¶ De mendicitate ſpūali 78 maiorem ſimulāt pauꝑtatē/ ſeip̄os vel ver berādo vel lacerādo. ſicut ⁊ quidaꝫ deuoti ſibi inferūt vl̓ īferri faciūt diſciplīas ⁊ correctiones quibꝰ emolliat̉ duricia cordis eo rum. ⁊ ꝓuocent̉ ad deuotionē ⁊ pietatem. Ex his ſatis aꝑte potes intelligere qͣꝫ va rij ſunt modi ſe apud deū ⁊ ſanctos q̄ſtuan di/ nūc in dolore ⁊ timore diuine iuſticie. nūc in leticia ⁊ cōſolatione ſpei ſue. nūc inſuꝑ ⁊ in gr̄arūactione laude veneratōe atqꝫ dilectione ſue bonitatis ⁊ largitatis. Et hoc fit non modo voce humana īmo etiaꝫ alijs ſonis quibꝰ vtit̉ eccleſia. puta campa narū aūt organoꝝ. nihil quippe eſt qd̓ nō legitime poſſis ad tuā vtilitatē cōuertere. ⁊ per hoc te reddere idoneū ad ſuſceptōnem ſpūalis elemoſyne diuine gratie. ¶ Sed circa hoc diligenter caue tibi; ne deſꝑes ex pondere triſticie. ne ve in ſublimitate leticie ſuꝑbias. ¶ Uerū vt ſub vno colligam omnia. is orat aſſidue/ qui bonū quodlibet opus/ bene facit. ſcꝫ ad gloriaꝫ dei ſiue comedat ſiue bibat ſiue etiā dormiat. qn̄ vi delicet ideo quis ſe ſomno tradit vt hīc po ſtea diuino reddat̉ aptior obſeqͥo. ¶ Aīa. Scirē libenter o hō. cur frequenter ſub forma or̄onis/ dicunt̉ plures ſpalmi. qui nihil vt plurimū ad rem ꝑtinēt ꝓ qua orādū eſt. Sepeqꝫ accidit vt is qui hos pſalmos canit aūt dicit ignarus eſt ⁊ indoctꝰ/ ſermonē latinū ignorans. ac ꝑ hoc nulluꝫ pſalmoꝝ habens intellectū? ¶ Hō ¶ Ita eſt aīa. nō enī ſemꝑ vniformis eſt impetrā di modus. vt circa ſeculi principes aliqͣlit̓ eſt ſuꝑiꝰ declaratū. qd̓ ⁊ hugo de ſancto victore latiꝰ declarat. Et ꝓ ꝯpendio tria ſunt que p̄cipue ꝯferūt ad inclinandū maioris alicuiꝰ animū ⁊ fauorē illius ꝓcurandū ad ſuū ſubditū. ¶ Unū eſt dū ſubditꝰ ip̄e illū vehementer laudat ⁊ virtutes eius extollit magnitudinē opulentiā. bonitatē manſue tudinē. largitatēqꝫ p̄dicat. Et ꝑ hunc modum oratio dirigit̉ ad deū non expreſſe ali quid ab eo petēdo. ſed tm̄ modo pio ⁊ humili corde laudes eius depromēdo. puta dicendo qͣꝫ piꝰ qͣꝫ magnificꝰ qͣꝫ manſuetꝰ qͣꝫ benignꝰ es dn̄e ⁊ ſic de alijs eius infinitis laudibꝰ. ¶ Alterū eſt. dū illi/ aduerſarioruꝫ ſiue hominū ſiue demonū/ ꝯmemorat̉ tyrānica crudelitas. per quem modū plures orationes tradūtur in pſalterio. ¶ Tertiū eſt dum is qui impetrare deſiderat/ ſuam proteſtat̉ miſeriā paupertatē ⁊ anguſtiam ꝯmemorās ſe cū ſit debilis ⁊ imbecillis oī ope omni ꝯſolatione deſtitutū. ⁊ hec eadē aliqn̄ in alijs eſſe ꝯmemorat. ꝓpter qd̓ nullum ſibi ab homine ſed a deo ſolo expectat auxiliū. Et fit aliqn̄ hmōi oratio abſqꝫ expreſſa aliqua petitione/ nude ⁊ ſimpliciter tales ⁊ ſil̓es defectus ⁊ neceſſitates aꝑiendo. Et hoc vel qꝛ ſe indignū impetratione iudicat. vel qꝛ ꝓpter eius magnitudineꝫ rē deſideratā nō audet exprimere. ¶ Qui diligenter ſcrutat̉ ſcripturas/ nihil in eis inueniet qd̓ nō ad alterū hoꝝ triū modoruꝫ orandi reduci poſſit. ¶ Suꝑ quo adiungo ꝙ nec in orando ſemꝑ vno mō diſponi tur orantis affectio ſeu deſideriuꝫ. qͥnimo multifarie variat̉ ⁊ nihilominus manet re cta ⁊ fructuoſa quēadmoduꝫ ip̄a oratio. q̄ ad veritatē nihil aliud eſt qͣꝫ humilis ⁊ deuota affectio in deū finaliter relata. ¶ Aliquādo igit̉ ſiſtit affectio in quadā ꝓfunda reuerētia ⁊ ſubiectione ad deū. diuinam ex vna ꝑte ꝯſiderās altitudinē ⁊ ex alia miſeriam fragilitatis humane ſicut ſi aliqͣ humilis ꝑſona/ magnū aliquē imꝑatorē haberet obuiū/ mox ſe diligēter retraheret ⁊ ꝓ funde inclinaret. totaqꝫ tremebūda ſe quo ad poſſet in ſuū cōtraheret locū. ¶ Plerūqꝫ aūt affectio reſidet in timore. dū tremen da dei iudicia ꝓfunde ꝯſiderat. que aduer ſus impios h̓ ⁊ apud inferos/ exercet. ſicut cū princeps aliquis aduerſus ſuos ſeruito res grauiter indignari ꝑcipit̉. ceteri oēs cō tremiſcūt etiā ſi nullius offenſe ſibi conſcij ſint. ¶ Eſt ⁊ alius affectionis modus. qui per ꝯſiderationē ꝓprioꝝ defectuū qͥbꝰ nr̄is viribꝰ occurri non pōt. ſummā ſibi ſuadet humilitatē. ¶ Surgit ⁊ aliqn̄ in affectiōe motus vehemētis anguſtie atqꝫ anxietatꝭ nimie. dum ſe quis ꝑpendēs vndiqꝫ diſcri minibus inuolutum ⁊ circūductum rema net in ſeip̄o ſtupidus. neſciens quo diuertat ⁊ qualiter effugiat. ¶ Erūpit etiam ali qn̄ in affectu cordis motus quidā languo ris qui ſermone exprimi neqͥt ſed ſuſpirijs gemitibꝰ ꝯtinuisqꝫ planctibꝰ aut etiā ſubi tis ⁊ grauibꝰ clamoribꝰ innoteſcit. ſicut de pueris ⁊ beſtijs in tedio cōſtitutis ſuperiꝰ exemplificatū eſt. ¶ Ingeritur quandoqꝫ affectui motus ruboris ⁊ verecudie. dum in mentē venit turpitudo ⁊ feditas ſui pec cati. inſuper ⁊ ſua ingratitudo apud celeſtē patrem ⁊ dominum. a quo tot ⁊ tanta beneficia percepta ſunt. ¶ Concipit etiam Ce
