Transkription / 3 [268

¶ De remediis De hoꝝ ſcrupuloſoꝝ nūero vident̉ hi fore qui cum pſalmū aūt orōnem dixerint non cum actuali intentione ſꝫ mentis ſubrepta euagatōe/ quā hūana infirmitas ex ſe vita re nō pōt repetere ⁊ reſumere iteꝝ ⁊ iteꝝ nō ceſſant. Attamē ꝯtingere pōt/ vt qͣꝫtumcūqꝫ reiterēt. id quod reiteratū eſt/ fiat ita inſipidū. ⁊ qn̄qꝫ plꝰ qͣꝫ illd̓ qd̓ prius negligēter ⁊ inaduertenter fuit ꝑſolutū. ¶ Quibꝰ ⁊ aſſociandi vident̉ illi qui cum cōpetenter ⁊ ſi non ſufficienter contriti ſunt atꝫ cōfeſſi: qꝛ impoſſibile quo ad nos videtur vt ſufficienter contriti ſint de peccatis ſuis/ n̄ ſunt cōtenti ſed ſemꝑ ſcrupulū habēt ſe nō dum debite ꝯfeſſos eſſe/ fatigant ſeipſos et confeſſores ſuos cū reiterationibꝰ confeſſionū. preſertim de leuibꝰ peccatis modici ponderis. Illic iuxta pſalmiſte vocē trepidātes vbi n̄ erat timor ¶ Iſtꝭ oībꝰ ꝑit cō ſultū ſit vt n̄ de ſua iuſticia/ ſꝫ de mera dei ꝯfidāt mīa/ ſicqꝫ pōderēt ſuā negligētiā vt p̄pōderēt dei infinitā clemētiā Memīerīt quoqꝫ illius cōmunis dicti/ ꝙ vltra poſſe viri non vult deus vlla reqͥri. Itēqꝫ illi rei terantes orationes ſuas aduertāt. ꝙ eccl̓ia non obligat ad actualē intentionem/ qͣꝫqͣꝫ bona ſit. ſed tantū vt ore ꝑſoluant̉. Nō ergo neceſſe ē vt reiterēt qd̓ ſemel dictū. licet inaduertēter putāt. Sed ſufficit vt de ſua negligentia doleant/ ⁊ confiteant̉/ ⁊ qd̓ iuiunctū fuerit loco negligēter actoꝝ ſolum reddant. Hoc tamē intelligi olumꝰ d̓ his qui naturaliter/ aut ex infirmitate accidentaliter/ fluxibiles nimis hn̄t fantaſias; ⁊ ve lint nolint. qͣſi ad leuē venti flatum. ad alia a ꝓpoſito facillime diſtrahunt̉. Nō autem de his qͥ fortes ſunt a natura in ſuis organis ſed quaſi animales ⁊ beſtiales. ex ſua carnalitate ⁊ torpore. malaqꝫ conſuetudīe ad omnia ſpūalia pigri. ⁊ ad cūcta que carnis ſunt ꝓmpti. qui ⁊ ſponte quaſi tꝑe ꝑſo lutionis horaꝝ ſuarum. quia eis non ſapi unt. aſſumūt ſibi cogitatiōes de exterioribꝰ in quibꝰ eoꝝ animuſ plus delitiat̉/ aut tan ta ſomnolētia/ ex mala ſua conſuetudine. ⁊ diabolo ip̄is illudēte obruunt̉. vt vix reco lant de vnico verſiculo totius hore quam ꝑſoluiſſe putāt. Talibꝰ timeo grauiſſimuꝫ inſtabit purgatoriū. ſi euaſerīt ꝑpetuū incē diū. niſi hic debite conterantur ⁊ ſatiſfaciant ꝓ tam grauibꝰ ⁊ quaſi affectatis negligentijs. Non eſt noſtre mētis hos tales excuſare. aut occaſionem male libertatis eis dare. Sicut nec in ſuperioribus intētiōis noſtre extitit/ p̄ferre ſimpliciter aridos deuotis. ſed ſicut hic ſic ⁊ ibi. ⁊ viceuerſa puſillanimes ⁊ pauꝑes bone voluntatis ſuſce pimus. qͣꝫtum ad preſens attinet conſolari ⁊ tam ip̄os qͣꝫ alios ad caute operandū ſuā ſalutē exhortari. ¶ Et quia tactum eſt aliquid ſupra de ſcrupulis circa ꝯfeſſiōes/ ſupereſt adhuc ꝙ nō incōgrue putamꝰ addē dum. Expedit quippe ip̄is ſcrupuloſis di cere ⁊ ꝯſulere/ vt non ſint nimis arte ꝯſciētie circa peccata minora in ꝯfeſſione exponenda ſed ſuccincti ⁊ breuiter quaſi in generē ſufficiat ea explicari. Maiora vero et ea in quibꝰ eſſet anime periculū/ ſtudeant cognoſcere/ ⁊ ea diligenter in ſpecie detegere. ¶ Super quibꝰ tamen notandū ꝙ q̄dā cogitationes turpes ⁊ execrabiles blaſphemie ⁊ etiam luxurie/ non ita groſſe ſūt confitende ꝓut occurrunt ſed ſufficit vt ſic dicantur vt ꝯfeſſor mentē ꝯfitentis intelli gat/ ſeruata honeſtate loquendi/ qͣꝫtū poſſi bilitas admiſerit. Licet enī confeſſioni ne ceſſaria ſit hūilitas/ non tamen ꝓpter ſacramenti ⁊ ꝯfeſſoris reuerentiā excludit̉ hone ſtas. Huiuſmodi etiam cogitationes execrande ſiue blaſphemie ſiue luxurie/ neminem nimis turbent. Non enim delectant deuotos ſed cruciāt. Nec ſunt hoīs ſed dia boli eos ſuggerentis/ vnde nec imputabūtur homini ad demeritū ſed reputabuntur potius eidem ad merituꝫ/ ⁊ purgāt animaꝫ pacientis eas magis qͣꝫ maculent ꝓpter laborem quem homo perfert in pugnando ꝯtra eaſdem. Quicquid nempe hominem affligit contra ſuam voluntatē ⁊ nō placet nec delectat non facile in talibus temptator nocere poteſt Quicunqꝫ itaqꝫ in hmōi cogitationibus/ ſpecifice nimis vellet d̓ſcē dere in ꝯfitendo eas/ ⁊ multum ſcrupuloſus circa ipſas eſſe hic proculdubio nō ex hoc conſequet̉ pacem cordis ſed fortiꝰ oppoſitum/ ⁊ dat occaſionē inimico ſe multo amplius inqͥetandi ⁊ vexādi. quemadmodum nonnunqͣꝫ contingit illis. qui latratꝰ canū mitigare conantes/ proiciunt eis panem vt ſic ſaltem latrare ceſſent. immo frequenter eum qui panem ꝓiecit durius latrando infeſtat. ¶ Habeatur ergo ſemper in memoria regula illa quaꝫ quaſi in prin cipio poſuimus. ſcilicet vt in quacunqꝫ ꝑte quis ſe ſentit proniorē ad malum/ ⁊ temptari ſe poſſe facilius ibi ſemper opponat