Si certum petatur. Si certum petatur. confeſſioni eſſet ſtandū. vt in auc. hoc ius porrectū. Sed ſi hoc factū eēt ſpe future numerationis poterit abbas hͦ dicere. nec currit in hoc eccleſie bienniuꝫ. vt no. Hoſti. in c. ij. de digni. ⁊ ar. C. in ꝗbus ca. in inte. reſti. non eſt neceſſaria. l. fi. in prin. Item nec nūc cōmiſſio facta huic abbati ſeu fratri videt̉ extendi. ad hoc arg. jͣ. de exercito. l. fi. ar. contra. jͣ. de inſti. ⁊ ſubſti. l. fi. ⁊. ff. de verbo. obliga. l. ſi ita ſtipulatus.§. griſogonus. ſed aliud eſt in confeſſione ī ſtitoris qͣꝫ prelati. ar. jͣ. de exer. l. i.§. magiſtrū. ver. oīaenī. ⁊. d. auc. hoc ius. ⁊ facit. jͣ. e. l. ciuitas. in ꝓcuratore vero ſpecialiter conſtituto ad mutuum accipiendum non ſuffi cit confeſſio. qꝛ eſt actus. qui non includit. niſi id qd̓ man datum eſt. nec etiam preſumptiue. qꝛ nō eſt inſerta forma mandati. ar. jͣ. de exercito. l. i.§. igit̉. ⁊ de inſtitoria. l. ꝗcun qꝫ.§. ſed cum fullo. ⁊.§. ſi ei. nec hꝫ iſte mandatum generale. in quo includatur. ꝙ poſſit confiteri. ⁊ ideo confeſſio ſua non poteſt tranſire in contractum in preiudicium domini. ar. jͣ. ſi quid in fra. patro. l. i.§. ꝙ ſi mutuā. ⁊. C. d̓ dona. ante nup. auc. ſed iaꝫ neceſſe. iſta tn̄ obligatio retor quebitur in ipſum procuratorem. vt teneat̉ creditori. ar. eius. quod no. sͣ. de nego. geſt. l. ſi pupilli.§. i. in fi. magne glo. ⁊ idem in procuratore facto ad recipiendam ſolutio nem. qꝛ non poteſt confiteri. niſi ex ſpeciali mandato. ſed procurator ad iudicia lite conteſtata poteſt confiteri. ante non ſine ſpeciali mādato. ¶ Sed quid ſi eſt factus ad confitendum. adhuc videt̉ idem. qꝛ non poteſt falſum cō fiteri. nec hꝫ mandatum qd̓ mentiat̉. ar. de condi. inde. l. ſi procurator.§. celſus. Item confeſſio eſt ſolutio ciuilis. vnde exquo natura ei non cooperatur videt̉ de hoc non cogitatum. dico hoc veꝝ. ſi probetur cōfeſſio falſa. ſed in dubio p̄ſumit̉ vera. niſi ꝯͣrium probet̉. exquo facta eſt a ꝑ ſona legitima. ſicut ſi eſſet facta ab ipſo domino. ar. ff. mā. l. creditor.§. lucius. ibi vt dn̄o eunti. In preiudicium aūt ipſius procuratoris. vt teneat̉ dn̄o reddere quaſi exegerit ſemper preſumit̉ cōfeſſio vera. ⁊ eſt ei ſtandum. arg. l. publia.§. fi. ⁊. C. de non nu. pec. l. generaliter in rōne ſui. ¶ Quid aūt ſi ꝓcurator cōfiteatur habuiſſe ⁊ recepiſſe ⁊ penes ſe hr̄e. dico ꝙ eſt inculcatio verboꝝ. ⁊ iſta verba penes ſe habere nil addūt confeſſioni. qꝛ nō cōtinēt niſi verbalem actum. ⁊ cōfeſſionem. vt. jͣ. man. l. qui negocia. ⁊. jͣ. de ſol. l. ſi ex pluribꝰ. ¶ Quid ſi notarius dicit. talis fuit confeſſus habuiſſe a tali dante ⁊ ſoluente centū. an ꝓ bet naturalem ſolutionem. dicit Ia. bu. ꝙ nō. qd̓ totū eſt de cōfeſſione partis. ad qd̓ faciūt dicta. sͣ. in proxi. qōne ⁊ iura ibi allegata. nam ſi in p̄ſentia notarij eēt facta numeratio nō appoſuiſſet de ꝯfeſſione. Ad idem qꝛ verba ſunt dubia. vn̄ probant in leuiorem ꝑtem. vt no. in. l. fi. de pre to. ſtipu. ad hoc. jͣ. de acceptila. l. ſi acceptilatuꝫ. ¶ Quid ſi confeſſio mutui eſt facta in vltima voluntate. dico ꝙ nū qͣꝫ tranſit in cōtractū litterarū. nec etiā in ꝓbationem veri mutui. qꝛ accedit vltime voluntati non ꝯͣctui. vt. l. aureli us.