De iureiurando. No. ꝙ omiſſio iuramēti ca Qui iuſiuran. ſumnie non vitiat ꝓceſſum vbi non ſit hoc petituꝫ. ⁊ facit. C. vt intra cer. tēp. l. ij. ⁊. ff. de damno infec. l. iiij.§. hoc inditium. pōt etiā omiſſio ſuꝑ pleri in qualibet parte. vt in. c. i. de iura. calū. lib. vi. ⁊ ibi videas in nouella ꝙ aliꝗd poteſt omitti cui non pōt renū ciari. ſimiliter qꝛ pōt in criminali omitti defenſio. vt in. l. i. C. de fur. nō tn̄ vꝫ exp̄ſſa renūciatio ꝗn poſſit fieri legitima defenſio. vt no. sͣ. de pac. l. pactū inter heredē. No. ꝙ vbi ꝑtes nō Coī de qualitate. ſunt in ꝯcordia ī for matione puncti illa pars vincit cui iudex adheret. ⁊ eſt argumentum ꝙ ille executor vincit cui adheret ep̄s. pōt etiā propter diſcordiam libere reuocare executorem ad ſe. arg. iſtius.§. no. in gl. de cōmiſſione iuramēti. ¶ Iteꝫ no. ꝙ iuramentum poteſt recipi in eccl̓. quod quotidie fa ciunt iudices in examinationibus maleficiorū. citatio ēt c per nuncium poteſt fieri in eccleſiaᵉ. qꝛ eſt merum factuꝫ quo ad nuncium. vt. l. preſenti. C. de his qui ad eccle. con fu. nam etiam eccleſie ſunt de territorio poteſtatis. vt no. Guil. sͣ. de in ius vocan. l. pleriqꝫ. No. ex cauſa derogari iuramēAit Pret atō cōtumacie. facit extra de ꝯſſi tu. c. ex litteris. ⁊ ex hac fundant̉ ſtatuta ꝙ bāniti non de beant audiri. idē in excōicatis. ſecus in interdictis. Ex lec. ant. ¶ No. ꝙ reus cui defert̉ iuramētum dꝫ fa cere alterum de tribus vel iurare vel ſoluere vel referre ſi refert aduerſarius non poteſt recuſare nec hꝫ locuꝫ relatio relationis. ¶ No. hic ar. ꝙ imputet ſibi ille ꝗ aſtrixit ſe ad certam ſpeciem probationis. ⁊ nota bene. No. argumentū qd̓ pōt ꝯſu Non ſemper dli vltra ꝓpoſitam. ¶ Item no. ar. ꝙ lꝫ ſtatutum mandat poſitioni ſimpliciter rn̄deri tn̄ pōt rn̄ſio modificari ex cā. ⁊ no. iſtum.§. Ex lec. ant. ¶ No. ꝙ ex varietate perſonaruꝫ iuris ſta tutum variatur. ⁊ no. bene. No. hic d̓ abſolutoria ab obſerua Cum re S. uone iudicij que interdum fertur ante litē cōteſta. jͣ. de eo qd̓ cer. lo. l. ꝙ ſi epheſi.§. i. ⁊ inſti. de perpe. ⁊ tēpo. ac.§. fi. ⁊ sͣ de ꝓcura. l. ſi reus. Interduꝫ poſt litem conteſta. finita inſtantia. vt. l. properanduꝫ. In terdum poſt litem conteſta. durante inſtantia vbi ſic diſtī gue. aut ſuperuenit reo exceptio que ipſo iure tollit actio nē. ⁊ tunc fert̉ abſolutoria ab obſeruatiōe iudicij. vt. d.