Trilogus rantia/ que tam vicina eſt humane fragilitati. et in hoc me meaqꝫ oīa ꝓrſus iuſtifica re nequaqͣꝫ audebo illud nanqꝫ apl̓icū ver bum quē hoīm nō exterreat/ nihil mihi cō ſcius ſum. ſed non in hoc iuſtificatus ſum cuius dicti que alia eſt rō: niſi ꝙ in multis offendimus. et qm̄ nō eſt hō ſuꝑ terrā qͥ vi uat ⁊ nō peccet et ꝙ incerte ſunt ꝓuidentie noſtre et iuſticie omnes ſordide tanqͣꝫ pan nus mēſtruate. deniqꝫ quales ſumus in oculis diuine maieſtatis nouit nullus. et ſi iuſtus fuero(inqͥt Iob.) hocip̄m ignorabit aīa mea. verū ſi maligna fraude/ ſi cupida ambitione. Putaui qͥd qͣꝫ agere qd̓ eccīaſti ce vnioni vel obſtaret vel eam retardaret ſit in aīam iudex deus. qm̄ potius talia ab initio vſqꝫ in pn̄s obtuli/ que ſalubria ⁊ ſuf ficientia ꝓ vnitatis ꝓſecutiōe fideliter eſtimabam. et adhuc exiſtimo ſi nō obfuiſſet pater ille mēdacij qui oīa in malū et turba tiōem euertiſſet. ¶ Noſſe potes hec oīa fili ſereniſſime ⁊ xp̄ianiſſime corā quo fiducia liter querelā hanc effudi. nec habeo neceſſe regias aures adimplere longa narratione taliū oblationū ꝑ me factarū/ tam de via cō uentionis vtriuſqꝫ obediētie/ ꝑ cōſilium a fratribus meis cardinalibus pͥmitus datū quā de via cōpromiſſi/ et nouiſſime de via ceſſionis Cui vie īmo ⁊ martirio ſicuti pa lam teſtatus ſuꝫ iugiter adheſi ẜm p̄paratiōem anī. Nec ab hac vnqͣꝫ ꝓmptitudīe di ſceſſurus ſum ſi et dū verā parere vnionem ceſſio videbit̉. teſtes ſunt apud te harū oblationū patētes littere mee. niſi doloſo alio rum ſilentio cōtecte ſint. Arbitror aūt nūc eluceſcere/ ſi leuior fuiſſet ⁊ opportunior ꝓineūdo tractatu vnionis pͥma cōuentiōis oblatio qͣꝫ ſubito incurſu talem arriꝑe viā que in has truderet anguſtias. et cui nullū vnqͣꝫ p̄buerunt vnqͣꝫ aſſenſum aduerſarij. abſqꝫ qͥbus generalem fieri vnionē qͥs expectet. Nolo tn̄ inclite fili ex his dictis vel dicendis tuā inculpare deuotiōem. ad pacem eccīe. q̄ vtinā deuotio nulla vnqͣꝫ men daci informatione ſuꝑ meis et alioꝝ geſtꝭ queſita fuiſſet illudi et corripi ſed ammira ri nō ſufficio qͦ pacto ego qui ſic egeri/ ſic tracter infamer includar et nōdū ꝓ liberati one ab indignis carceribꝰ/ tuū merueri auxiliū. Nōne tui anteceſſores ꝓpriū habuer̄t ſuccurrere nō ſolū vexatiōibꝰ eccīe nō ſolū ſummis pontificibꝰ in ſua ſede reponēduꝫ ſed oībꝰ cōiter iniuſte paſſis. quaſi nobiliſ frantie domus/ templum tale eſſet mīe qͣle apud athenas fuiſſe memorat̉ vbi cunctis afflictis erat p̄ſto ſubſidium. nūc enī fili cariſſime vera regū frantie ꝓgenies ⁊ hereſ ex emploꝝ inſigniū vides coram oculis tue ſe renitatis illū quem ꝓ iuſto papa coluiſti ⁊ colis illū quē vt patrem ſummū in terris ⁊ aīe tue paſtorem ſctm̄ frequētibꝰ titulis ex tuliſti Illū p̄terea quē tu cuꝫ regno tuo ſuc ceſſiſſe cōfiteris ꝑ electiōem legittimā chri ſto et petro illū qͦꝫ quē viuentem prudentiſ ſimus pater tuus viuens coluit vt talē/ illum deinceps qui etiam ſi caduci numerētur honores nobilis eſt ꝓſapie illū deniqꝫ qui deo ꝓpitio vitā hucuſqꝫ duxit innocuā ſine quāuis infamie nota deforis qꝛ quid intus agatur iudex erit cordiū īſpector de us. tu inqͣꝫ talis vides me talem(de me eniꝫ loquor et me laudaſſe coegit neceſſitas) vi des modo ſic incluſum ſic cōtumelioſe tractatū tanqͣꝫ eſſem vnus ex ſeruis abiectiſſimus ſine honore ſine dignitate ſine ſtatu ſi ne genere et vite ſcelerate. Nihilominꝰ aūt diſſimilas fili aut cōtemnis p̄bere ſuccur. ſuꝫ neqꝫ me expediri iubes qui vnico madato tuo ab his me incōmodis potes libe rare. qͣꝫqͣꝫ comꝑtum habeo nō te iubēte ita fieri. neqꝫ ꝑſuaderi ſane pōt. vt credaꝫ gene roſum animum tuū/ erga meas erumnas/ tanta duricie ſtringi qm̄ molleſceret ad cō paſſionē ſi ꝓfunde et religioſe cōſideratio nis oculos ad tante rei indignitatem conuerteret. Quid de te loquor qm̄ ip̄os etiā barbaros et paganos/ pietas naturalis tā geret ſi viderent ꝑſonam nuꝑ talis auctoritatis gradus et honoris et nobilitatis re pente deici et cōcludi intra parietes dome ſticos et hoſtilit̓ oppugnari. Exiſtimo ꝙ et in regno tuo maxima pars mee calamita ti compatitur. ſicut et dolorem alioꝝ regͦꝝ experior. ¶ Proinde ſi ex cōſiliarijs tuis a liqui(vtinam boni ſint omnes et fidi) ſedu care vellent regiū aīm ne mihi meoqꝫ ſtatui miſereret̉ videant ſaltem tales et pōderent tuam et tui regni famam. qm̄ dedecuſ filij eſt/ pater ſine honore. et ī ſubditoꝝ in famiam redundatp̄ſidentis opprobrium. quale eſt inſuꝑ illud qd̓ ab aduerſarijs et emulis quotidiana inſultatione iactat̉/ vel lem ſilerent et ego digitū ponerem ori meo ſed vox altior et populoſiorē qͣꝫ vt tegi poſ ſit et qualis vox ꝙ a gallicis tenetur obſeſus dire ⁊ hoſtiliter papa ſuus/ vox ꝙ dn̄o
zum Hauptmenü