§. fi. de libe. lega. ¶ Demum facit glo. ad aliā qōnem ꝗdam egit cōtra me ad. x. que dicebat mihi mutuaſſe. nō ¶Probauit de numeratione. ſed de cōfeſſione. an ſuccūbatꝰ a ⁊ videt̉ ꝙ non. qꝛ videt̉ generaliter egiſſe. cum triplex ſit ꝯͣ mutuum. vt hic. Spe. dicit cōtra. qꝛ videt̉ intentare mu. tuum naturale. vt in Spe. de teſte.§. i. verſi. ſed pone egi. E qd̓ eſt verum. ſi in libello eſt facta mentio numeratiōis. vt n I. ad macedo. l. qꝛ qd̓ vulgo. al̓s credo primū dictum eē e. verius. ¶ Quid aūt ſi per vnum teſtem eſt probata numeratio. ⁊ per alium confeſſio. rn̄deo teſtes ſunt ſingulares. tn̄ vnus fouet dictū alterius ad vehemens inditium. vt extra de ſucceſſio. ab inteſt. c. cum dilectus. ita no. Cy. in. l. ij. in pe. col. C. que ſit lō. cōſue. vide Bar. in. l. publia. in fi. ff. depo. ⁊. jͣ. e. l. ſingularia. circa finem. Ex lec. ant. ¶ In glo. i. alienam. no. bonā glo. ibi peruenit. nec interceſſit ſtipulatio. ¶ In fi. glo. Odoſ. dicit ꝙ non eſt niſi vnum mutuum.ſ. naturale. qꝛ. l. dicit ꝙ re cōtrahit̉ obligatio in mutuo. ſed in chirographo eſt con tractus litterarum ⁊ in ſtipulatione eſt cōtractus verborum. non aūt eſt contractus mutui. lꝫ fiat ex cā mutui ẜm Odoſ. tu dic ꝙ tam gl. qͣꝫ Odoſ. poſſunt ſaluari ꝗlibet.ſ. ẜm ſuum intellectū. lꝫ de ſolēnitate iuris verba Odoſ. lo quēdo ꝓprie d̓ ſpē ꝯctractus ſint veriora. ⁊ ideo qui agit ex mutuo. cuꝫ mutuū non dicat̉ proprie niſi mutuū natu rale. nō vincet ꝓducendo chirographum cōfeſſionis. vel inſtrumentū ſtipulationis. qꝛ non eſt niſi vnū mutuum. ⁊ hanc opi. tenet Spe. in ſpe. de teſte.§. i. ver. ſed pone egi. Sed ẜm iſtam glo. videret̉ dicēdū ꝙ eēt generaliter actū ⁊ cū mutuū tripliciter dicat̉ non ſequeret̉ ꝯdemnatio ex eadē inſtātia. pro hoc facit. jͣ. de verbo. oblig. ſi ita ſtipula tus.§. griſogonus. ⁊. jͣ. depoſi. l. publia.§. fi. Sed ꝓ Spe. facit. jͣ. de lib. leg. aurelius.§. fi. niſi referas. ꝙ ibi verba te ſtatoris non inducebant ꝓbationem cōtractus. vt. jͣ. de le ga. iij. l. lucius.§. ſempronie. ¶ Quid ſi cōſtituo ꝓcura. torem ad accipiendum mutuum. nunꝗd videar ſoluꝫ eū conſtituiſſe ad mutuuꝫ naturale. aut ad ciuile vel mixtū. Iaco. de ra. dixit ꝙ de naturali tm̄ intelligebatur. qꝛ non reperitur mutuum niſi naturale. ⁊ ꝗa de naturali actu intelligi debent verba mandati. vt. jͣ. de nouatio. ſi debitorē. ⁊. C. de nouatio. l. nō abſtulit. dicūt ꝗdam ꝙ Ia. de are. fuit toxicatus per iſtaꝫ. q. a quibuſdam creditoribus qui eum cōueniebāt. ⁊ adde qd̓ no. jͣ. e. ciuitas. ſed nunꝗd illa verba cōfiteor me habuiſſe ⁊ recepiſſe. ⁊ penes me habe re aliquid adijciunt confeſſioni. dic ꝙ non. vt. jͣ. de ſolu. ſi ex pluribus in prin. ⁊ hic ſit finis. Debet reddi in eadē bo Um quid. itate mutuū in qua res mutuata erat tꝑe ꝯͣctus. qꝛ hoc qd̓ tacite agit̉ ꝓ expreſſo dꝫ haberi. h. d. ¶ No. quod ad bo nitatem inſpici debere tp̄s ꝯͣctus. ¶ No. vetera eſſe me liora. ¶ No. ꝙ tacitum dꝫ haberi pro expreſſo. ¶ Op po. ad principium ⁊ finalem cōcluſionem iſtius. l. ⁊ vide tur ꝙ non inſpiciat̉ tp̄s ꝯͣctus. ſed terminus ſoluēdi. vel tp̄s more. vel petitiōis. vt. jͣ. e. l. vinum. vnde ſi interim eſt bonitas aucta. vel minuta ſit cōmodum vel incōmodum creditoris. vt. jͣ. e. l. vinum. So. dicit gl. notabiliter. ꝙ du plex eſt bonitas. nā quedā eſt bonitas ſeu qualitas intrin ſeca. vt ſapor. quedam extrinſeca. vt valor. ſimile no. C. d̓ iure do. l. ſi inter. quo ad intrinſecam bonitatem inſpicit̉ tp̄s ꝯtractus. vt hic. quo ad extrinſecam tēpus more. vt ī d. l. cōtraria. Et eſt duplex rō differentie. prima qꝛ intrin ſeca bonitas eſt pars rei ad quā ꝯͣhitur obligatio. al̓s ſequeret̉. ꝙ omne mutuum in mūdo conſiſteret in pecunia numerata. ſi extimatio deberet̉ a principio. ⁊ adde quod no. jͣ. e. l. lecta. circa prin. Scd̓a rō eſt. qꝛ actio iſta eſt ī cer ta quantitate ⁊ qualitate. ergo non dꝫ variari. vt. jͣ. e. l. ſiꝗs certum. ⁊ ar. jͣ. de ver. obli. l. ſiꝗs inſulam. al̓s. l. inſulā intrat biennium in ratione ſui. nam illud quod eſſentiali ter pendet de futuro. dicitur incertum. vt. ff. de verbo. ob. l. vbi autem non apparet.§. qui id qd̓. ⁊.§. qui illud. ſꝫ extimatio venit officio iudicis. vt no. in cōtrario. qꝛ officiuꝫ iudicis poteſt variari. ſed non actio. ¶ Op. ſecūdo ⁊ vr̄ ꝙ tacitum pro omiſſo debeat reputari. ⁊ ad id nō detur actio. vt. jͣ. de verbo. oblig. l. quicꝗd aſtringende in princ. So. dicit glo. ibi erat tacite actum ab vna parte tm̄. vnde nil operatur. vt. jͣ. de actio. ⁊ obli. l. non ſolum. hic vero ī ter vtrunqꝫ. vt. C. de condi. ob cām. l. ſi repetendi. vel aliter dic ꝙ in. d. l. quicꝗd aſtringēde. loquitur. vbi verbis contrahitur. hic. vbi re. nam res ipſa loꝗ videt̉. ar. ff. de le gi. l. de quibus.§. fi. ¶ Extra cōtra hoc op. jͣ. de ver. obli. l. triticum. vbi etiam in ſtipulatione tacitum habetur pro expreſſo. ⁊ ideo dicit Ia. de are. aut agitur de obligatione inducenda. ⁊ tunc omiſſum habetur pro omiſſo ⁊ ꝓ non acto. vt. l. quicquid aſtringende. aut de ea declaranda. ⁊ tunc habet̉ pro expreſſo. ſic. jͣ. de teſta. l. heredes pa lā.§. ſed ſi notā. Ia. bu. dicit ꝙ aūt ꝯͣhitur re tm̄. vel v̓bis tm̄. ⁊ tunc gl. vera. aut verbis accedente re. ⁊ tūc loquit̉ .l. triticum. vt no. jͣ. e. l. certum. Et eſt ratio differentie. ꝗa obligatio relatiua ſeu reſpectiua declaratur ex natura ter mini. ad
zum Hauptmenü