Des Propheten ccxxvi lonier ereten jn. Vnnd der kunig ſprache zuͦ danielem. Siehē nun magſtu nit ſagen daz diſer nicht ſey ein lebendiger got. Darumb anbett jn. Vnnd daniel ſprach zuͦ dem künig Ich anbett meinē her ren got. wann er iſt ein lebendiger got. vnnd diſer iſt nit lebendig. Aber du künig gib mir den gewalt. ſo will ich toͤdten dē tracken on waffen vnnd on kolben. Vnnd der künig ſprach. Ich gib dir jn. Darumb daniel nam bech vnnd feyſte. vnd hare. vnd ſod es zuͦ einander vnnd macht kugeln. vn̄ gab ſÿ in den mund des track en. vnnd der drack zerbrach entzwey. Vnd daniel ſprach. Siehe wen haſt du geeret. Vnd da das hoͤrten die babilonier. Sy wurden groͤßlich vnwirdig. vn̄ ſammelten ſich wider den künig vnd ſprachen. Der künig iſt worden ein jud Er hat zerbrochen bel vn̄ den dracken hat er getoͤdtet. vnd hat die prieſter auch erſchlagen. Vnnd da ſÿ waren komen zuͦ dem künig ſÿ ſprachen. Antwur te vns danielem der da verwuͤſt et bel. vnd toͤdtet den dracken anderſt wir erſchlahen dich vnnd dein hauß. Vnd da der künig ſahe dz ſÿ faſt vielen in jn. er war de bezwungen mit not vnnd ant wurt jn danielem. Vnd ſÿ legtē jn in die gruͦben der lewen. vnnd er was da ſechs tag. Wann in d̓ gruͦben waren ſiben lewen vn̄ jn wurdē taͤglich gegeben zwen ley be. vnd zwey ſchaff. vnd da wur den ſÿ jn nit gegeben. das ſÿ verzerten danielem. Vnnd abacuck was ein weyſſag in judea. vnnd der het gekochet ein gemuͤß vnd hett geribenbrot in eim vaͤßlein. vnd gienge auff das veld das er brecht den ſchnitern. Vnd der engel des herren ſorach zuͦ abacuck. Trage das morgeneſſen. das du haſt in babilon danieli. der da iſt in der gruͦben der lewen. Vn̄ abacuck ſprach. O herre babilon geſahe ich nie. vnd d̓ gruͦben weyß ich nit. Vnd d̓ engel des herrē begriff jn bey ſeiner ſcheytel vn̄ truͦ ge jn bey dem har ſeynes haubts. vnnd ſaczt jn in babilon auff die gruͦb in der gehe ſeines geyſtes. Vnd abacuck ruͤffet ſagend. Daniel du diener gots nym̄ dz mor geneſſen daz dir got hat geſandt Vnd daniel ſprach. Gott du haſt mein gedacht vnd haſt nit gelaſſen die. die dich liebhaben. Daniel ſtuͦnd auff vnd aſſe. Vnnd der engel des herrē ſeczet wider abacuck zehandt an ſein ſtat. Darūb der künig kam an dem ſibendē ta ge das er beweynet danielē. vnd kam zuͦ der gruͦb vnnd ſahe dar ein. vnd ſehet daniel ſaß in mitt der lewen. Vnd der künig ſchrye mit groſſer ſtÿm ſagend. O herre got danielis du biſt groß. vn̄ er zohe jn auß von der gruͦb. vnd die da waren ein vrſache ſeyner verdamnus ließ er in die gruͦbe. vnd ſÿ wurden in einem augenblick verzeret vor jm. ¶ Das buͦch damelis des propheten hat ein ende. Vnd hebt an die vorred in das buͦch d̓ zwoͤlff propheten. ii. iiij.
zum Hauptmenü