Seite
Dyalogus autem dicimus iubileus pro iobeleus. ſicut Eſaias pro Iſaias. Ob hoc auteꝫ inſtitutꝰ eſt quinquageſimꝰ. quia tunc erat Loth: vt dicunt quidā) quīquagin­ta annoꝝ. vel quia tūc erat quinqͣgeſimꝰ annus ex quo dominus deus locutꝰ erat Abrae in via. Uel exquo egreſſus eſt de thairā. vel Abraam peritus erat aſtrorum: in quibus etiam(ſcd̓m quoſdam) Zoroaſten magice artis inuentorē inſtruxit. Nouerat enī ꝙ intemperies aeris que fit ex eleuatis vel dep̄ſſis pla­netis ſemꝑ vſqꝫ ad quinquaginta annos ad temperiē reducit̉: ideo ꝙ vidit fie­ri in aſtris. voluit imitari in terris. De obſeruantia autē antiqui iubilei: prout quondā eximia diligentia ẜuabāt iudei plene videmꝰ ꝑ mgr̄m in hiſto. in fi. Le uitico­rum. Felix Et quid hoc ad tue recenter ſuper­uenturū ſolēnitatis ꝓpoſitum. Iubileus Uideamus qͣꝫ benigne magiſter Gratianꝰ compilator libri decretorum qͥ fuit frater(prout aſſeritur) iam dicti magiſtri Petri de Scolaſtica hiſtoria. qͥ etiā dicit̉ Cōmeſtor hꝰ antiqͥſſime feſtiuitatꝭ celebrationē ad noſtre ſimpl̓r intentio nis inducit declarationē. de pe. di. j.§. Econtrario ea q̄. v. Iteꝫ in Leuitico. dū inquit(ꝓut etiam ſcribit̉ Leui. c. vlt. Qui domū ſuam vel agrum dn̄o vouen­do conſecrauerit: nō poteſt eadem redimere niſi ſiclo ſanctuarij. ſacerdote quo qꝫ non ipſo ſupputāte annoruꝫ numeꝝ vſqꝫ ad iubileum. in quo ſimpliciter do cemur: ꝙ qͥcunqꝫ domū ꝯſcīe vel agꝝ cōuerſationis per penitentiā dn̄o offerre atqꝫ p̄cium bonorū operum dei vana vite ſue cōuerſatione ſeipſuꝫ redimere vo luerit nō poteſt hec facere niſi ſiclo ſanctuarij. id eſt operibus penitentie: ſacra ſcriptura prefixis. Unde veniētibꝰ ad ſe turbis. Beatus Iohānes non ait ſim pliciter facite penitentiā vel fructus penitētie. ſed addidit vt ꝓ qualitate volue ris peccatoꝝ qualitas offerat̉ bonorum operum. Non enim par debet eſſe fru­ctus boni operis eius qui parū vel nihil deliquit: atqꝫ eius qui grandia com­miſit. ille tanqͣꝫ nullius criminis conſcius ſibi vſum in rebus licitis prebet: hūc tanqͣꝫ multis grauatū etiam a licitis temperare oportet. ſacerdos ergo numeꝝ annorū vſqꝫ ad iubileū ſupputat: cum eius arbitrio penitentie tempora diffini untur: quibus quiſqꝫ plenā peccati remiſſionē inueniat. hec ille. Ex his colligit̉ ꝙ peccatorū remiſſiones per indulgentiarū theſauros non erat in veteri teſta­mento: nec claues hominibꝰ fuerunt cōmiſſe ſicut modo. ſed per iubileum an­Felix tiquum fuerūt prefigurate. de pe. ⁊ remiſſ. Ꝙ autem. per Inno. Adhuc pure ſum dubius ⁊ intelligētia magꝭ intricatus. Nam iſte annus iubileus de quo dixiſti ꝑ pleroſqꝫ millenarios annorū et temꝑe Moyſi et Aaron ⁊ ante aduentū ſaluatoris noſtri fuit ꝑ iudeos diligenter obſeruatus et poſt Chriſti natiuitatē per mille centum et quinquaginta annos per magi­ſtrum Gratianū predictū in decretis figuraliter et ſub enigmate ad noſtre becil litatis intelligentie diſcretionē purificatꝰ. et ꝑ hmōi declaratiōis ꝓpalationem nondū vidimꝰ fundamētal̓r: vnde quomō: ⁊ qual̓r: aliqͥs ꝓpterea peccatorū re miſſionis bn̄ficiū ple­narie fuerit ꝯſecutꝰ. Iubileus Habes rationis motiua: competen­ter qͦꝫ ꝓuocas reſponſiōis incitamen ta. putamꝰ magiſtꝝ Gratianū p̄dictū anni noſtri iubilei celebratiōis fuiſſe ma gnum ꝓmotore. et ꝙ nos ad quos ſeculi fines deuenerūt figura ſub vmbracl̓o deſcripta in veritatis luce ꝑfruamur. et reiectis hmōi prophane remiſſionis ri tibus ſaluberrima ſub theſauro celebris eccleſie animaꝝ vera ſalute felicit̓ vta mur. vnde moti ſummi pontifices hos ⁊ alios eccleſie theſauros diſtribuerunt prout le. ⁊ no. in. c. p̄allega. Ꝙ autē de pe. ⁊ re. quem ex tribus integrari vide­