§. fi. ⁊. jͣ. de condi. furti. l. ſi ſeruus. aut oꝑe exceptiōis. ⁊ tūc aut talis exceptio impedit proceſſum. ⁊ opponitur ne ꝓcedatur. ⁊ tunc abſoluitur reus ab obſeruatione iudicij. vt hic. aut non impedit proceſſum vel non opponitur ad hoc. ⁊ tunc fert̉ diffinitiua. vt. ff. de iudi. l. de qua re. ꝗa litis conteſtatio regulariter expectat ſemper poſt ſe diffini tiuam. fertur etiam abſolutoria ab obſeruatione iudicij ſi renunciatur liti. vt. C. de pac. l. poſtqͣꝫ. Item cuꝫ appellās deſerit appellationem. vt. C. quomodo ⁊ quando iud. l. ſi preſes ⁊ quandoqꝫ iſta abſolutoria habet vim diffinitiue vt no. sͣ. ſi ſerui. vendi. l. haruꝫ. ⁊. jͣ. de accuſatio. l. titia. Et facit ad ſtatutum ꝙ poteſtas vltimo menſe ſui regiminis non poſſit abſoluere ab obſeruatione iudicij n ſi forte per libellum ineptum. qꝛ non habet vim diffinitiue cū denuo poſſit agi. de adulte. l. accuſat. ⁊ facit ad aliud ſtatutuꝫ in quo cauetur ꝙ arbitri debeant diffinire cauſas vt ſciāt ab ſoluere ab obſeruatione iudicij eo caſu quo imponit per petuum ſilentium. qꝛ habet vim diffinitiue ⁊ effectus pōderandus eſt. ar. jͣ. ꝙ cum eo. l. ſi filius.§. i. Et lꝫ noīe ſentē tie diffinitiua ſignificetur. vt no. ff. quando appella. ſit. l. i. .§. ꝙ in ſentētijs. tamen dico idem de interlocutoria vbi habet vim diffinitiue. ⁊ eodem modo appellatur ab vtro qꝫ. vt no. Abbas ⁊ Ioan. andre. poſt eum. extra de appel latio. c. peruenit. Ex lec. ant. ¶ Nota hic ꝙ ratione iuramēti ⁊ recte cō tumacie fertur abſolutoria ab obſeruatione iudicij. ⁊ eſt ratio. qꝛ ius ſuperueniens impedit proceſſuꝫ. ſecus in exceptione peremptoria que non impedit proceſſuꝫ. qꝛ ibi reꝗret̉ ſententia diffinitiua abſolutoria. quod eſt no. ⁊ an iſta abſolutoria ab obſeruatione iudicij poſſit ferri ante li tem conteſta. no. Inno. de offi. dele. conſuluit. ⁊ adde qd̓ no. sͣ. ſi ſerui. vendi. harum. No. aliꝗd ꝑmitti ꝑꝑ inopiā pro ULO2. bationū qd̓ al̓s non ꝑmittitur. No. argumētū ꝙ ſindici non tenent̉ denūcia re maleficia que nō poſſunt vllo teſte ꝓbari. Ex lec. ant. ¶ No. ꝙ ꝓpter inopiā ꝓbationū pōt tutor facere idem qd̓ alius nō poſſet. idem in p̄lato eccleſie. vt .C. de tranſac. preſes. ⁊ per Archi. v. q. iij. qꝛ vniuerſi ⁊c. No. ꝙ exceptio de inhabilitate Prodigus. ſemꝑ poteſt opponi ⁊ ꝙ omne ſtatutum intelligitur de habili perſona. ſia Ex lec. ant. ¶ No. ꝙ id qd̓ fiet ab inhabili perſona nō xā. valet ſiue ſit ꝯͣctus ſiue diſtractus ſiue iudicium ſiue ꝗd ſi teꝫ i. l. mile. facit. sͣ. e. iuſiurandum. el primo.§. pupillus. po No. ar Qui non compellūture gumen tum ꝙ duꝫ pendet exceptio declinatoria fori nō cogitur quis reſpondere poſitionibus. nec dꝫ interrogari de fcō principali ſic. sͣ. de iudi. l. ſed ſi reſtituatur.