua. ſicut in celo ⁊ in ter­ra. In qua ẜm Aug. vbi sͣ. petitur meritū quo be atitudinem mereamur: qd̓ conſiſtit in obediendo mādatis dei. ⁊ ideo ſicut ab angelis in celis ſit dei volūtas. ſic ⁊ a nobis in terris ꝑ verā obedientiaꝫ Scd̓a eſt. Panē noſtrū quotidianū da nobis ho­die. In qͣ petitur victus qͦtidianus ad ſuſtentatio nem neceſſarius. vel victus anime.i. euchariſtie ſacr̄m tāqͣ inſtr̄m quo poſſumꝰ nos iuuare. Que daꝫ petitio ē reſpectu mali culpe. ⁊ hec eſt. Dimit­te nobis debita nr̄a ſicut ⁊ nos dimittimꝰ debito­ribus noſtris. Unde Aug. vbi sͣ. debita pctā dici manifeſtuꝫ eſt. ⁊ in hoc admonemꝰ nos qͥd facere debemꝰ vt remiſſioneꝫ peccatoꝝ habeamus. ẜm Aug. ad Probā. vt ibi. ſicut et nos dimittimꝰ de­bitoribus noſtris. Quedā eſt q̄ reſpicit mala incli nantia nos ad peccatū: que eſt. Et ne nos īducas in tēptationē. qd̓ nō ita intelligit̉. vt nō permittat nos tēptari. quia qn̄qꝫ hō in tēptatione ꝓbat̉ ad bona ⁊ humiliat̉ ad deū. Sed ſic intelligit̉ vt non deſerti diuino adiutorio alicui tēptatōni. vel cōſen tiamus decepti. vel cedamus afflicti. ẜm Aug. ad Probā. ⁊ ideo aliud eſt tēptari. aliud eſt in tepta­tionē induci. Quedā reſpiciūt malū pene que eſt. Sꝫ libera nos a malo. In qͣ admonemꝰ nos ẜm Aug. vbi sͣ. Nondū nos eē in illo bono: vbi nul lum patiemur malū. Un̄ de hac orōne dicit Iſid̓. p̓mo li. de ſum. bono. c. xxij. Fidei ſymbolū. et do­minica or̄o ꝓ tota lege ꝑuulis eccleſie ad celorum regna ſufficit. Et Aug. in ench̓. c. xv. de qͦtidianis ⁊ breuibꝰ leuibuſqꝫ peccatis: ſine qͥbꝰ vita nō du­citur qͦtidiana or̄o fideliū ſatiſfaciat. Eoꝝ em̄ ē di­cere. Pater noſter ⁊cͣ. ratorium priuatū quilibet in domo propria habe re poteſt. ſꝫ nō debet habere formā eccle­ſie: nec ibi aliquis debꝫ celebrare: niſi ſit priuilegiatus vel de licentia ep̄i. aliter debet depo ni celebrans. d̓ conſe. diſt.j. vnicuiqꝫ. ⁊. c. clericos. ⁊. c. ſi quis. Qua immunitate gaudet. vide immunitas.§. 1 xxvj. et in quo differt ab eccleſia. vide sͣ. Eccleſia. §. iij. r̄do. j. ẜm Hugo. de ſancto victo re. eſt ſignaculum quoddā in quo ſpiritualis poteſtas ⁊ officium tradit̉ ordīato. ⁊ ẜm. S. Bo. in. iiij. di. xxiiij. ſignaculū hic ſtat ꝓ ſignaculo in animā di­uinitus impreſſo. Quot ſunt ordines? Rn̄. ꝙ ſūt ſeptē. vt habet̉ 2 ꝑ magiſtrū in. iiij. di. xxiiij. c. j.ſ. Hoſtiariatꝰ. Le­ctoratus. Exorciſtatus. Acolitatꝰ. Subdiacona­tus. Diaconatus. Preſbyteratus. Prima tōſura em̄ non eſt ꝓprie ordo. ſꝫ diſpoſitio ad ordines. ẜm Ri. eadē diſ. facit. xxiij. diſt. de pſalmiſtatu. Qui pſalmiſtatus idem eſt qd̓ pͥma tonſura. Et in hoc