¶ Prima pars de miſtica vt abundetis in ſpe et virtute ſpirituſſancti/ que virtus eſt caritas. Ecce tres filias. Sciunt liberati poſt impulſus fidelitatis et deſperationis/ qͣꝫ ſerenus poſtmodum fidei radius/ quā certus innixus ſpei/ quā locundior caritatis ardor/ ſubſequunt̉/ dū depoſitis de ſede potentibus prius animā vexantibus/ ſit domino liberante quod ſequitur. Exaltauit hūiles/ fit et gratiarū ac tio ꝑ canticuꝫ. Magnificat anima mea do minum ⁊c̄. ¶ Finit Centilogium de impulſibus ⁊ ſb̓ iungūtur tractatus de theologia miſtica qͥ ſatiſfaciant tertie parti promiſſionis facte in ꝓhemio ſex lectionum. Incipiunt conſi derationes venerabilis ac egregij ſacre the ologie ꝓfeſſoris magiſtri Iohānis de Ger ſon Cancellarij eccleſie pariſien̄. de miſtita theologia: Prologus Enitemini. et credite euange lio Mar. pͥmo. Aſtrinxit me ꝓmiſſio nouiſſima/ illud aggredi qd̓ veſtram expectationemrepetere nunc ſentio. on̄dere ſcꝫ An cognitio dei melius ꝑ peniten tem affectum/ qͣꝫ ꝑ intellectum inueſtigantem habeat̉. Ubi eniti debeo. ſi forte pijs aſpirante conatibus deo/ poterit ſtudium meum eaip̄a ad cōmunem intelligentiā de ducere que ſuper theologia miſtica hoc eſt occulta/ diuinus tradidit Dioni. edoctus al. non dubium ab illo qui ait. Loquimur ſapientiam apud ꝑfectos/ ſapientiam in myſterio que abſcondita eſt. Conari preterea meditor ſi ea que de contemplatione meditatione. raptu. extaſi. et de exceſſu mentis. de diuiſione ſpūs et anime. et ſimilibꝰ/ doctores eleuati ſcriptiſ reliquerunt. poterint ita palam fieri et quodāmodo reuelari. vt alij ab expertis quales rari ſunt poſſint intelligere aut ſalteꝫ fixe credere ſanctos illos viros habuiſſe ſcientiam longe altiorem a natura cōmuni. quos ad ſuꝑmentales rapuit exceſſus diuina contemplatio. Dicaꝫ vero quod frequens eſt apud vnūquemqꝫ in aggreſſu alicuius vel inſoliti vel ardui. trahi quippe ſoletanimus in varias ꝑtes pro varietate rationuꝫ operis. Cōperi hoc ip̄e pluries/ nomīatim in rep̄ſenti. ¶ Tra ctaturus itaqꝫ materiam/ qua nulla ſb̓limi or eſt/ nulla diuinior ſed nec vlla queri dif ficilior/ ſicut nulla poteſt ſalubrior inueniri/ vtpote in qua noſtre felicitatis cardo figitur. Contremui ad aſpectum maieſtatis huius ſapientie/ verens ne perſcrutator eꝰ volens fieri opprimerer a gloria. Dehinc expaui ne ſuperba preſumptio vexaret me Quis enim magna moliens nō impugna tur ab ea Extimui deniqꝫ ne de curioſa ſin gularitate notarer quā duabus vltimis lectionibus ſceleris condemnaui ¶ Atuero poterant hec turbareretro qͣꝫ flectere pedes mee inueſtigationis ne progrederer ſi d̓ ſo lis viribus propijs confiderem/ et non in eo qui dicit. Querite dominū ſemper Si preterea conſtrictus duplici officio publico non deterrerer/ aſpiciens damnationeꝫ ſerni pigri abſcondentis talentum domini ſui/ audiens quoqꝫ angelum apud Thobiam ꝙ opera dei reuelare et confiteri honorificum eſt. Deniqꝫ ſi ꝑtimuiſſet ſapiēs ea que commemoramus non dixiſſet de ſa pientia. Quā inquiens ſine fictione didici et ſine inuidia cōmunico et honeſtatē illiꝰ non abſcondo. ¶ Qd̓ autem de iactantia additum ē. vtinam qui gloriatur in domi no glorietur. Quis aſſecurabitur homo vi uens ſuꝑ terram etiaꝫ ſi ſupra aſtra celi po ſuerit nidum ſuum/ etiam ſi in lecto cōtem plationis dormierit. etiam ſi māna deuotionis abſconditum guſtauerit. Quid hec omnia? Quis non expaueſcat horrore vehementi quando a celi palatio detractꝰ eſt lucifer. a medio lapidum ignitorum in ſter quilinium damnationis? Quādo in die il Ia duobus exiſtentibꝰ in lecto vnꝰ aſſumet̉ et alius relinquetur. Quando demum filij iſrahel ꝓſtrati ſunt in deſerto qui pane celi veſcebantur et inimicos ſuos eos qui mētiti ſunt ei cibauit dn̄s ex adipe frumēti/ et de petra melle ſaturauit eos. Ue michi ſi gloriam meā queſiero. illa prorſus nihil ē. Illa nihilominus condemnabit me. Ue ſi gloriatus fuero in damnatione mea ⁊ in nihilo/ terreat apl̓ica tuba. Si inquit habuero ꝓphetiam ⁊ nouerim miſteria omīa et omnem ſciētiam et ſi habuero oēm fidē. ita vt montes tranſferam/ caritatem auteꝫ non habuero; nihil ſum. Quis autem cer
zum Hauptmenü