¶ De conſolatione theologie increpationibꝰ/ cōtinue monēs illud ⁊ caſtigaus/ quid cenſendū putas de tot corꝑibus tot capitibꝰ tot ſpiritibꝰ alienis nec cōiūctis? Sperat aliqͥs ſe correcturū hos et illos verbo ſuo. dicat ſibi primitꝰ. ſeqꝫ cor rigat ſi valet. ⁊ dū nō poterit humiltꝰ ſapiat. Hec ſi recogitauerit acriter ſecū ſolitari us/ gr̄as aget deo ꝙ nō impoſuit hoīes ſu per caput ſuū. miſerebit̉qꝫ ꝯſtitutis ī publica ptāte. nō indignabit̉. nō emulabit̉. At tendet qͥd dn̄s ad Iob dixerit. Si habes brachiū ſicut deꝰ. ⁊ ſi voce ſimili ſonas. diſ perge ſuꝑbos in furore tuo ⁊ reſpiciēs om nē arrogantē humilia. vbi docet aꝑte opꝰ hoc ſoliꝰ dei eſſe. Hinc ꝑ pſalmiſtaꝫ iubet. Neqꝫ zelaueris faciētes iniquitatē. Quia nec imitādi ſunt tales/ nec ſpreto diuinit inſtituto ordine corripiēdi. ¶ Queris ex ercere zelū ꝯtra pctōres. queris eos de t̓ra perdere/ dabo tibi antidotū ſine verboruꝫ ſtrepitu. ſine virga. ſine carcere. ſine flagellis/ aut vulnere. ſine tuo periculo. Bene vi ue tibi/ ⁊ ꝓ alijs orans. ip̄os tolera ⁊ gemenihil aliud tibi ꝯceſſuꝫ eſt. Sed inde gau deas. qm̄ alleuiatus graui faſce. cur aliene miſceberis rixe: cur alienū iudicabis ẜuū; cur talēto vis vti in nō tibi ꝯceſſos vſus/ qd̓ palā eſt abuti? Memineris illiꝰ qui pe cunias alijs partiēdas recipere noluit/ cauens ſibi tam ab inani gloria/ qͣꝫ a periculo diſtributōis/ vt ſit inique ab ingratitudine ⁊ remurmuratōe recipiētiū ⁊ nō recipiētiū ab ſui ocij deniqꝫ detrimēto. ¶ Mo nicus ¶ Suades ſalubriter patiētiā in ze li moderatōe ſuſcipiēdā/ vnde ꝯſurgit ꝯſo latoria quies multa. p̄ſertim his qͦs ſuſceptū nō ligat officiū. Adderes vellē aliqua ſuꝑ eadē patiētie virtute. Et in primis cur dictū eſt. patiētia aūt opꝰ ꝑfectū habet¶ Uolucer ¶ Scis ꝑfectionē homīs in dei dilectōe ſuꝑ oīa ⁊ ꝓpter ſe ꝯſtitui. Ideo finis legis dilectio. Porro qͥs neſciat veraꝫ dilectionē nō in ꝓſperis ſed aduerſis inſpi ci. Aduerſitas nepe ſola ꝓbatrix eſt ſiqͥs in ꝓſperitate verꝰ amator ſit. Uenit ad te deꝰ cū auro ⁊ argēto. cū ſanitate. cū honorificē tia. cū quiete a temptatōnibꝰ intus ⁊ foris recipis eū. laudas. gr̄as agis. dubiū mihi eſt ſi munera dei nō deū diligis. Itaqꝫ qui deū vel amat vel ī eo ſperat ꝓ ꝯͣmodo tꝑali tolle ꝯmodū/ deſꝑabit ⁊ oderit. venit deꝰ in comitatꝰ his oībꝰ. ſed cū pauꝑie. egritudīe. tribulatōe. ſi ꝑſtas in amore. ſi in gratiarū actione/ modo opus amicicie ꝑfectū oſten dis ad deū quando nec dolore nec inopia preſſus diſcedis ab eius amore. Neqꝫ enī dolere viciū eſt. ſed ꝓpter dolorem nihil vi cioſum ꝯmittere laus eſt egregia. ¶ Sūt apud ph̓iam vere ſplendideqꝫ ſuaſiones ad patientiam. hec vult animū reddere ſui cōpotem liberūqꝫ. vicia reprobat. laudat qꝫ virtutes. oſtendit omne peccatū facienti penā eſſe. omnis aūt virtus magnuꝫ ſui premiū eſt. Addit malos eſſe impotentes nec adipiſci qd̓ cupiūt. Boni vero deſideriorū ſuoꝝ quibꝰ appetūt ſummū bonum cōpotes ſunt. Nam ꝑticipatōne diuinita tis dij fiunt. Docet rurſus fortunā omneꝫ bonā eſſe. ⁊ ꝙ ſepe plus aduerſa qͣꝫ ꝓſpera prodeſt. Deniqꝫ nulla poteſt in iſtis inferioribꝰ mutabilibus ⁊ caducis bonis atqꝫ fortuitis inueniri vel hauriri felicitas que ſufficientiā/ que potentiā/ que reuerentiācelebritatē/ letitiaꝫ ſtabiliter veras donet. ¶ Specioſa quidē ſunt iſta ait boetiꝰ ad ph̓iam/ tum tm̄ cū audiunt̉ oblectant. ſed miſeris maloꝝ altior ſenſus eſt. Oſtendēda fuit ꝑ theologiā altior felicitas. quā petere. ⁊ infelicitas oīno peſſima. quā refuge re deberemꝰ. in cuiꝰ reſpectu pn̄tem mortē nō eſſe timendam aſtrueret. Nolite timere ait eos qui corpꝰ occidūt. ſed eū qui poteſt aīaꝫ ⁊ corpus mittere in gehennam ignis. ¶ Cū enī triplex ſit maloꝝ pena. quedam ꝯtracta. quedā inflicta. quedā ꝑmiſſa Pri mā plurimi nihilipēdūt nec aduertūt quā ph̓ia tn̄ recte probat magnā eſſe. qꝛ priuat animā magno virtutis bono. tollēs ab eo modū ſpēm ⁊ ordinē. Inflicta pena qꝛ ſen ſum doloris infert plꝰ extimeſcit̉ ⁊ fugitur Tertiā vt prima nō attendūt pctōres duꝫ in penā prīoꝝ peccatoꝝ ꝑmittūt̉ iuſto dei iudicio ad alia ⁊ alia crebro labi. ¶ Theo logia ꝟo xp̄ianoꝝ ph̓ie doctrinas ſi recteſi vere ſunt ſi ſalutares approbat vtēs eis iure ſuo ⁊ catholicas reddēs/ ſi tenebroſio res ſūt illumīat. Si noxijs erroribꝰ mixte ſunt ſeꝑat p̄cioſuꝫ avili. illud retinās aliud exterminās. qm̄ nihil inqͥnatū. nihil ſordi dū. nihil falſuꝫ vel noxiū ſecū intrat. Nō ſi ſtit in ꝯſideratōe ſola mutabilitatis reꝝ in fra labētiū/ ī variabilitate ſortis hūane In imꝑfectōe fallaci eoꝝ oīm que mūdꝰ inferior oſtentat. q̄ ſunt diuitie. opes. dignitates. regna. gloria. voluptates. q̄ frequētius recidūt in ꝯtraria. Erigit ſe ꝯfeſtim altius