¶ Epiſtole quedam 2 recreari noſtro more/ ſpiritali alimonia. Unus tn̄ panis eſt/ qui angelos paſcit et hoīes. aīas in gloria ⁊ viatores in gratia. ¶ Sed eſt qd̓ me multū mouet. qꝛ pl̓es ſibi de eſſe māna cauſant̉. plures qui illo refici ꝯſueuerūt/ guſtū iam ꝑdiderūt Que eſt alia cauſa huiꝰ ariditatis ⁊ īſipidioris veſtri/ niſi quia ad egena ⁊ infirma mūdi huiꝰ reuerſi eſtis? Memētote egreſſionis veſtre ex egipto. Dies ille memoriale nominis dn̄i in ſempiternuꝫ recordet̉. nulli dubium quin manꝰ domini vobiſcū erat. alioquin in ſeculo remāſiſſetis Ubi eſt er go ille ſpūs? ille pͥmitialis feruor? Intentio firma? propoſitū immobile? fortis vt mors dilecto? Quodāmodo armati egreſ ſi eſtis mundū/ dum conſtāti aīo oīa ꝑfer re aduerſa vilia ⁊ aſꝑa aſſenſi eſtis. Inſuꝑ ⁊ cū gaudio veniſtis ad mōtem dei oreb. ad audiendū legē dei vite ⁊ diſcipline: dū monita ſeniorū libēter audire. ⁊ ẜm ea religioſe viuere rn̄diſtis. Cur ergo nūc vos itineris tedet? cur ad ſarcinas ſedetꝭ. ⁊ gra uati ingemiſcitꝭ? Iā propter tꝑs ⁊ annos de fructibꝰ terre ꝓmiſſionis botros ⁊ malagranata alijs afferre ⁊ ꝓpinare deberetis ⁊ ecce vobis māna etiā deeſt Conuertimi ni filij reuertētes qꝛ ſi corꝑe nō eſtis reuer ſi ad ſeculū/ tamē corde adhuc tenemī in varijs deſiderijs terrenoꝝ ¶ Prochdolor multi ſpirital̓r exeūt egiptu. tranſeūt mare rubrū. ambulāt ꝑ deſertū. portāt tabernaculū et vaſa eius. ſed nō intrāt terraꝫ ꝓ miſſiōis Pene oīa accidūt eis q̄ ꝯtigerūt filijs iſrael qui murmurātes ꝯtra moiſen penituerūt qꝛ educti ſunt de egipto. Sic ſic quāplures hodie reꝑiunt̉. qui mundū relinquūt parentes ⁊ amicos deſerūt peccata ⁊ vicia plangūt Preterita carnalia de ſideria abhoīant̉. ignotā iuſticie normāad manū magiſtroꝝ ducti. ſequūtur. Uitam xp̄i crucifixi aſpiciūt/ ⁊ iugū dn̄i ſuaue in obedientia ⁊ abnegatōe ꝓpria ferūt. Ita vt om̄es ꝑati ⁊ feruētes ſunt ad labores ad abſtinētias. mites ad increpatōes humiles ad obiectōes. patiētes ad correctōes. ⁊ ad aduerſa quelibꝫ ⁊ indigna con ſtantiſſimi. Sed nō in tali feruore om̄es ꝑdurāt. Nā aliquāto tꝑe egreſſiōis.i. con uerſiōis ſue ꝑacto/ minꝰ cauti ⁊ ſolliciti de ꝓfectu ſuo incidūt in varias tēptatōes. et egritudines paſſionū; ita vt nōnulli ſe in cepiſſe cōtriſtent̉. Quidā vero deliberant ⁊ modū excogitant redeūdi. Alij autē et fi māſerint/ cū tēpore quodā ⁊ vſu aſinariā molā trahūt. ⁊ parua deuotōeꝫ ⁊ affectuꝫ habēt in his q̄ agenda didicerūt. laborioſa ⁊ dura oīa ſentiūt. qꝛ māna nō habēt/ ce lū eis didet̉ eneū. ⁊ terra ferrea. qꝛ neqꝫ celeſtia cōtemplari/ neqꝫ agrū cordis virtutibꝰ ⁊ deuotꝭ exercitijs excolere ſciūt ¶ Di cunt tn̄ qꝛ libent̓ eſſent deuoti. libent̓ haberent virtutes. vellēt ſe viciſſe paſſiones Sed nō ſufficit tm̄ bn̄ velle. ſi deeſt manꝰ ⁊ oꝑa Oportet ꝙ laboretis/ ꝙ vim nature faciatis; ſicut dn̄s dicit Regnū celoꝝ vim patit̉. ⁊ violenti rapiūt illd̓. Uiolētia opꝰ eſt. ⁊ ſcitis ꝙ ſctī nō ocio ⁊ ſomno ꝓmerue rūt regnū dei Uſqꝫquo tardatis; ⁊ qͣre nō armamī ꝯͣ paſſiones; vt obtineatis virtutes. ⁊ diuerſas cōſolatōes ſuſciꝑe digni īueniamī. Quāto ampliꝰ tardaueritis. tan to peius ſꝑ fiet. ⁊ ſine dolore ⁊ labore optatā reqͥem nō percipietꝭ. petite ⁊ accipietꝭ q̄rite ⁊ inuenietis. pulſate ⁊ aperiet̉ vobis Pigritia ⁊ negligētia vos tenēt. ſed cōtra has. prīo accingimī. ⁊ bellate p̄lia domī. Quid negligitis ꝓpriū ꝓfectū? certe ꝓ vob̓ eſt/ ⁊ ꝓ pace veſtra erit labor veſter. Dicit ſcriptura modicū laboraui/ ⁊ multā reqͥeꝫ inueni. ¶ Sꝫ forte rn̄detis aduerſus vicia ⁊ paſſiōes/ certare qͥs ſemper p̄t? Mul te ſunt ⁊ pene inſuperabiles vt nobis vide tur. qͥs tantā ſuſtinere p̄t vexatōem Audite increduli ⁊ rebelles. delicati milites ⁊ ẜui pigri. laborē attēditis. pugnā ꝯſideratis/ ſꝫ de p̄mio ⁊ victoria cur nō cogitatꝭ? Et qͥd eſt oīs labor ad eternā requiē? ⁊ qͥd breuis exercitatio. ad bone ꝯſcīe cōſolatō nē? O ſi inciperetꝭ/ ⁊ fortit̉ ac integre ꝓpo neretis. qd̓ mō inſuperabile putatꝭ vix ali qn̄ ita vicioſus qͥs repertꝰ eſt/ cui diligētia cū perſeuerātia bor virtutes negauit Ui det̉ vobis laborioruꝫ vīcere paſſiōes vr̄as ſꝫ niſi edomite fuerint/ nūqͣꝫ hēbitis verā cordis reqͥem. Qn̄ ergo alij cū deo ſunt in deuotōe ⁊ bona pace/ tūc vob̓ erit triſticia grauedo et tediū forꝭ et intꝰ. Nūqͣꝫ eritꝭ ſe curi et veracit̓ leti niſi mortificaueritꝭ car nalitates vrās ¶ Ꝙ ſi nō trahat vos ſcōꝝ religioſitas/ et pl̓imoꝝ deuotō/ terreat ſal tē miſerabil̓ inopia vrā. et d̓ine vltōis ſen tētia. Cōgregabo ſuꝑ eos inqͥt mala; et ſa gittas meas ꝯplebo ī eis ꝯſumēt̉ fame; et deuorabūt eos aues morſu amariſſiō. ſatꝭ dure ītonāt verſiculi iſti. et vtinā cōuertāt
zum Hauptmenü