Contra anachoritas uos fieri dubitamus: ita multas animas precioſas omībꝰ corporibꝰ pre­cioſiores noſtra diligentia ab infirmis egrotantibꝰ morituris ad celū duximꝰ ꝓuehēdas. ſi de vno pctōre pnīam agente gaudiū erit in celo. vt Luc̄. xv. qͣn to maius gaudiū de pluribꝰ nr̄a ſagacitate inductiōe ꝓuidentia: pctōribꝰ ad ſuꝑna ꝓmotis. At ego. O frater audiui auditōeꝫ tuā timui. qͣꝫ dulcia elo quia tua ori meo ſuꝑ mel fauū. hoc opus pietatis poptime pluſtraſti. Sꝫ re­ſtant alia qͥnqꝫ ſub vocabuloꝝ pietatis cōprehēdi pn̄t. int̓ oīa pietatis oꝑa dominantior potētior eſt: videlicꝫ elemoſyna. de pe. di. i. Medicamentū. eſt fabricis ornamētis eccl̓ie p̄ponēda. xij. q. ij. Gloria ep̄i. Rn̄dit ipſe ſenior. Au rum argentū non eſt nobis ſed tantū quod habemꝰ(vt premittitur) hucuſqꝫ dedimꝰ Nec ad largitionē elynaꝝ tenemur: licꝫ de el̓yna elemoſyna fieri poſſit vt. xij. q. i. Habebat. Nec nobis eſt p̄ceptum ꝓut dicit ſcūs Tho. in ſumma. q. xxxij. art. v. ex parte dantis elemoſynā ꝯſiderandū eſt illud qd̓ in elemoſy na eſt erogandū ſit ei ſuꝑfluū ſolum reſpectu ſuijpſiꝰ eſt ſupra id quod eſt neceſſariū reſpectu ſue vite ꝓprie. ſed etiā reſpectu alioꝝ quoꝝ cura ſibi incum bit. poſtea de reſiduo alioꝝ neceſſitatibꝰ ſubueniat: rationi quoꝝ dicit̉ neceſſa riū perſone ſicut in pͥmo accipit ſibi ad ſuſtētationē ꝓprij corꝑis qd̓ eſt neceſſa­rium monaſterio virtutis nutritiue. ſuꝑfluū autem erogat ad generationē alte rius virtutē generatiuā. Et ita ẜm eundē Tho. ad elemoſynarū diſtributōeꝫ tenemur. qꝛ poſſidemꝰ vix nob̓ nr̄is ſufficiūt. Tu aūt dn̄e cui vno vl̓ plu­ribus bn̄ficijs abūdāter extitit ꝓuiſum ſub p̄cepto ad elemoſina ſtricte teneris Unde Ambro. dicit. An idcirco vicꝫ deꝰ magiſqꝫ tibi voluit benignitatꝭ ſue experimēta conferre: aliū pro virtute patientie coronare. tu ꝟo ſuſceptis dei muneribꝰ in ſinū tuum redactis nihil reputas te agere iniquū. ſi tam ml̓torū vite ſubſidia ſolus obtineas. quis enim tam iniuſtus tam auarꝰ qͣꝫqui multorū alimenta ſuū vſum ſed abundantiā et delicias facit. ac ſi diceret nullius ne­qꝫ enī minꝰ eſt criminis habentē tollere: qͣꝫ cum poſſis abundās indigentibꝰ de negare. Eſurientiū panis eſt quē tu detines: nudorū indumentū quod tu reclu dis: miſeroꝝ redemptio eſt abſolutio pecunia quā tu in terra fodis. tantoꝝ te ſcias inuadere bona. quātum poſſis p̄ſtare qd̓ velis.i. velle debes. xlvij. diſt. Sic̄ hij. Sic tu clerice plus qͣꝫ cōpetenter bn̄ficiate ad elemoſynas ſub p̄cepto teneris. cōſequens ſub pena peccati mortalis rationabil̓r obligaris. au tem dubito quin elemoſyna ſit p̄cioſiſſimū opus miſericordie qd̓ a pctō mor te liberat. Thob̓. iiij. Quare dixit Greg. ad tribuēdū cur pigri eſtis qn̄ hoc qd̓ iacenti in terra porrigitis ſedēti in celo datis. Quibꝰ his ſil̓ia magna ſaga­citate in ſuoꝝ fratꝝ aſpectu. de triumpho nobili mediocrit̉ exultātium ꝓla­tis: humil̓r aiebam. O frater amāde. Benedictus ẜmo oris tui. qͣꝫ dulciter me tuis iuribꝰ ſermōibꝰ corroboraſti. Dic queſo. Eſt ne modus tu fratres tui tantū premiū videlicꝫ erogatiōis elemoſynaꝝ poſſetis adipiſci. Qui dixit. Vti qꝫ dn̄e: quis dubitat. ſed ego fatribus meis optimā partem elegimꝰ Ma ria ſorore Marthe: que auferet̉ a nob̓. Lu. x. Orationibꝰ aūt cōtemplatiōi bus ac in ieiunio fletu vacando. alijs operibꝰ quō inſiſtere poſſemꝰ. et ideo in humiliato ſpū ab alijs xp̄ifidelibꝰ elemoſynā poſcimus. in his ꝓuidentia di­uina largiter reficimur: gr̄as agimꝰ dn̄o. O frater iteꝝ loq̄bar reuerētia ne fictam oſtenderē hn̄ilitatē: res de facili reuertit̉ ad naturā ſuā. ff. de pac. Si vnus.§. Pactus. Et dixi. Salua tua diſcretiōe vberioris informationis cau ſa: nōne quoddā opus miẜicordie notabilit̓ allegaſti. vicꝫ infirmoꝝ viſitationē