§. ex ꝗbus. Deſtructa ſecūda cā non ꝓ I AC LO. pterea deſtruitur prima cā ſed ecōtra deſtructa prima cā deſtruitur ſecū da que pendet eſſentialiter a prima cauſa. ſic jͣ. de excep. l. ſed ⁊ ſi ante. Ex lec. ant. ¶ No. an iuramentum preſtitum in contractu ſecūdario valeat in contractu primitiuo qꝛ ponde randa ſunt verba iuramenti. Si deferens iuramenI non ſue̓. tum iurare non vult de calūnia habetur pro confeſſo ſicut ſi remitteret iuramentum. h. d. ¶ No. argumētū ꝙ ſi nec actor nec reus voluit iurare de calumnia actor habet̉ pro confeſſo. ¶ Item no. ar. ꝙ ſi reus non vult reſpōde re poſitionibus actoris nec actor poſitionibus rei ꝙ tod ta mora imputetur actoriᵈ ⁊ litem perdit. qꝛ ipſe ꝓuoca uit ad litem. ſimile. jͣ. de conditione fur. l. ⁊ ideo. ¶ No. ꝙ ſi non facio qd̓ debeo litem perdo. lꝫ tu reus nō facias qd̓ debes ẜm glo. notabilem hic. a Ex lec. ant. ¶ In tex. non iurabitur.i. non vult iurare c. ſe non deferre aīo calūnie ⁊ ſic non vult ſolēnizare actum hiex parte ſua. no. hic notabilem glo. ⁊ facit. jͣ. de loco pub. A ſui fru. l. i.§ fi. ⁊ quod ibi no. ces o Qui nō vult iurare nec do AnifeſtL. referre habetur ex ficta ho futurpitudine pro cōfeſſo hoc verū niſi habeat Fº iuſtā excuſationem quare nolit iurare. puta qꝛ ad neſcit factum. vt. sͣ. eo. l. iuſiurandum. ⁊ ad pecunias. ⁊ ſi feſi iudex nō admittit cām iuſtam pōt appellare. vt. C. e. l. ge an ⁊ neraliter.§. ſi iudex. ⁊ no. ꝙ nunqͣꝫ habet̉ quis ꝓ cōfeſſo tar ſi hꝫ iuſtam cauſam non reſpondendi. vt. c. de confeſ. lib. ſtii vi. ¶ Hic querit̉ de cōtumace vtrum habeat̉ pro confeſ in. ſo ſuꝑ eo ſuꝑ quo eſt contumax in reſpondeūdo. ⁊ dic vt im alino. Ia. de are. jͣ. de ven. inſpi. ⁊ sͣ. de interro. actio. l. ſi fili mo us per Ia. butri. glo. dicit ꝙ ſic. vt. jͣ. de confeſ. l. certuꝫ.§. ui. tu dic. vt. d. c. ij. de confeſ. lib. vi. Sed an ille qui ſcit veri vic tatem per famam cogatur iurare. ar. ꝙ ſic. ff. de acqui. he no redi. l. cum ꝗdam.§. i. ⁊ qd̓ no. Inno. de iuramen. calum. c. fi. ⁊ Archi. iij. q. viij. teſtes. In contratium facit qd̓ no. 1º C. eo. l. in bonefidei. Sed an dꝫ iurari de negatiua ſicut int de affirmatiua. dic ꝙ ſic. ſiquis ſcit factum. vt. ff. de acqui. lathere. l. pantonius.§. rei. ⁊. l. cum falſum. facit qd̓ no. d̓ iti. imvij actūqꝫ priua. l. i. ⁊. ff. de probatio. l. ſi arbiter. Ex lec. ant. ¶ In tex. referre. quādo inter partes eratᵐ conuentus vt cauſa dirimeretur iuramēto. ⁊ no. hic ꝙ cō tumacia appellatur confeſſio. ¶ DDITIO. d ¶ Actori. Colligit ang. hic argu. ꝙ ſi actor ⁊ reus ſunt cōtumaces in rn̄dendo poſitōibuſ noſtqͣꝫ moniti fuerint vt rn̄deant nullus eorū hr̄ ꝓ cōfeſſo ꝑꝑ mutu am ꝯtumaciā ⁊ hͦ mō limitat. c. ſi poſt p̄ ſtitū. de cōfeſ. in. vi. d. alex. d̓ imo. tꝫ ꝯͣrium alleg. l. quēad modū.§. ſi ſer uus. sͣ. de nox. vide hic in i. no. latius. e ¶ Manife ſte. ꝓ huiꝰ tex. intellectu. vid̓ late. d. alex. de
zum Hauptmenü