Seite
De anno iubileo. hi importuni vt accipiant inquieti donec accipiāt: ingrati vbi acceperūt: docue runt linguā ſuaꝫ loqui grādia cū oꝑent̉ exigua: largiſſimi ꝓmiſſores: parciſſimi exhibitores: blādiſſimi adulatores. mordaciſſimi detractores: ſimpliciſſimi di­ſimulatores: maligniſſimi ꝓditores. Hec ille. Et qualia putas illos ꝯſequi vl­tra aurū qd̓ ſitiunt indulgentiaꝝ beneficia. nā ſic ꝑibunt in deſiderijs ſuis oēs iſti qui aurū ꝓ iuſticia coluerūt: et Romanoꝝ mores ſequūtur ⁊ nō ꝓ indulgē tijs: ſed per indulgentias ſicut gallꝰ ꝑ prunas iubilationis tue celebritate ꝓſe quūtur: ⁊ om̄s vultus eoꝝ redigent̉ in ollam Iohel̓. v. ſed in quā puto niſi pro nunc in illā de qua dicit Iuuenalis. Qd̓ olla noua capit: inueterata ſapit. Iubileus. Nam ſi olim ⁊ in viridi ligno(vt ita loquamur) talia perpe trarunt. nūc autē in futurū in arido qͥd fiet Luc̄. xxiij. Am­broſiꝰ enī dicit ſe plures vidiſſe qui a iuuētute innocentiā ſeruauerūt: ⁊ faciliꝰ qͣꝫ qui ſenes cōgrue penitentiā ꝑagerent peccatoꝝ. de pe. diſ. j. Sunt qui arbi­trantur vnde cōpetenter admirādo dixiſti: quid hoc ad romanos dū aiebamꝰ nunc propior eſt nr̄a ſalus qͣꝫ cum credidimꝰ. vnde ſi de p̄teritis p̄ſumit̉ ad pre ſens ⁊ futurū: qꝛ ſepe filiꝰ ſimilis ſolet eſſe pr̄i. vt le. ⁊ no. de conſe. diſ. vlt. c. vlt. et in glo. vltima. ſeqͥmur ergo paulū ⁊ barnabā ⁊ quēadmodū illi dixerunt ad iudeos: dicamꝰ nos ad romāos: necnō ad oēs illos qui ſubſcriptas ſpernūt no­ſtre iubilationis leges. Uobis videlicꝫ ⁊ alijs xp̄ifidelibꝰ oportet primū loqui verbum dei. ſed qͦniam repellitis illud et indignos vos iudicatis eterne vite. ecce cōuertimur ad gentes. Sic enī precepit nob̓ dn̄s Act. xiij. Unde dimiſſis romanoꝝ ⁊ alioꝝ rebelliū ⁊ cecoꝝ. obſtinatoꝝ. ⁊ ſuꝑboꝝ ac ſublimiū crudelita tibus. diſciplinā noſtram ſubſannantiū oculis cōniuētibus. qꝛ nihil ad nos de his qui foris ſunt: ꝯuertamur ad gentes. videlicꝫ totius orbis fideles ⁊ obedi entes habitatores. et vt ſciāt gētes quia hoīes ſunt ⁊ ſine gr̄a dei nō ſubſiſtūt. Felix. Et ideo pro ꝯtinuatiōe ꝓpoſiti nr̄i primū dic queſo. vnde tibi hoc glorioſum nomē videlicꝫ Iubileus ⁊ huiꝰ nomīs ꝓ pn̄ti p̄dicata ꝓ­ueniūt. et in his ⁊ ſequētibꝰ cum breuitate qͣ gaudent moderni ꝓcedas. vt le. et no. ff. ꝙ me. ca. l. j. et taliter ne nimiū ml̓tiplicatꝭ ⁊ ſuꝑfluis iuriū allega. intri­care materiā ꝯfundas. ⁊ ſimplicibꝰ errorꝭ laborintū inducas: ꝓut le. ⁊ no. xxix. Iubileus Sum cōtentus. ⁊ tu quoqꝫ fac ſimile. nam nō pe(diſt. c. j. ritis: quia repleti ſunt om̄s ſpūſancto vel qͣſi et inſuꝑ referti in hmōi traditionibꝰ ſed proficere volumꝰ pure ꝓ rudibꝰ. et correctio ſit libera quibuſlibet prudētibꝰ. Et igitur ſcito breuius ꝙ iubilus eſt gaudiū qui verbis explicari nō poteſt. nec tamen penitꝰ reticeri ẜm Hugonē. ⁊ iubilatio proprie ẜm Grego. moraliū. xxviij. c. xv. dicit̉ cum cordis leticia. oris efficacia nō exple tur. ſed quibuſdā modis gaudiū prodit qd̓ ipſe qui gaudet nec tegere preualet nec explere. Laudant itaqꝫ angeli qui iam tante claritatis latitudinē in ſubli­mibus vident. iubilant vero homīes qui adhuc in inferioribꝰ oris ſui anguſtiā ſuſtinēt. et infra. ſed quid agimꝰ: quia cū boni de redemptōis ſue myſterio iubi lant malos inuidia inflāmat. Hec ille. Ab his igitur dictionibꝰ venit iubileus qui interp̄tatur remiſſiōis annꝰ. Eſt enī hebraycus ſermo ⁊ numerus qͥ ſepten nis hebdomadibꝰ annoꝝ. id eſt qͣdraginta annis ꝯteritur: in qͦ apud veteres clangebant tube. ⁊ ad om̄es reuertebat̉ antiqͣ poſſeſſio: ⁊ debita abſoluebant̉ ⁊ ꝯfirmabat̉ libertas: ẜm Iſid̓. et papiā. Item dicit magiſter in hiſto. ſcolaſtica Gen̄. xiiij. de victoria Abrahe iubileū initiū habuiſſe ꝓ remiſſiōe captiuoꝝ. Io bel em̄ remiſſio vel initiū interp̄tatur. vnde iobeleꝰ remiſſio vel initians: ſꝫ nūc