Contra anachoritasuos fieri nō dubitamus: ⁊ ita multas animas precioſas ⁊ omībꝰ corporibꝰ precioſiores noſtra diligentia ab infirmis ⁊ egrotantibꝰ morituris ad celū duximꝰꝓuehēdas. ⁊ ſi de vno pctōre pnīam agente gaudiū erit in celo. vt Luc̄. xv. qͣnto maius gaudiū de pluribꝰ nr̄a ſagacitate inductiōe ⁊ ꝓuidentia: pctōribꝰ adſuꝑna ꝓmotis. At ego. O frater audiui auditōeꝫ tuā ⁊ nō timui. qͣꝫ dulcia eloquia tua ori meo ſuꝑ mel ⁊ fauū. hoc opus pietatis poptime pluſtraſti. Sꝫ reſtant alia qͥnqꝫ q̄ ſub vocabuloꝝ pietatis cōprehēdi pn̄t. ⁊ int̓ oīa pietatis oꝑadominantior ⁊ potētior eſt: videlicꝫ elemoſyna. de pe. di. i. Medicamentū. ⁊ eſtfabricis ⁊ ornamētis eccl̓ie p̄ponēda. xij. q. ij. Gloria ep̄i. Rn̄dit ipſe ſenior. Aurum ⁊ argentū non eſt nobis ſed tantū quod habemꝰ(vt premittitur) hucuſqꝫdedimꝰ Nec ad largitionē elynaꝝ tenemur: licꝫ de el̓yna elemoſyna fieri poſſitvt. xij. q. i. Habebat. Nec nobis eſt p̄ceptum ꝓut dicit ſcūs Tho. in ſumma. q.xxxij. art. v. ꝙ ex parte dantis elemoſynā ꝯſiderandū eſt ꝙ illud qd̓ in elemoſyna eſt erogandū ſit ei ſuꝑfluū nō ſolum reſpectu ſuijpſiꝰ ꝙ eſt ſupra id quod eſtneceſſariū reſpectu ſue vite ꝓprie. ſed etiā reſpectu alioꝝ quoꝝ cura ſibi incumbit. ⁊ poſtea de reſiduo alioꝝ neceſſitatibꝰ ſubueniat: rationi quoꝝ dicit̉ neceſſariū perſone ſicut in pͥmo accipit ſibi ad ſuſtētationē ꝓprij corꝑis qd̓ eſt neceſſarium monaſterio virtutis nutritiue. ſuꝑfluū autem erogat ad generationē alterius ꝑ virtutē generatiuā. Et ita ẜm eundē Tho. ad elemoſynarū diſtributōeꝫnō tenemur. qꝛ q̄ poſſidemꝰ vix nob̓ ⁊ nr̄is ſufficiūt. Tu aūt dn̄e cui vno vl̓ pluribus bn̄ficijs abūdāter extitit ꝓuiſum ſub p̄cepto ad elemoſina ſtricte tenerisUnde Ambro. dicit. An idcirco vicꝫ deꝰ magiſqꝫ ⁊ tibi voluit benignitatꝭ ſueexperimēta conferre: ⁊ aliū pro virtute patientie coronare. tu ꝟo ſuſceptis deimuneribꝰ ⁊ in ſinū tuum redactis nihil reputas te agere iniquū. ſi tam ml̓torūvite ſubſidia ſolus obtineas. quis enim tam iniuſtus tam auarꝰ qͣꝫqui multorūalimenta ſuū nō vſum ſed abundantiā et delicias facit. ac ſi diceret nullius neqꝫ enī minꝰ eſt criminis habentē tollere: qͣꝫ cum poſſis abundās indigentibꝰ denegare. Eſurientiū panis eſt quē tu detines: nudorū indumentū quod tu recludis: miſeroꝝ redemptio eſt ⁊ abſolutio pecunia quā tu in terra fodis. tantoꝝ gͦte ſcias inuadere bona. quātum poſſis p̄ſtare qd̓ velis.i. velle debes. xlvij. diſt.Sic̄ hij. Sic tu clerice plus qͣꝫ cōpetenter bn̄ficiate ad elemoſynas ſub p̄ceptoteneris. ⁊ ꝑ cōſequens ſub pena peccati mortalis rationabil̓r obligaris. Nō autem dubito quin elemoſyna ſit p̄cioſiſſimū opus miſericordie qd̓ a pctō ⁊ morte liberat. Thob̓. iiij. Quare dixit Greg. ad tribuēdū cur pigri eſtis qn̄ hoc qd̓iacenti in terra porrigitis ſedēti in celo datis. Quibꝰ ⁊ his ſil̓ia cū magna ſagacitate in ſuoꝝ fratꝝ aſpectu. de triumpho nobili nō mediocrit̉ exultātium ꝓlatis: humil̓r aiebam. O frater amāde. Benedictus ẜmo oris tui. qͣꝫ dulciter metuis iuribꝰ ⁊ ſermōibꝰ corroboraſti. Dic queſo. Eſt ne modus ꝙ tu ⁊ fratres tuitantū premiū videlicꝫ erogatiōis elemoſynaꝝ poſſetis adipiſci. Qui dixit. Vtiqꝫ dn̄e: quis dubitat. ſed ego cū fatribus meis optimā partem elegimꝰ cū Maria ſorore Marthe: que nō auferet̉ a nob̓. Lu. x. Orationibꝰ aūt ⁊ cōtemplatiōibus ac in ieiunio ⁊ fletu vacando. alijs operibꝰ quō inſiſtere poſſemꝰ. et ideo inhumiliato ſpū ab alijs xp̄ifidelibꝰ elemoſynā poſcimus. ⁊ in his ꝓuidentia diuina largiter reficimur: ⁊ gr̄as agimꝰ dn̄o. O frater iteꝝ loq̄bar cū reuerētia nefictam oſtenderē hn̄ilitatē: cū res de facili reuertit̉ ad naturā ſuā. ff. de pac. Sivnus.§. Pactus. Et dixi. Salua tua diſcretiōe ⁊ vberioris informationis cauſa: nōne quoddā opus miẜicordie notabilit̓ allegaſti. vicꝫ infirmoꝝ viſitationē