De conſolatione theologie increpationibꝰ/ cōtinue monēs illud ca­ſtigaus/ quid cenſendū putas de tot corꝑi­bus tot capitibꝰ tot ſpiritibꝰ alienis nec cō­iūctis? Sperat aliqͥs ſe correcturū hos et illos verbo ſuo. dicat ſibi primitꝰ. ſeqꝫ cor rigat ſi valet. poterit humiltꝰ ſapi­at. Hec ſi recogitauerit acriter ſecū ſolitari us/ gr̄as aget deo impoſuit hoīes ſu per caput ſuū. miſerebit̉qꝫ ꝯſtitutis ī pub­lica ptāte. indignabit̉. emulabit̉. At tendet qͥd dn̄s ad Iob dixerit. Si habes brachiū ſicut deꝰ. ſi voce ſimili ſonas. diſ perge ſuꝑbos in furore tuo reſpiciēs om arrogantē humilia. vbi docet aꝑte opꝰ hoc ſoliꝰ dei eſſe. Hinc pſalmiſtaꝫ iubet. Neqꝫ zelaueris faciētes iniquitatē. Quia nec imitādi ſunt tales/ nec ſpreto diuinit inſtituto ordine corripiēdi. Queris ex ercere zelū ꝯtra pctōres. queris eos de t̓ra perdere/ dabo tibi antidotū ſine verboruꝫ ſtrepitu. ſine virga. ſine carcere. ſine flagel­lis/ aut vulnere. ſine tuo periculo. Bene vi ue tibi/ alijs orans. ip̄os tolera geme­nihil aliud tibi ꝯceſſuꝫ eſt. Sed inde gau deas. qm̄ alleuiatus graui faſce. cur aliene miſceberis rixe: cur alienū iudicabis ẜuū; cur talēto vis vti in tibi ꝯceſſos vſus/ qd̓ palā eſt abuti? Memineris illiꝰ qui pe cunias alijs partiēdas recipere noluit/ ca­uens ſibi tam ab inani gloria/ qͣꝫ a pericu­lo diſtributōis/ vt ſit inique ab ingratitu­dine remurmuratōe recipiētiū reci­piētiū ab ſui ocij deniqꝫ detrimēto. Mo nicus Suades ſalubriter patiētiā in ze li moderatōe ſuſcipiēdā/ vnde ꝯſurgit ꝯſo latoria quies multa. p̄ſertim his qͦs ſuſce­ptū ligat officiū. Adderes vellē aliqua ſuꝑ eadē patiētie virtute. Et in primis cur dictū eſt. patiētia aūt opꝰ ꝑfectū habet¶ Uolucer Scis ꝑfectionē homīs in dei dilectōe ſuꝑ oīa ꝓpter ſe ꝯſtitui. Ideo fi­nis legis dilectio. Porro qͥs neſciat veraꝫ dilectionē in ꝓſperis ſed aduerſis inſpi ci. Aduerſitas nepe ſola ꝓbatrix eſt ſiqͥs in ꝓſperitate verꝰ amator ſit. Uenit ad te deꝰ auro argēto. ſanitate. honorificē tia. quiete a temptatōnibꝰ intus foris recipis. laudas. gr̄as agis. dubiū mihi eſt ſi munera dei deū diligis. Itaqꝫ qui deū vel amat vel ī eo ſperat ꝯͣmodo tꝑali tolle ꝯmodū/ deſꝑabit oderit. venit deꝰ in comitatꝰ his oībꝰ. ſed pauꝑie. egritudīe. tribulatōe. ſi ꝑſtas in amore. ſi in gratiarū actione/ modo opus amicicie ꝑfectū oſten dis ad deū quando nec dolore nec inopia preſſus diſcedis ab eius amore. Neqꝫ enī dolere viciū eſt. ſed ꝓpter dolorem nihil vi cioſum ꝯmittere laus eſt egregia. Sūt apud ph̓iam vere ſplendideqꝫ ſuaſiones ad patientiam. hec vult animū reddere ſui cōpotem liberūqꝫ. vicia reprobat. laudat qꝫ virtutes. oſtendit omne peccatū facien­ti penā eſſe. omnis aūt virtus magnuꝫ ſui premiū eſt. Addit malos eſſe impotentes nec adipiſci qd̓ cupiūt. Boni vero deſide­riorū ſuoꝝ quibꝰ appetūt ſummū bonum cōpotes ſunt. Nam ꝑticipatōne diuinita tis dij fiunt. Docet rurſus fortunā omneꝫ bonā eſſe. ſepe plus aduerſa qͣꝫ ꝓſpera prodeſt. Deniqꝫ nulla poteſt in iſtis infe­rioribꝰ mutabilibus caducis bonis atqꝫ fortuitis inueniri vel hauriri felicitas que ſufficientiā/ que potentiā/ que reuerentiā­celebritatē/ letitiaꝫ ſtabiliter veras donet. Specioſa quidē ſunt iſta ait boetiꝰ ad ph̓iam/ tum tm̄ audiunt̉ oblectant. ſed miſeris maloꝝ altior ſenſus eſt. Oſtendē­da fuit theologiā altior felicitas. quā pe­tere. infelicitas oīno peſſima. quā refuge re deberemꝰ. in cuiꝰ reſpectu pn̄tem mortē eſſe timendam aſtrueret. Nolite timere ait eos qui corpꝰ occidūt. ſed qui poteſt aīaꝫ corpus mittere in gehennam ignis. enī triplex ſit maloꝝ pena. quedam ꝯtracta. quedā inflicta. quedā ꝑmiſſa Pri plurimi nihilipēdūt nec aduertūt quā ph̓ia tn̄ recte probat magnā eſſe. qꝛ priuat animā magno virtutis bono. tollēs ab eo modū ſpēm ordinē. Inflicta pena qꝛ ſen ſum doloris infert plꝰ extimeſcit̉ fugitur Tertiā vt prima attendūt pctōres duꝫ in penā prīoꝝ peccatoꝝ ꝑmittūt̉ iuſto dei iudicio ad alia alia crebro labi. Theo logia ꝟo xp̄ianoꝝ ph̓ie doctrinas ſi recte­ſi vere ſunt ſi ſalutares approbat vtēs eis iure ſuo catholicas reddēs/ ſi tenebroſio res ſūt illumīat. Si noxijs erroribꝰ mixte ſunt ſeꝑat p̄cioſuꝫ avili. illud retinās aliud exterminās. qm̄ nihil inqͥnatū. nihil ſordi . nihil falſuꝫ vel noxiū ſecū intrat. ſi ſtit in ꝯſideratōe ſola mutabilitatis reꝝ in fra labētiū/ ī variabilitate ſortis hūane In imꝑfectōe fallaci eoꝝ oīm que mūdꝰ infe­rior oſtentat. ſunt diuitie. opes. dignita­tes. regna. gloria. voluptates. frequētius recidūt in ꝯtraria. Erigit ſe ꝯfeſtim altius